I SA/Kr 1843/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ośrodka "H" sp. z o .o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 września 2012 r. nr [ ] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Ośrodek "H" sp. z o .o. w O. zakwestionował decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wyjaśniono, że zapłata należności z tytuł ustalonych przez Wójta Gminy O. zaległości w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2007 - 2011 dotyczy łącznie wraz z naliczonymi odsetkami aż kwoty 182.906,80 zł. Tymczasem spółka jest własnością Agencji Nieruchomość Rolnych w W. i prowadzi działalność rolniczą, zatrudniając ponad siedemdziesięciu pracowników. W związku z tym uiszczenie tak znacznej kwoty zagraża jej funkcjonowaniu, w tym przeprowadzeniu koniecznych prac sezonowych, a to w szczególności zasiewów oraz zbioru roślin pastewnych, głównie kukurydzy, których koszt waha się w granicach 500.000,00 zł. (nawozy, materiał siewny, środki ochrony roślin, paliwo i robocizna). Wykonanie tych prac skutkuje funkcjonowaniem spółki w przyszłym roku i wpływa na wysokość osiągniętego przychodu. Ponadto, w okresie zimy wymrożeniu ulec miały zboża, tj. pszenica oraz rzepak na powierzchni około 70 hektarów, co spowodowało powstanie strat w okresie żniw na około 200.000,00 zł jako równowartość niezebranego plonu. Koszty ponoszone przez spółkę w zakresie samych wynagrodzeń pracowników wynoszą ponad 400.000,00 zł miesięcznie, a konieczne wydatki na zaplanowane inwestycje, których termin płatności mija w najbliższym okresie opiewają na kwotę 250.000,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego zakwestionowanymi do tut. Sądu rozstrzygnięciami - jest rzeczą oczywistą, że wykonanie zaskarżonych decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po stronie skarżącej spółki. W ocenie Sądu w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego czy jej przymusowe ściągnięcie jest możliwe – uzasadnia udzielenie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek brak jest w aktach sprawy bliższych informacji dotyczących sytuacji finansowej skarżącej spółki, Sąd dał wiarę jej szczegółowym wyjaśnieniom zawartym w skardze, nawet przy uwzględnieniu, że w momencie wnoszenia skargi znaczna część prac polowych, na które powołuje się spółka, w bieżącym roku kalendarzowym została już wykonana. W ocenie Sądu zobowiązania finansowe powstałe w związku z przedsięwziętymi już pracami oraz potrzeba ochrony interesu znacznej liczby pracowników zatrudnionych w spółce powodują, że celowe jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w kontekście samej tylko wysokości sumy zobowiązań. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.