I SA/Kr 1734/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego K. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 września 2014 r., Nr: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1992 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach p o s t a n a w i a przyznać na rzecz doradcy podatkowego K. M. o numerze wpisu 00194, wykonującego zawód w ramach kancelarii "M. ", ul. [...] lok. 2, [...], od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę [...]zł (słownie: pięćset szesnaście złotych, sześćdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: dziewięćdziesiąt sześć złotych, sześćdziesiąt groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwotę [...]zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt cztery złote, trzydzieści groszy) tytułem niezbędnych udokumentowanych wydatków poniesionych w niniejszej sprawie Postanowieniem Referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 7 listopada 2014 r. o sygn. I SO/Kr 38/14 przyznane zostało skarżącemu R. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych w dniu 15 stycznia 2015 r. wyznaczyła skarżącemu pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego K. M.. Następnie akta sprawy o sygn. od I SO/Kr 38/14 zostały włączone do akt postępowania prowadzonego pod sygn. I SA/Kr 1734/14. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. skargę R. P. oddalił. Na rozprawie wyznaczony pełnomocnik złożył do akt załącznik do protokołu z dnia 1 kwietnia 2015 r., w którym zawarł wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia według norm przepisanych wraz z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy oraz niezbędnych wydatków według przedłożonego zestawienia. Ujęte w zestawieniu niezbędne wydatki obejmowały koszty przejazdu na rozprawę w dniu 1 kwietnia 2015 r. samochodem z siedziby kancelarii pełnomocnika do siedziby Sądu wyliczone według stawki kilometrowej określonej w § 2 pkt 1 lit. b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271) oraz koszty opłat za autostradę. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że kwoty te nie zostały mu zwrócone w całości, ani też w części. W dniu 5 czerwca 2015 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez wyznaczonego pełnomocnika od wyroku Sądu I instancji z dnia 1 kwietnia 2015 r. wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego świadczonego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2354/15 skargę kasacyjną oddalił. Na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. doradca podatkowy K. M. złożył wniosek o przyznanie mu wynagrodzenia oraz kosztów przybycia na rozprawę w wysokości 228,90 zł, których poniesienie potwierdził dowodem rezerwacji biletu lotniczego. Pełnomocnik oświadczył jednocześnie, że opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości oraz podał, że zawód doradcy podatkowego wykonuje w spółce M. i Partnerzy, która jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej doradcy podatkowego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) - zwane dalej "rozporządzenie". W przedmiotowej sprawie doradcy podatkowemu K. M. przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych wydatków koniecznych za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem I instancji oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed NSA. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w "pozostałych sprawach" wynosi 240 zł, a w myśl § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynagrodzenie wynosi 75% kwoty określonej w ust. 1, nie mniej niż 120 zł. Wysokość przysługującego pełnomocnikowi wynagrodzenia wynosi zatem łącznie 420 zł (240 zł + 75% z 240 zł tj. 180 zł = 420 zł). Tak wyliczona opłata została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia (420 zł x 23% = 96,60 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). W myśl § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik poniósł niezbędne wydatki na przejazd na rozprawę przed Sądem I instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wydatki na przejazd samochodem osobowym z kancelarii do siedziby WSA na trasie W. – K. i K. – W. zostały wyliczone na podstawie liczby przejechanych kilometrów (271 km w jedną stronę), która została następnie przemnożona przez współczynnik 0,8358 zł stanowiący "stawkę za 1 kilometr przebiegu przejazdu" określoną w § 2 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r. Nr 27, poz. 271 ze zm.). W ten sposób wyliczone koszty przejazdu samochodem określono na kwotę 453 zł (271 km x 0,8358 zł x 2). Koszty opłat za autostradę na tej trasie wyniosły 72,40 zł (4 x 10 zł + 2 x 16,20 zł). Łączne wydatki związane z transportem na rozprawę w dniu 1 kwietnia 2015 r. stanowiły zatem sumę 525,40 zł (453 zł + 72,40 zł = 525,40 zł). Orzekający uwzględnił także wydatki pełnomocnika poniesione na przelot samolotem w dniu 4 października 2017 r. na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Podana przez pełnomocnika cena biletu w wysokości 228,90 zł mieściła się w ramach "niezbędnych wydatków" gdyż koszt przejazdu samochodem na trasie W. - W. - W. byłby zdecydowanie wyższy. Suma poniesionych przez pełnomocnika wydatków za przejazdy wyniosła zatem 754,30 zł (525,40 zł + 228,90 zł = 754,30 zł). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.