I SA/Kr 19/14

Sygn. akt I SA/Kr 19/14 Kraków, dnia 6 lutego 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Biura "K" sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 października 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Biuro "K" sp. z o.o. w K., działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika sformułowała dodatkowo wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono, że zapłaty kwoty około 10 mln zł stanowi realne zagrożenie dla istniejącej sytuacji ekonomicznej skarżącej i samego istnienia skarżącej jako spółki handlowej. Profil działalności gospodarczej spółki opierał się na współpracy w ramach przetargów publicznych z jednostkami sektora publicznego. Ponieważ w stosunku do skarżącej wydane zostały decyzje wymiarowe, nie może ona uzyskać zaświadczenia o niezaleganiu z należnościami publicznoprawnymi, wymaganego do uczestniczenia w przetargach publicznych. Tym samym zamknięta została droga do realizacji podstawowego profilu działalności, pozostawiając jedynie przychody z bieżącej obsługi wcześniej uzyskanych zamówień. Łącznie w stosunku do spółki wydanych zostało w zakresie podatku VAT 11 decyzji określających kwoty do zapłaty. Aktualna sytuacja majątkowa skarżącej powoduje, że utraciła ona płynność finansową. Kwota określona w utrzymanej w mocy decyzji nie mogłaby już zostać uiszczona ze środków z działalności bieżącej oraz z limitu w kredycie odnawialnym, ponieważ limit ten został już wyczerpany. Wszelkie przychody skarżącej obecnie służą do obsługi zadłużenia oraz regulowania zobowiązań, w szczególności wobec pracowników spółki (ponad 50 osób). Brak wstrzymania decyzji organu II instancji, wobec niemożności uregulowania kwoty objętej tą decyzją, doprowadzi do wdrożenia egzekucji administracyjnej, a zatem oznaczać to będzie dodatkowe znaczne koszty. W takiej sytuacji także, zgodnie z umowami kredytowymi z bankami, udzielone kredyty (w tym kredyt odnawialny) zostaną postawione w stan natychmiastowej wymagalności w całości. To z kolei doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości przez skarżącą (co z dużym prawdopodobieństwem miałoby miejsce nawet bez takiej decyzji instytucji finansowych, a to wobec wspomnianego braku płynności finansowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, określanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możności złożenia wniosku do sądu. Z powołanego przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.. Tymczasem w niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik wnioskodawcy nie przedstawił żadnych dokumentów przemawiających na rzecz wniosku, z których wynikałoby, iż wykonanie decyzji doprowadzi do sytuacji opisanej we wniosku. Dla uzasadnienia takiego twierdzenia należy co najmniej przedstawić stan majątkowy, w tym stan aktywów, a także wierzytelności w celu powiązania z wysokością zobowiązań wynikającej z decyzji, której wstrzymania wykonania się żąda. Brak należytego uzasadnienia wniosku w opisanym zakresie w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Bez powyższych danych, odpowiednio udokumentowanych, twierdzenia zawarte w złożonym wniosku ograniczają się w zasadzie jedynie do ogólnego stwierdzenia o "niebezpieczeństwie utraty płynności finansowej" i nie dają się zmieścić w ścisłej formule, jaką posługuje się ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tego typu ogólna kategoria znaczeniowa nie stanowi wystarczającej przesłanki umożliwiającej sądowi wstrzymanie wykonania decyzji. Nie ulega wątpliwości, że zasadniczo konieczność uiszczenia powoływanej kwoty wiąże się ze znacznym wysiłkiem finansowym. Tym bardziej z uwagi na przywołany we wniosku fakt jednoczesnego oznaczenia zobowiązania podatkowego za wiele okresów rozliczeniowych. Nie zwalnia to jednak skarżącej spółki z obowiązku przybliżenia sądowi jej sytuacji majątkowej oraz odniesienia jej do zapisów ustawowych w celu należytego wykazania zaistnienia przesłanek ustawowych zastosowania ochrony tymczasowej. W świetle przepisów procedury sądowoadministracyjnej sąd nie jest bowiem uprawniony do podejmowania rozstrzygnięć w oparciu o zgeneralizowane oceny dotyczące przeciętnego uczestnika obrotu prawnego. Tym bardziej w przypadku, gdy chodzi o przedsiębiorców, którzy z natury rzeczy powinni wyróżniać się profesjonalizmem i doświadczeniem w obrocie. Jak już wskazano, pierwszorzędne i zasadnicze znaczenie ma jedynie konkretny stan faktyczny. Przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku stanowić zatem mogą jedynie zindywidualizowane okoliczności – obok innych niewspomnianych we wniosku - składające się na sytuację finansową wnioskodawcy. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego, tym bardziej iż niezapłacony podatek VAT stanowi jedynie część obrotów spółki (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Podkreślić również należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku. Na koniec przypomnieć należy, że zgodnie z treścią 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie wykazania przez skarżącego nowych okoliczności. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji postanowienia