I SA/Kr 175/08

Sygn. akt I SA/Kr 175/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Julia Kamieniarz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r., sprawy ze skargi K. P., W. P., J. P., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 15 października 2007 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, I. uchyla zaskarżoną decyzję II. określa, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności wyroku Organ I instancji Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] lutego 2007r. nr [...] ustalił podatnikom W. P., K. P. i J. P. podatek od nieruchomości w kwocie 1.498, 00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. P., K. P. i J. P. zarzucając naruszenie art. 21§1 pkt 2 i §5 m , art. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U Nr 137, poz. 926 ze zm.- dalej O.p), art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ust.1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 121,poz. 844 ze zm. - dalej. u.p.o.l.), art. 12 ust. 1 pkt 4 oraz art. 12 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( tekst jedn. Dz. U z 1993r. Nr 94 poz.431-dalej .u.p.r.) oraz uchwały nr 2/8/2006 Rady Miasta Krakowa z dnia 01 grudnia 2006r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i wnieśli o: uchylenie zaskarżonej decyzji, naliczenie podatku od budynków mieszkalnych wg stawki 0,38 PLN/m², zwolnienie działek nr [...] i [...]od podatku rolnego na okres 5 lat. W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że Burmistrz Miasta i Gminy nałożył na podatników łączny podatek za 2007r. w kwocie 1.498 zł. Składniki podatku to podatek od nieruchomości o pow. 213 m² pomnożony przez 6.10 zł za m² co daje sumę 1.299,30 zł oraz podatek od gruntów o powierzchni 1806 m² pomnożonych o sumę 0,11 zł co daje 198,66 zł . Podatek od nieruchomości został naliczony tak jakby właściciele prowadzili działalność gospodarczą. Właściciele nie prowadzą działalności gospodarczej, nie mają zarejestrowanej firmy a dom nabyli od Komornika Sądu Rejonowego. Komornik sprzedawał przedmiotową nieruchomość położoną przy ul. K. w L. jako dom mieszkalny. Odwołujący się nabyli dom jako dom mieszkalny i takie będzie przeznaczenie. Burmistrz Miasta nie uwzględnił w procedurze naliczania podatku rolnego i zwolnienie od podatku rolnego na okres 5 lat. Organ II instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 października 2007r. znak: [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że istota sporu miedzy stronami postępowania sprowadza się w istocie do ustalenia wg jakich stawek: związanych z pozostałymi nieruchomościami czy też wg stawek jak dla budynków mieszkalnych, powinna być opodatkowana przedmiotowa nieruchomość. Zdaniem podatników, nieruchomość powinna być opodatkowana wg stawek jak dla budynków mieszkalnych a działka o pow. 1806 m² zwolniona od podatku z uwagi na jej zakup związany z poszerzeniem gospodarstwa rolnego ( tak obliczono w złożonej deklaracji) a wg organu wg stawki związanej z pozostałymi budynkami i gruntami. Zgodnie z informacją wynikającą z wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz dotychczas stosowanego opodatkowania , sporna nieruchomość znajduje się na terenie rekreacyjno- wypoczynkowym zabudowanym wieloma budynkami letniskowymi, wybudowanymi w latach 80-tych jako domy wczasowe dla pracowników. Wymieniony budynek wg organu podatkowego I instancji nigdy nie był budynkiem mieszkalnym a z ewidencji ludności wiadomo jest, że nikt nigdy w tym budynku nie był meldowany a grunt który jest przedmiotem opodatkowania jest wyłączony z produkcji rolnej właśnie ze względu na położenie na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych zabudowanych i oznaczonych w ewidencji gruntów Bi (inne tereny zabudowane i Bz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe). Organ II instancji wskazał również, że z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne o kartograficzne (Dz. U Nr 100, poz. 1086 ze zm.) który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego , wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych , statystyki państwowej i gospodarki gruntami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych w tym i w postępowaniu podatkowym. Argumenty podnoszone przez podatników odnoszące się do tego, że nie prowadzą oni działalności gospodarczej, nie mają zarejestrowanej firmy a nieruchomość nabyli od Komornika, nie mogą stanowić podstawy do zmiany decyzji bowiem to nie zamysł kupujących czy sprzedającego ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy a stan faktyczny jaki istnieje w momencie podejmowania decyzji. Skargę do Sądu na powyższe rozstrzygnięcie złożyli podatnicy W. P., K. P. i J. P. Skarżący zarzucili rażącą obrazę art. 233§1pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. w zw z art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. wnosząc o : 1. uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 15 października 2007r., 2. dopuszczenie jako dowód decyzji nakazu płatniczego od nieruchomości posadowionych na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], 3. dopuszczenie jako dowód decyzji nakazu płatniczego od nieruchomości posadowionych na działkach w okolicy krzyża (trzy domy), 4. dopuszczenie jako dowód decyzji nr [...] z 24 kwietnia 2002r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, 5. dopuszczenie jako dowód zdjęcia lotniczego działek [..] i [...] wykonane na zlecenie ARiMR w celu dopłat rolniczych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołuje się na przepisy prawa krajowego bez połączenia ich z przepisami wspólnotowymi. Od 01 maja 2004r. część polskiego porządku prawnego stało się również prawo wspólnotowe. Prawo wspólnotowe ma pierwszeństwo w przypadku sprzeczności z prawem wspólnotowym. W celu uniknięcia lub wygrania sporu z przedstawicielami fiskusa warto również uwzględnić interpretacje przepisów prawa płynącą z orzecznictwa ETS. Inwestor który kupuje od Komornika inwestycje, która jest sprzedawana jako dom mieszkalny nie może ponosić konsekwencji tego, że dana nieruchomość była kiedyś np. domem wczasowym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowo-administracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Analizując akta postępowania podatkowego i badając w pierwszej kolejności prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania – jeszcze przed rozważeniem merytorycznej zasadności zarzutów skargi – Sąd dopatrzył się takich naruszeń prawa, które spowodowały konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Skarga okazała się więc zasadna, jednakże z innych przyczyn niż te, które wskazano w środku zaskarżenia. Jak wynika z akt administracyjnych stronami postępowania przed organem I instancji byli współwłaściciele spornej nieruchomości; małżonkowie W. P. i K. P. oraz ich syn J. P.. Tymczasem, jak domniemywać można z karty 11 akt podatkowych decyzję organu I instancji doręczono W. i K. P. natomiast brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że decyzja ta została doręczona J. P.. Organ odwoławczy wezwany do udokumentowania powyższej okoliczności oraz przedstawienia kompletnego dwustronnego dowodu doręczenia decyzji W. i K. P., nie wykonał tego obowiązku, zawiadamiając jedynie o wyjaśnieniach organu I instancji wskazujących na to, że ten akta każdorazowo przesyłał odpowiednim organom stosownie do przepisów postępowania. Mimo więc, że J. P. także złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, nie ustalono w postępowaniu podatkowym w jakiej dacie otrzymał on powyższą decyzję − a z uwagi na nieprzedstawienie żądanych dokumentów, także Sąd takich ustaleń poczynić w chwili obecnej nie może. Kolejnym uchybieniem organu odwoławczego jest brak jakichkolwiek ustaleń czy rozstrzygnięć dotyczących terminowości złożenia przez skarżących odwołania, któremu nadano bieg w postępowaniu podatkowym mimo, iż dokumenty zawarte w aktach postępowania nasuwają istotne wątpliwości co do tej terminowości. Skoro prawdziwym jest − wynikający z kserokopii dowodu doręczenia korespondencji W. i K. P. (k.11) − wniosek, iż dowód ten dotyczy decyzji organu I instancji przyjąć należy, iż decyzja ta została doręczona tym skarżącym w dniu 19 lutego 2007r. Termin do złożenia odwołania upływał więc w dniu 5 marca 2007r. Odwołanie zawarte w piśmie z dnia 5 marca 2007 roku, do którego nie jest dołączona koperta, opatrzone jest prezentatą "Kancelarii Ogólnej" i datą "12.03.2007". Brak jest jednak adnotacji o złożeniu pisma "osobiście". Według wyjaśnień organu, udzielonych na żądanie Sądu, odwołanie wpłynęło do kancelarii Urzędu Miasta i zostało tam zarejestrowane w dniu 12 marca 2007r. Nie jest to jednak dla Sądu data pewna, skoro organ odwoławczy w swej decyzji wspomina o odwołaniu zawartym w piśmie z dnia 5 marca 2007r a skarżący dysponują kserokopią dowodu nadania korespondencji do Burmistrza Miasta z dniu 5 marca 2007r. Wobec braku koperty Sąd nie ma więc uzasadnionych podstaw do przyjęcia, iż powyższy dowód nadania dotyczy przedmiotowego odwołania. Na marginesie zauważyć należy, iż prowadzenie postępowania w tym zakresie przez Sąd może mieć jedynie subsydiarny charakter a obowiązek poczynienia wiążących ustaleń w tym zakresie ciąży na organie odwoławczym, który we wstępnym postępowaniu podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione z uchybieniem terminu oraz czy spełnia wymagania co do treści. W zależności od wyniku tych czynności organ odwoławczy jest obowiązany nadać bieg postępowaniu odwoławczemu lub wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 228 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa /Dz. U. 2005r nr 8 poz. 60 ze zm./. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi we wskazanym wyżej zakresie stosowne postępowanie, polegające na odnalezieniu i dołączeniu brakujących dokumentów, uzyskaniu precyzyjnych wyjaśnień od skarżących dotyczących sposobu nadania lub złożenia odwołania, oraz pozyskaniu od nich oryginału dowodu nadania odwołania, w przypadku gdy w istocie pismo to wniesione zostało za pośrednictwem poczty. Nie zapomni też organ o odpowiednim udokumentowaniu faktu i daty doręczenia decyzji organu I instancji odwołującemu i skarżącemu J. P. Opisane wyżej uchybienia spowodowały uznanie przez Sąd, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. Wobec powyższego, zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylono na podstawie wskazanego wyżej przepisu a w kwestii jej wykonania orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania w wyroku nie orzeczono ponieważ strona zwolniona w całości od kosztów sądowych wniosku w tym przedmiocie nie złożyła a ewentualne orzeczenie co do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym przez pełnomocnika z urzędu wydane zostanie przez referendarza WSA, po złożeniu przez pełnomocnika stosownego wniosku / art. 224, 250, i 258 § 2 pkt. 8/.