I SA/Kr 1809/09

Sygn. akt I SA/Kr 1809/09 | | POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r., sprawy ze skarg "C" Sp. z o.o. w T., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 5 listopada 2007 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, październik i listopad 2005 r., postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić stronie skarżącej połowę uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 213,00 zł (dwieście trzynaście złotych 00/100). Decyzjami z dnia 30 lipca 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił: - dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. w wysokości 177,00 zł z tytułu zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (decyzja nr [...]), - dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 2005 r. w kwocie 5.389,00 zł z tytułu zaniżenia zobowiązania podatkowego (decyzja nr [...]), - dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w kwocie 128,00 zł z tytułu zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu (decyzja nr [...]). Po rozpatrzeniu odwołań spółki, Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 5 listopada 2007 r. o numerach [...], [...] oraz [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżonym decyzjom ponownie zarzucono naruszenie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, a to wskutek zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, które zostały wadliwie implementowane do krajowego porządku prawnego i są niezgodne z Szóstą Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej. Wskazano, że na podstawie przepisu art. 109 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług zostało ustalone zobowiązanie podatkowe od czynności, która nie jest ani dostawą towarów ani nie jest świadczeniem usług. Tymczasem Szósta Dyrektywa nie zawiera normy prawnej zezwalającej na jakiekolwiek opodatkowanie czynności, która nie jest ani dostawą towaru ani świadczeniem usług. Wprowadzenie przez polskie ustawodawstwo wskazanej wyżej normy prawnej w jej obecnym brzmieniu można by uznać jedynie za środek specjalny (art. 27 Szóstej Dyrektywy), który to środek może być zastosowany na podstawie szczególnej procedury określonej w art. 27 ust. 2-4 tej Dyrektywy i wymaga powiadomienia Komisji Europejskiej, państw członkowskich i zgody Rady Unii Europejskiej. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił sprawy o sygn. akt od I SA/Kr 156/08 do I SA/Kr 158/08 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 156/08. Następnie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 156/08 Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasu rozpatrzenia przez ETS pytania prejudycjalnego postawionego przez NSA dotyczącego wykładni przepisów prawa wspólnotowego w kontekście dopuszczalności nałożenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W związku z wydanym przez ETS orzeczeniem z dnia 15 stycznia 2009 r. w sprawie C-502/07 tut. Sąd postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r. podjął postępowanie sądowe. Pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. skarżąca spółka wycofała skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 listopada 2007 r. o numerach: [...], [...], [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skarżąca spółka pismem z dnia 27 stycznia 2010r. wycofała wszystkie skargi. W ocenie Sądu cofnięcie skarg było dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 w/w ustawy orzekł jak w sentencji. O zwrocie połowy uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.