I SA/Kr 1741/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. i M.L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenia zwrotu podatku na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odrzucić sprzeciw skarżących W.L. i M. L. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1741/13. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1741/13, Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącej W. L. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu został doręczony skarżącej w dniu 11 marca 2014 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy). Pismem z dnia 19 marca 2014 r. skarżący W. L. i M. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a) od postanowienia Referendarza sądowego w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W realiach niniejszej sprawy kwestionowane postanowienie Referendarza sądowego zostało skarżącej skutecznie doręczone w dniu 11 marca 2014 r. Wobec tego siedmiodniowy termin na jego zaskarżenie upłynął w dniu 18 marca 2014 r. Wniesienie sprzeciwu w dniu 19 marca 2014 r. (data sporządzenia i nadania pisma) nastąpiło zatem po terminie, co w świetle art. 259 § 2 p.p.s.a. uzasadnia jego odrzucenie. Należy ponadto zauważyć, że skoro krąg stron w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy ograniczono tylko do podmiotu występującego z takim wnioskiem, to prawo do zaskarżania orzeczeń dotyczących prawa pomocy posiada tylko ten podmiot, który wystąpił z wnioskiem o przyznanie tego prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 640/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem w niniejszej sprawie uprawnioną do wniesienia sprzeciwu była jedynie skarżąca W. L. – tylko ona bowiem wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Z tego powodu sprzeciw skarżącego M.L. podlega ponadto odrzuceniu jako niedopuszczalny na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, postanowiono, jak w sentencji.