I SA/Kr 1829/11

Sygn. akt I SA/Kr 1829/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r., sprawy ze skarg T. Sp. z o.o. w K., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 sierpnia 2011 r. Nr[...], [...],, [...], [...],, [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 rok - skargi oddala - W dniu 19 stycznia 2011 r. "E" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., dalej zwana "Spółką", złożyła w Urzędzie Gminy w M. skorygowane deklaracje z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Z deklaracji tych wynika, że Spółka nie była we wskazanych latach podatnikiem podatku od nieruchomości (deklaracja zerowa). W uzasadnieniu przyczyn korekty (uzupełnionym pismem z dnia 11 lutego 2011 r.) Spółka podała, że w odniesieniu do wskazanych w pierwotnych deklaracjach nieruchomościach była i nadal jest posiadaczem zależnym, podczas gdy w sensie prawnym nieruchomości te są własnością "T" S.A. z siedzibą w W. (dalej zwanej "T" S.A."). Błąd co do ustalenia właściciela wynikał z faktu, że umowa zawarta z "T" S.A. dotycząca wniesienia aportem własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na rzecz Spółki "E" była umową nieważną, albowiem naruszała przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, w brzmieniu wówczas obowiązującym. Umowa ta zatem nie wywołała skutków prawnych, a tym samym treść księgi wieczystej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. To samo dotyczy stanów ujawnionych w ewidencji gruntów. Spółka podkreśliła, że nie ciążył na niej obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości, a łączna kwota nadpłaty z tego tytułu wynosi 183 462 zł. W związku z tym wniosła o jej zwrot. Decyzjami z dnia 21 kwietnia 2011 r. Wójt Gminy M. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010 w kwotach: za lata 2006 - 2008 po 36 528 zł, a za lata 2009 – 2010 po 36 939 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięć organ wskazał, że z treści ewidencji gruntów wynika, że Spółka "E" na dzień wydania decyzji pozostaje nadal użytkownikiem wieczystym gruntów stanowiących działki ewidencyjne o numerach 77/2 i 77/6 położonych na terenie miejscowości R.. W odwołaniach od powyższych decyzji Spółka wniosła o ich uchylenie w całości lub zmianę poprzez stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Decyzjami z dnia 22 sierpnia 2011 r., nr od [...] do [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy zacytował mające w sprawach zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej zwanej "u.p.o.l." i wskazał, że przepisy ustawy nakładają na organy podatkowe obowiązek prowadzenia ewidencji podatkowej dla potrzeb wymiaru i poboru min. podatku od nieruchomości w systemie informatycznym. Dane w niej zgromadzone wynikają ze wskazanych danych w innych rejestrach i dokumentach, w tym w szczególności z danych zawartych w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Stosownie do wypisu uproszczonego z rejestru gruntów sporządzonego dnia 21 kwietnia 2011 r. przez Starostwo Powiatowe w L. "E" jest użytkownikiem wieczystym działek o łącznej powierzchni 0,0843 ha obejmujących działkę o numerze [...] i powierzchni 0,0007 ha oraz działkę o numerze [...] i powierzchni 0,0836 ha objętych księgą wieczystą Nr [...]. Organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego podał, że prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości. Jeżeli podatnik kwestionuje prawidłowość zawartych w niej zapisów powinie wszcząć procedurę ich zmiany bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. W niniejszych sprawach brak było podstaw do przyjęcia przez organ podatkowy innych danych, niż wynikające z przedłożonej ewidencji gruntów. Organ odwoławczy podkreślił także, że wpis do księgi wieczystej ujawniający prawo do rzeczy jest niewątpliwie dowodem o szczególnym znaczeniu z uwagi na jego urzędowy charakter oraz wynikające z art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece domniemanie zgodności jego treści z rzeczywistym stanem prawnym. Ze znajdującego się w akrach sprawy odpisu z księgi wieczystej wynika, że działki ewidencyjne położone w miejscowości R. o numerach [...] i [...] pozostają w użytkowaniu wieczystym Spółki, zaś budynki i budowle stanowią odrębny przedmiot własności Spółki "E". W skargach na decyzje SKO z dnia 22 sierpnia 2011 r. Spółka wniosła o uchylenie w/w decyzji w całości lub ich zmianę poprzez stwierdzenie wysokości nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006 – 2010. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie: a. art. 207§1 w zw. z art. 21§1 pkt 1 i §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."), polegające na przyjęciu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w złożonych deklaracjach, b. art. 120 O.p. polegające na niezastosowaniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tekst jednolity Dz.U. z 2004 r., nr 167, poz. 1758 ze zm.), c. art. 187§1 O.p. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz na zaniechaniu ustalenia treści księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości na dzień orzekania, d. art. 191 O.p. polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego wskutek oparcia oceny, czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na treści wypisów z ksiąg wieczystych lub ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało, że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadały rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz że został ten stan skorygowany, e. art. 191 O.p. polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu treści i skutków porozumienia notarialnego sporządzonego w dniu 14 kwietnia 2011 r., na podstawie którego Sąd Rejonowy w L. w dniu 25 maja 2011 r. wykreślił z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości wpisy dotyczące strony skarżącej i ponownie ujawnił jako użytkownika wieczystego – zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym – "T" S.A. w W. f. art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie mimo wykazania przez skarżącą, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest nieważna. W uzasadnieniu skarg Spółka podkreśliła, że na podstawie porozumienia notarialnego sporządzonego przed notariuszem w Warszawie w dniu 14 kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy w L. w dniu 25 maja 2011 r. wykreślił z księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowych nieruchomości wpisy dotyczące Spółki i ponownie i ujawnił jako użytkownika wieczystego – zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym "T" S.A. w W. A zatem w dacie orzekania przez organ odwoławczy, stan prawny ujawniony w księdze wieczystej nie odpowiadał stanowi opisanemu w uzasadnieniu decyzji, a zatem decyzje te zostały oparte na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Strona skarżąca wskazała także, że w zawartym w dniu 10 listopada 2010 r. przez "T" S.A. i stronę skarżącą – między innymi w celu uchylenia niepewności prawnej co do skutków stanu istniejącego pomiędzy 30 kwietnia 2002 r. a 1 listopada 2010 r. – porozumieniu strony stwierdziły, że od dnia wydania nieruchomości aportowych, strona skarżąca była ich posiadaczem zależnym w dobrej wierze. Strony uznały, że łączyła je umowa dzierżawy – albowiem ten stosunek prawny odpowiadał w swojej treści temu władztwu, jakie było objęte intencjami stron, a nie ziściło się ze względu na nieważność umów przenoszących własność lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej okoliczności sprawy wymagały dokonania oceny charakteru posiadania nieruchomości. Ocena ta została dokonana w w/w porozumieniu. Spółka podkreśliła także, że osoby prawne działają przez swoje organy. Skoro więc główny organ Spółki (zgromadzenie wspólników) wiedział o nieważności aktów notarialnych sporządzonych w dniu 30 kwietnia 2002 r., to należy przyjąć, że sama Spółka nie powinna była i nie mogła uważać się za właściciela – użytkownika wieczystego przedmiotowych nieruchomości. Oceniając zatem obiektywnie zaistniały stan faktyczny, posiadanie przedmiotowych nieruchomości przez "E" nie mogąc być posiadaniem samoistnym, musiało być posiadaniem zależnym. Spółka zarzuciła także, że organ podatkowy tylko z tej przyczyny, że nie wystąpiono o stwierdzenie nieważności umów przenoszących własność lub użytkowanie wieczyste nieruchomości, pominął wszelkie dowody oraz wyjaśnienia wskazujące na istnienie tej nieważności. Spółka wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z: odpisu porozumienia notarialnego z dnia 14 kwietnia 2011 r. na okoliczność jego treści, w tym złożenia wniosku o wykreślenie z ksiąg wieczystych wpisów dotyczących "E" i wpisanie w to miejsce "T" S.A.; wydruku z systemu informatycznego obejmującego zupełną treść księgi wieczystej o numerze [...] na okoliczność treści, w szczególności wykreślenia wpisów dotyczących skarżącej i podstawy tego wykreślenia. W odpowiedziach na skargi SKO wniosło o oddalenie skarg. Organ podkreślił, że przedmiot opodatkowania ustalono prawidłowo zgodnie z przedłożonym wypisem z rejestru gruntów sporządzonym w dniu 21 kwietni 2011 r. przez Starostwo Powiatowe w L. Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika dotyczących pominięcia przy rozstrzyganiu treści i skutków porozumienia notarialnego, na podstawie którego Sąd Rejonowy w L. w dniu 25 maja 2011 r. wykreślił z księgi wieczystej wpisy dotyczące "E" i ujawnił jako użytkownika wieczystego "T" S.A. w W., SKO odwołało się do przepisów regulujących instytucję użytkowania wieczystego. Z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika bowiem, że oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienia tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Wpis ten ma charakter konstytutywny i skutek prawny przeniesienia tego prawa następuje dopiero po wpisaniu tego prawa do księgi wieczystej. Z tym samym momentem można skutecznie uznać "T" S.A. za użytkownika wieczystego. Organ podał także, że podstawą wpisów do ewidencji gruntów i budynków powinny być odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją. Jeżeli skuteczność zmiany danych uzależniona jest od wydania prawomocnego orzeczenia, to dopiero to orzeczenie stanowi podstawę do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym zmiana przedmiotowych zapisów ewidencji gruntów i budynków została zapoczątkowana zmianą danych dotyczących użytkowania wieczystego dokonaną na podstawie prawomocnego postanowienia sądu powszechnego o wpisaniu tego prawa w dniu 25 maja 2011 r. do księgi wieczystej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w sprawie koncentruje się wokół kwestii czy na Spółce "E" w latach 2006 – 2010 ciążył obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości. Strona skarżąca – powołując się na nieważność umów zawartych z "T" S.A. w W., dotyczących przeniesienia prawa własności oraz prawa wieczystego użytkowania nieruchomości – stoi na stanowisku, że podatnikiem była "T" S.A. w W. Organy podatkowe natomiast – powołując się na dane zawarte w ewidencji gruntów oraz księdze wieczystej dotyczącej przedmiotowych nieruchomości – wskazały, że z dokumentów tych wynika, że właścicielem spornych nieruchomości jest Skarb Państwa, natomiast jedynym użytkownikiem wieczystym w latach 2006 – 2010 (a więc i podatnikiem) była strona skarżąca. W związku z tym w pierwszej kolejności Sąd zauważa, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej "u.p.g.k.") podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika zatem, że podstawę wymiaru podatków, a więc min. podatku od nieruchomości, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego. Z zapisów u.p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) wynika, że ewidencja ta zawiera, oprócz informacji dotyczących gruntów i budynków (zakres przedmiotowy ewidencji), również dane właściciela gruntu (zakres podmiotowy ewidencji). W przypadku braku danych dotyczących właściciela w ewidencji wykazuje się dane osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają. Oprócz tego w ewidencji zawarte są dane dotyczące: użytkowników wieczystych gruntów; jednostek organizacyjnych sprawujących zarząd lub trwały zarząd nieruchomościami; państwowych osób prawnych, którym Skarb Państwa powierzył w stosunku do jego nieruchomości wykonywanie praw własności lub innych praw rzeczowych; organów administracji publicznej, które gospodarują nieruchomościami wchodzącymi w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa oraz gminnych, powiatowych i wojewódzkich zasobów nieruchomości; użytkowników gruntów państwowych i samorządowych; osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.). W ewidencji zawarty jest również opis praw w/w podmiotów do gruntów, budynków i lokali oraz informacje o dokumentach, które stanowiły podstawę wpisu. Prawa te uwidacznia się w ewidencji na podstawie: wpisów dokonanych w księgach wieczystych; prawomocnych orzeczeń sądowych; umów zawartych w formie aktów notarialnych dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; ostatecznych decyzji administracyjnych; dyspozycji zawartych w aktach normatywnych oraz umów dzierżawy zgłoszonych do ewidencji. W świetle powyższych uwag Sąd zaznacza, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny organów podatkowych, jak również sądów administracyjnych w sprawie podatkowej. Prowadzenie, zmiany i uaktualnianie ewidencji gruntów i budynków nie należą bowiem do postępowania podatkowego (porównaj wyrok NSA z 25 listopada 2010 roku, sygn. akt II FSK1291/09, Lex nr 745606). Rolą organów podatkowych jest orzekanie o obowiązku podatkowym, a nie podważanie treści danych ewidencyjnych. Rolą sądu administracyjnego jest natomiast kontrola działalność administracji publicznej (art. 3§1 p.p.s.a.). Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W niżej powołanych wyrokach, które Sąd orzekający w niniejszych sprawach w pełni podziela, wskazano między innymi, że: - "Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku są tylko zapisy wynikające z ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 roku, sygn. akt III SA/Wa 2585/06, LEX nr 339999), - "Przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny i określa zamknięty zakres rodzajów działalności organów administracji, dla których decydujące znaczenie mają zapisy w ewidencji gruntów" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2007 roku, sygn. akt II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273), - "Zmiany lub uzupełnienie danych w urzędowej ewidencji gruntów i budynków, które wystąpiły po zakończeniu roku podatkowego nie mają znaczenia dla sprawy" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 marca 2007 roku, sygn. akt II FSK 145/06, LEX nr 338647), - "Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 roku, sygn. akt III SA/Wa 3501/05, LEX nr 201545), - "Stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 marca 2005 roku, sygn. akt FSK 912/04, LEX nr 164493), - "Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 roku, sygn. akt III SA 3016/03, LEX nr 171496), - "To podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 maja 2002 roku, sygn. akt III SA 2466/01, LEX nr 77806). Trafnie zatem organy podatkowe wykazały, że są związane aktualnymi na dzień orzekania zapisami ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do ich kwestionowania czy zmiany. W konsekwencji nie mogły one oprzeć się na okolicznościach podnoszonych przez stronę skarżącą we wniosku o stwierdzenie nadpłaty i w pismach składanych w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2010. Jeszcze raz podkreślić należy, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest akt notarialny dotyczący obrotu nieruchomością, późniejsze porozumienia (oświadczenia) stron umowy przenoszącej prawo własności oraz prawo użytkowania wieczystego gruntów, czy też późniejsze wpisy w księdze wieczystej, lecz obowiązujące na dzień wydania decyzji przez organy podatkowe dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższych uwag, wobec kategorycznej normy art. 21 u.p.g.k., podważanie przez stronę skarżącą danych wynikających z ewidencji gruntów w postępowaniu dotyczącym korekty podatku od nieruchomości nie ma znaczenia. Sąd zaznacza, że ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku za lata 2006 - 2010 organ oparł się na wypisie z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w L. z dnia 21 kwietnia 2011 r., a nie na dokumentach wskazanych przez stronę skarżącą w skardze skierowanej do tut. Sądu. Jak to już wcześniej zostało wspomniane, organy podatkowe były związane danymi ewidencyjnymi i brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby ich treść. Sąd administracyjny również nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. Podsumowując – w świetle powyższych uwag – Sąd stwierdza, że nie stwierdził naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, jak również naruszenia prawa materialnego. Brak jest zatem ustawowych przesłanek do uwzględnienia skarg, w związku z czym należało je oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006 - 2010, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych zarzutach przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w art. 111 § 2 p.p.s.a., a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania dodatkowo przemawiały za połączeniem w/w spraw.