I SA/Kr 1875/12

Sygn. akt I SA/Kr 1875/12 | | P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r., sprawy ze skarg D.M., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 9 października 2012 r. Nr [...],, z dnia 18 października 2012 r. Nr [...],, Nr [...], , w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. oraz, styczeń i luty 2006 r., postanowił: - wstrzymać wykonanie zaskarżonych decyzji - W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D.M. działając za pośrednictwem swego pełnomocnika zakwestionowała decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 października 2012r. nr [...] oraz z dnia 18 października 2012r. nr [...] i [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2005r. oraz styczeń i luty 2006r. W skargach sformułowano dodatkowo wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji wyjaśniając, iż z uwagi na wysokość zobowiązań podatkowych wraz z należnymi odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego skarżący nie jest w stanie zaspokoić ich z posiadanego majątku. Przymusowe ich dochodzenie wiązałoby się natomiast z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych członków rodziny skarżącego. Zwrócono również uwagę na pozycję zawodową skarżącego, który jest cenionym na rynku specjalistą, a podjecie ewentualnych działań egzekucyjnych mogłoby zdyskredytować jego osobę i uniemożliwić mu uzyskiwanie jakiegokolwiek dochodu z wykonywanej działalności zarobkowej. Skutków takich nie zrekompensuje mu natomiast późniejsze wyeliminowanie z obrotu zakwestionowanych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego wyżej przepisu wynika, że to wnioskodawca winien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05, Ow. SS 2005, Nr 3, poz. 72), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego zakwestionowanymi rozstrzygnięciami (łącznie ponad sześć milionów złotych) - jest rzeczą oczywistą, iż wykonanie zaskarżonych decyzji mogłoby spowodować znaczną szkodę po stronie skarżącego. W ocenie Sądu w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego – niezależnie od tego czy jej przymusowe ściągnięcie jest możliwe – uzasadnia udzielenie skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i to pomimo, że co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdyż nie prowadzi do skutków nieodwracalnych i pozbawiających stronę środków do życia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.