I SA/Kr 1850/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ślad za skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2007r. – pełnomocnik A. R. sformułował następnie jeszcze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonywanie zaskarżonych do tut. Sądu decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2007r. wyrządza skarżącej znaczną szkodę i powoduje trudne do odwrócenia skutki. Egzekwowanie tych decyzji miało doprowadzić firmę podatniczki do zupełnej utraty płynności finansowej, a nadto grozi pozbawieniem jej rodziny środków do życia. Już uprzednie wszczęcie egzekucji spowodowało sparaliżowanie prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej poprzez brak środków do prowadzenia skupu. Równocześnie paraliż działalności gospodarczej spowodował brak środków na wynagrodzenia siedmiu osób zatrudnianych przez skarżącą, czego konsekwencją było rozwiązanie z tymi osobami umów o pracę. Ewentualne ponowne zajęcie osobistego rachunku bankowego podatniczki doprowadzi natomiast do pozbawienia jej znacznej części środków z tytułu wynagrodzenia otrzymywanego w związku z zatrudnieniem w szkole, które zapewnia utrzymanie jej samej oraz trójki małoletnich dzieci. Jednocześnie małżonek skarżącej usiłuje znaleźć zatrudnienie w Wielkiej Brytanii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonaniu aktu lub czynności jest jednak wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz uprawdopodobnienie tego faktu ciąży na wnioskodawcy (por. z wielu postanowienie NSA z dnia 16 marca 2005 r., niepubl.). Pozostaje poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem pełnomocnik skarżącej wprawdzie stosunkowo szeroko naświetlił jej sytuację osobistą i majątkową wskazując na możliwe negatywne skutki wykonywania zaskarżonych decyzji, niemniej jednak nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz wniosku. Dla wykazania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji - strona ma natomiast obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby jej sytuację, gdyż w odmiennym przypadku brak jest możliwości merytorycznej oceny zasadności wniosku. Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanej jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). W ocenie Sądu w świetle dokumentów akt sprawy nie ma również dowodów, by samo wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Podkreślić bowiem należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez Sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku. Jednocześnie przypomnieć należy, że w zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co warunkowane jest przede wszystkim ponownym złożeniem wniosku przez skarżącą. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.