I SA/Kr 179/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Stanisław Grzeszek Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych). Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 12 sierpnia 2016 r. znak [...] określił wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej należnej od T. G. za dzień 6 kwietnia 2015 r. w kwocie 500 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w związku z przekazaną przez Straż Miejską Miasta K. informacją o dokonywanej sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym przez T. G. w dniu 6 kwietnia 2015 r. przy ul. [...] w K., Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej. Organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej: u.p.o.l.), opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Za targowiska uważa się wszelkie miejsca, na których prowadzi się handel. Zatem definicja pojęcia "targowisko" zawarta w u.p.o.l. umożliwia pobieranie opłaty targowej wszędzie tam, gdzie jest prowadzony handel, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym. Osoby dokonujące sprzedaży na targowiskach zobowiązane są zgodnie z powołaną wyżej ustawą, uiszczać na rzecz gminy, na terenie której dokonują czynności handlowych, w tym przypadku Gminie Miejskiej K., należną jej opłatę targową. Organ I instancji wskazał również, że w 2015 r. na terenie Gminy Miejskiej K. obowiązywała uchwała Rady Miasta Krakowa nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz.Urz. Woj. Mał. poz. 6451 ze zm.), dalej: uchwała nr LXI/876/12. Następnie przytoczył treść § 2 ww. uchwały, w którym ustalone zostały grupy targowisk i miejsc wyznaczonych do handlowania. Na mocy zaś uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXX/1017/13 z dnia 27 marca 2013 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXI/876/12 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości i zasad poboru opłaty targowej (Dz.Urz. Woj. Mał. poz. 6451), dalej: uchwała zmieniająca, dzienna stawka opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych wynosi 500 zł. W zakresie ustaleń faktycznych organ I instancji wskazał, że z przesłanych przez Straż Miejską Miasta K. informacji wynika, że T. G. w dniu 6 kwietnia 2015 r. przy ulicy [...] w K. prowadziła działalność handlową, sprzedając kwiaty na gruncie należącym do Gminy Miejskiej K.. Podatnik dokonywał powyższych czynności bez zgody właściciela - zarządcy terenu, co wynika z wykazu Strażników Miejskich. Organ przywołał art. 21 § 3 , art. 123 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.). T. G. wniosła od powyższej decyzji odwołanie. W odwołaniu i kolejnych pismach z dnia 1 września 2016 r. i 10 grudnia 2016 r. nie kwestionowała faktu dokonywania sprzedaży kwiatów w dniu 6 kwietnia 2015 r. przy ulicy [...] w K.. Podniosła jednak, że nikt jej nie poinformował, że w ww. miejscu nie może prowadzić sprzedaży, jak też nie poinformował jej o uchwałach Rady Miasta K. regulujących kwestię określenia opłaty targowej i jej wysokości ani nikt ze Straży Miejskiej, ani organizator imprezy. Wskazała, że ma niską emeryturę, duże wydatki (utrzymanie, leki). Podniosła, że zamiast wyciągać rękę po zasiłki, stara się "dopracować" aby przetrwać. Jej zdaniem kwota mandatu w wysokości 100 zł jest adekwatna, i Skarżąca nie powinna być karana po raz drugi opłatą targową. Wskazała wreszcie, że pomagała tylko córce, a nie prowadziła własnej działalności. Zarzuciła, że organ stosuje prawo wstecz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 grudnia 2016 r. znak [...], na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 u.p.o.l., § 1 ust. 2 uchwały nr LXI/876/12 zmienionej uchwałą zmieniająca, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4, oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał art. 15 ust. 1 i 2 u.p.o.l. Wskazał, że targowiskami są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym. Za targowisko należy więc uznać nie tylko miejsce przeznaczone na handel (plac targowy), ale każde miejsce, w którym zwyczajowo prowadzona jest sprzedaż, np. chodnik, przejście podziemne. Opłata targowa może być zatem pobierana wszędzie tam, gdzie prowadzony jest handel, bez względu na to, czy jest to targowisko samorządowe, czy prywatne, i to niezależnie od innych opłat wprowadzonych przez osoby prowadzące targowisko. Zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty targowej powstaje zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, tj. z chwilą dokonywania sprzedaży na targowisku. Ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował terminu "dokonywanie sprzedaży". Organ przyjął zatem jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 K.c., ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. Zdaniem organu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że przy ustalaniu pojęcia "dokonywanie sprzedaż" nie jest istotne, czy dana osoba sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się mn.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Zatem, pod pojęciem "dokonywanie sprzedaży", zawartym w art. 15 ust. 1 ww. ustawy, należy rozumieć czynność dokonywaną przez każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z targowiska, w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l., w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów, zaś czynność ta obejmuje wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, ich eksponowanie, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów, umożliwienie dokonywania przymiarek towaru w przymierzalniach, czy pobieranie zapłaty za sprzedany towar. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy materiał dowodowy potwierdza, że w dniu 6 kwietnia 2015 r. Skarżąca prowadziła sprzedaż artykułów różnych w miejscu do tego niewyznaczonym przy ulicy [...] w K., bez zgody właściciela - zarządcy terenu. W aktach sprawy znajduje się przekazany przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. wykaz osób dokonujących sprzedaży w miejscach gdzie nie jest to dozwolone, z którego wynika powyższa okoliczność. Organ podniósł ponadto, że Skarżąca również nie kwestionowała faktu prowadzenia sprzedaży. Zdaniem organu odwoławczego słusznie organ I instancji po ustaleniu i potwierdzeniu okoliczności dokonywania przez Skarżącą sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym, bez zgody właściciela - zarządcy terenu, wszczął z urzędu postanowieniem z dnia 18 marca 2016 r. postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej za dzień 6 kwietnia 2015 r. Z chwilą bowiem dokonywania sprzedaży powstał obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że w zależności od tego, czy sprzedaż prowadzona jest w miejscu do tego wyznaczonym czy nie, uchwała nr LXI/876/12 różnicuje wysokość dziennej stawki opłaty targowej. Organ przywołał § 2 uchwały. Dalej stwierdził, że dzienne stawki opłaty targowej w miejscach, o których mowa w § 2 ww. uchwały, zostały określone w załączniku nr 1 do ww. uchwały, o czym stanowi § 1 ust. 1. Natomiast dzienna stawka opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych została ustalona w § 1 ust. 2 uchwały nr LXI/876/12 zmienionej uchwałą zmieniającą i wynosi 500 zł. Organ przywołał również art. 21 § 3 i § 4 O.p. i przytoczył na poparcie swoich tez orzeczenia sądów administracyjnych. T. G. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W uzasadnieniu skargi powtórzyła zarzuty z odwołania i dalszych pism. Ponadto podniosła, że Prezydent Miasta K. nie pouczył o przepisach dotyczących zasad handlu na imprezie "Emaus", organizowanej od wielu lat. Podniosła, że od lat handlujący przyjeżdżali na imprezę, zajmowali miejsca niewykorzystane, uważając, że opłatą za te miejsca był mandat wypisany przez Straż Miejską. Zarzuciła, że informowała Straż Miejską w trakcie kontroli, że nie jest właścicielem stoiska, na co strażnicy odpowiedzieli, "że to nie ma znaczenia, zażądali dowodu osobistego, spisali i pośpiesznie odeszli". Podniosła, że stoisko przy ul. [...] było wyznaczone do handlu. Stwierdziła, że jej córka po zajęciu miejsca do handlu chciała uiścić opłatę, ale w dniu 6 kwietnia 2015 r. na targu Emaus nie było żadnego przedstawiciela organizatora imprezy, któremu można było uiścić opłatę targową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Skarga jest zasadna, choć nie w pełni w uwzględnieniu podniesionych w niej zarzutów. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający eliminację jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należało ocenić naruszenia przepisów prawa procesowego, albowiem dopiero przesądziwszy, że stan faktyczny został prawidłowo ustalony możliwa jest podatkowoprawna jego ocena na gruncie regulacji materialnych. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zwrócono uwagę, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego, w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest natomiast zbadanie, czy organ ten dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. Zadaniem Sądu jest zatem kontrola czy organ wydając zaskarżoną decyzję dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego w świetle uregulowań O.p. oraz czy nie przekracza ona granic swobodnej oceny, o której mowa w art. 191 O.p. Z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. wynika, że to na organie podatkowym ciąży obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co powinno polegać na zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ustalenia stanu faktycznego i ich ocena powinna być dokonana na podstawie kompletnego, prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego (art. 191 O.p.). Dla każdego zatem postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego. Art. 180 § 1 O.p. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jak trafnie wskazał WSA w Opolu w prawomocnym wyroku z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Op 652/13, granice dowodzenia określone w art. 180 § 1 O.p. zostały wyznaczone "przyczynianiem się" danego środka dowodowego do wyjaśnienia sprawy oraz brakiem jego sprzeczności z prawem. Postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli winno obejmować fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony przez organy w sposób wystarczający i wyczerpujący oraz niebudzący żadnych wątpliwości. Teza organu, że Skarżąca prowadziła działalność handlową poza wyznaczonym targowiskiem nie została dostatecznie udowodniona. Sąd stwierdza w sprawie uchybienia dotyczące naruszenia przepisów postępowania i to w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w sprawie naruszyły art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 210 § 4, art. 181 oraz art. 191 O.p. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 3 in fine O.p. do opłat, o których mowa w przepisach u.p.o.l., stosuje się przepisy O.p. Opłata targowa, jak wynika z art. 1 pkt 4 u.p.o.l., została unormowana w tej właśnie ustawie. To zaś oznacza stosowanie do niej przepisów O.p. Każde postępowanie administracyjne, w tym postępowania podatkowe w zakresie opłaty targowej, musi być prowadzone według określonych procedur, a w analizowanej sprawie według procedur wynikających z przepisów O.p. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wyciąg z wykazu osób dokonujących sprzedaży w miejscu, gdzie jest to niedozwolone za II kwartał 2015 r., wobec wielokrotnego kwestionowania przez Skarżącą dokonanych przez organy ustaleń – powinien być dokumentem ocenianym przez organ, ale nie mógł stanowić wyłącznego dowodu w sprawie, przesądzającego o wymiarze opłaty targowej (por. wyrok WSA w Krakowie z 24 stycznia 2013 r. sygn. I SA/Kr 1716/12). Organ nie przeprowadził żadnych dodatkowych dowodów na okoliczność ustalenia, w jakim miejscu prowadzona była sprzedaż, i czy jest to miejsce nieprzeznaczone do handlu. Oparł się wyłącznie na wyciągu z wykazu osób przekazanym przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej Miasta K.. W sprawie nie sporządzono żadnego protokołu, organ nie przesłuchał strażników miejskich, ani żadnych innych uczestników czy świadków zdarzenia na okoliczność potwierdzenia jego przebiegu i ustalenia stanu faktycznego sprawy, potwierdzającego, iż Skarżąca w zarzucanym okresie dokonywała sprzedaży. Organ odwoławczy nie ustalił jednoznacznie nawet, czy sprzedaż dotyczyła artykułów różnych czy też kwiatów (osobne kategorie produktów zgodnie z uchwałą nr LXI/876/12), ani danych osobowych konkretnych strażników dokonujących kontroli. Organ prowadzący sprawę nie skorzystał również z możliwości przesłuchania strony, wynikającej z treści art. 199 O.p. Wobec postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji oraz stanowiska Skarżącej zawartego w odwołaniu i innych pismach, zdecydowanie sprzeciwiającemu się nałożeniu opłaty targowej, należy stwierdzić, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie odpowiada przepisom prawa. Na podstawie art. 210 § 4 O.p. prawidłowe uzasadnienie faktyczne decyzji winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wprawdzie organy poprawnie przywołały przepisy prawne znajdujące zastosowanie w sprawie, ale niewystarczająco wykazały ustalone okoliczności faktyczne uzasadniających obciążenie opłatą targową. Organ odwoławczy uznając zasadność wymiaru opłaty targowej nie uzasadnił w żaden sposób jakichkolwiek okoliczności faktycznych potwierdzających rzeczywiste prowadzenie działalności handlowej - sprzedaży na gruncie należącym do Gminy Miejskiej K.. Organ odwoławczy powinien również szczegółowo wyjaśnić Stronie, dlaczego wykaz jest dokumentem jednoznacznie potwierdzającym miejsce dokonywania sprzedaży. Brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji I instancji stosownych rozważań odnośnie podniesionych zarzutów i wątpliwości Skarżącej, co – w świetle treści art. 210 § 4, art. 122 oraz art. 124 O.p. – jest naganne i może stanowić samoistną przesłankę do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd wskazuje, że również w odpowiedzi na skargę nie odniesiono się w żaden sposób do zarzutów skargi i odwołania. Warto zwrócić również uwagę, że warunkiem podlegania opłacie targowej w ogóle, jest zgodnie z art. 15 u.p.o.l. dokonywanie sprzedaży. Natomiast osobną kwestią jest sposób obliczenia stawki opłaty targowej, której wysokość zależy od kategorii miejsca dokonywania sprzedaży, a w miejscach wyznaczonych również od zajętej powierzchni i asortymentu. Zgodnie bowiem z § 1 uchwały nr LXI/876/12 zmienionej uchwałą zmieniającą: 1. Dzienne stawki opłaty targowej w miejscach, o których mowa w § 2 są określone w załączniku nr 1 do uchwały. 2. Dzienna stawka opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych wynosi 500 zł. Dokonując kwalifikacji miejsca handlu jako niewyznaczonego w rozumieniu ww. przepisu, należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 2 uchwały nr LXI/876/12: Ustala się następujące grupy targowisk i miejsc wyznaczonych do handlowania: a) grupa I: Hala T. , S. oraz indywidualne miejsca targowe prowadzone za zgodą właściciela – zarządcy terenu w R. i M. , na P. i ulicach w obrębie P. b) grupa II: N. , Z. , T. , B. , Plac [...], R. , Plac [...] - [...], B. , T. , K. , T. , Plac [...], N. P., M. , N. , R. , Giełda Samochodowa R. oraz indywidualne miejsca targowe prowadzone za zgodą właściciela – zarządcy terenu w pozostałych częściach miasta K., a także targowiska nowouruchomione nie wymienione w uchwale c) grupa III: M. , P. - [...], B. , K. , Plac [...] - K. , Plac [...], Rynek D. - W. , W. , K. . Z powyższego wynika jednoznacznie, że wyliczenie w uchwale miejsc wyznaczonych do handlu nie jest wyczerpujące. W kontekście powyższego, trzeba zwrócić uwagę, że wiedzą powszechnie znaną w K. i nie tylko jest to, że Poniedziałek Wielkanocny, jest terminem tradycyjnego odpustu – "Emaus krakowski", odbywającego się przy klasztorze N. na Z., nad rzeką R. , tj. u zbiegu ulic E. , św. B. i T. K. na jej prawym brzegu i T. K. , S. , K. i F. na lewym brzegu rzeki. Odpustowi towarzyszą liczne kramy z wieloma różnorodnymi towarami, a część ulic dla celów handlowych wyłączona jest z ruchu. W 2015 r. Poniedziałek Wielkanocny przypadał właśnie w dniu 6 kwietnia, to jest w dniu w którym Skarżąca prowadziła zdaniem organu działalność handlową w tych okolicach. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta K. winien precyzyjnie i jednoznacznie ustalić oraz wyjaśnić Skarżącej, dlaczego traktuje miejsce przy ul. [...] (most na R. – jak wynika z wyciągu z wykazu osób przekazanego przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej Miasta K., w którym stwierdził dokonywanie przez Skarżącą sprzedaży na terenie odpustu), jako miejsce niewyznaczone do handlu w rozumieniu uchwały nr LXI/876/12. Jeszcze raz należy podkreślić, że rolą organu administracji publicznej jest na podstawie art. 122 O.p. podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Na podstawie art. 124 O.p. organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Uzasadnienia decyzji w sprawie organów obu instancji w żadnej mierze nie sprostały realizacji wymogów zawartych w powołanych przepisach, które organy mają obowiązek stosować w postępowaniu podatkowym prowadzonym w przedmiocie wymiaru opłaty targowej. Organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę powyższe wskazania i zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim organ przesłucha w charakterze świadków strażników miejskich podejmujących czynności służbowe w dniu 6 kwietnia 2015 r. przy ul. [...] w K.. Ustalenia dowodowe poczynione w wyniku przeprowadzenia wskazanych dowodów, skonfrontowane z dotychczas zgromadzonymi w sprawie materiałami dowodowymi organ podda kompleksowej ocenie w oparciu o przepisy art. 187 i art. 191 O.p. W związku z zakresem naruszenia, Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. orzekł o wyeliminowaniu z obrotu prawnego także decyzji wydanej w I instancji, poprzedzającej zaskarżoną decyzję, ponieważ było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga. Uznając za zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.