I SA/Kr 1757/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia : - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 września 2012 r. B.H. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienia skarżący podał, że konieczność zapłaty podatku w kwocie 534 804 zł będzie skutkować pogorszeniem i tak już tragicznej sytuacji skarżącego. Wskazał, że w związku z tym, że nie otrzymał w całości ceny sprzedaży uzgodnionej w umowie sprzedaży z P.R., a następnie prowadził egzekucję komorniczą celem zaspokojenia się z nieruchomości w Węgrzcach Wielkich, praktycznie zamknął własną działalność gospodarczą. W rezultacie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości. Tym samym, szkoda, którą już poniósł, w związku z oszukańczym działaniem P. R. i innych osób z nim działających, zwiększy swój rozmiar do znacznych w sytuacji egzekucji przez organy podatkowe. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 §3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności administracyjnej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie decyzje organów podatkowych nałożyły na stronę obowiązek zapłaty kwoty podatku w wysokości ponad 500 000 zł. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub powrót do stanu pierwotnego. Mimo że nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Sąd zauważa, że jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu nie tylko w oparciu o analizę wniosku strony, ale także o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (por. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10; z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10; publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym Sąd miał na uwadze bardzo trudną sytuację materialną skarżącego, która została ustalona w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy zakończonym postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. o zwolnieniu go od kosztów sądowych. Na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów ustalono, że otrzymywane przez skarżącego niewysokie wynagrodzenie (1500 zł brutto) wydawane jest w całości na bieżące potrzeby rodziny. Żona skarżącego ze względów zdrowotnych nie jest w stanie pracować. Ze znajdującego się w aktach sprawy postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział VIII Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt VIII GU 130/12/S, wynika, że wniosek skarżącego o ogłoszenie upadłości został oddalony. Podstawą orzeczenia był art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.), co oznacza, że Sąd stwierdził, że majątek dłużnika jest obciążony w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. Analiza wniosku oraz akt sprawy potwierdza, że istnieją okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż konieczność zapłaty ww. kwoty zobowiązania zagroziłaby realizacji podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego żony. Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.