I SA/Kr 1838/12

Dnia 24 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 2 października 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 2 października 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004r., zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten umotywowany został uzasadnionymi wątpliwościami co do jej legalności oraz realną groźbą wyrządzenia szkody znacznej wartości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Wyjątkowy środek, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji zarezerwowany jest zatem dla podmiotów znajdujących się w takiej sytuacji finansowej, która nie pozwala na pokrycie zobowiązań bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny "przesłanką wstrzymania wykonania orzeczenia jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej na skutek wykonania zaskarżonego aktu" (postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r. II OSK 2555/10). Zatem oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania, należy przede wszystkim zanalizować aktualną sytuację finansową wnioskodawcy w świetle przedstawionych przez niego danych. Na wnioskodawcy nie ciąży przy tym obowiązek jednoznacznego udowodnienia, iż nie posiada ona majątku na pokrycie zaległości podatkowych, ale okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd winny zostać uprawdopodobnione, a nie ograniczać się li tylko do lakonicznych oświadczeń, bez poparcia ich jakimikolwiek dowodami (tak NSA w postanowieniach: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 495-497/04, 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 (LEX nr 569795) zwrócił uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Zdaniem NSA konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceniając zasadność wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez pryzmat powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że podlega on oddaleniu. Jak wskazano powyżej, do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może dojść wyłącznie z dwóch powodów: w razie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nielegalność decyzji, na którą powołała się skarżąca nie stanowi zatem przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej i nie podlega badaniu na tym etapie sprawy. Merytoryczna ocena w tym zakresie znajdzie dopiero wyraz w wyroku kończącym postępowanie. Twierdzenie skarżącej o możliwości wyrządzenia szkody znacznej wartości jest z kolei zupełnie gołosłowne. Skarżąca nie przedstawiła bowiem nie tylko żadnych dokumentów ale nawet argumentów, które uprawdopodabniałyby jej twierdzenie, pomimo tego, że jak wskazano powyżej, spoczywa na niej taki obowiązek. W ten sposób skarżąca uniemożliwiła Sądowi dokonanie weryfikacji zasadności jej wniosku. Wobec tego, że wnioskodawczyni nie wykazała przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jej wniosek należało oddalić jako bezzasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a.