I SA/Kr 1941/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2006 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 października 2012 r., nr [...], M.D. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." z uwagi na możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że zostało przeciwko niemu wydanych łącznie siedem decyzji na kwotę przeszło dwudziestu milionów złotych. Jest oczywiste, że skarżący nie dysponuje taką kwotą. Sytuacja majątkowa strony jest znana organom podatkowym albowiem jego pracodawca odprowadza zaliczki na podatek dochodowy. Strona wykazuje także dochód z zysków kapitałowych – powyższa sytuacja jest również znana organom podatkowym. Skarżący od daty wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania przeciwko niemu nie dokonał żadnego uszczuplenia swojego majątku. W dalszym ciągu posiada udziały w "M" Sp. z o.o., "M" Sp. z o.o. oraz "T" Sp. z o.o., wszystkie z siedzibą w K.. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego może spowodować, że skarżący zostanie odwołany przez wspólników z pełnionej funkcji Prezesa Zarządu, a co za tym idzie dojdzie do rozwiązania umowy o pracę i utraty jedynego stałego źródła utrzymania. W przypadku takim skarżący zostanie pozbawiony możliwości zarobkowania. Wszczęcie egzekucji i zajecie udziałów, a następnie ich sprzedaż może doprowadzić do nieodwracalnych skutków, poprzez pozbawienie skarżącego prawa własności udziałów, którego nie będzie można restytuować po ewentualnym korzystnym zakończeniu postępowania sądowego. Z uwagi na powyższe okoliczności, w opinii strony niniejszy wniosek jest w pełni zasadny, w szczególności że przy tak wielkich kwotach, dla organów podatkowych bez znaczenia pozostaje data wszczęcia postępowania egzekucyjnego albowiem kwoty widniejące na wydanych decyzjach znacznie przekraczają możliwość finansowe nie tylko skarżącego ale zdecydowanej większość obywateli tego kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek, gdy zachodzi co najmniej jedna z wymienionych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia strony powinny bowiem zostać poparte dokumentami źródłowymi, które uwiarygodniłyby sytuację finansową oraz majątkową strony skarżącej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, Lex nr 965117). M.D. wskazuje, że jego sytuacja majątkowa jest znana organom podatkowym. Nie jest jednak znana Sądowi, dlatego Sąd nie miał możliwość oceny jakimi środkami finansowymi, majątkiem ruchomym oraz nieruchomym dysponuje wnioskodawca, do którego to majątku mogłaby zostać skierowana egzekucja. Strona poprzestaje tylko na stwierdzeniu, że posiada udziały w trzech spółkach jednak nie określa bliżej jaka jest ich wartość oraz jakie z tego tytułu osiąga dochody, jak również jakie dochody osiąga z tytułu zatrudnienia. Stwierdzenie oczywistej prawdy, że kwota na jaką opiewają wskazane przez skarżącego decyzje (ponad dwadzieścia milinów złotych) przekracza możliwości finansowe nie tylko skarżącego ale i zdecydowanej większości obywateli nie jest wystarczające dla uzyskania ochrony tymczasowej. Podkreślić należy, że zadaniem wnioskującego jest osadzenie teoretycznych rozważań w realiach rozpatrywanego przypadku. Podkreślić należy, że skarżący powinien podać, w jakiej wysokości otrzymuje wynagrodzenie (wynagrodzenia), jakie ponosi miesięczne koszty utrzymania siebie i swojej rodziny, czy posiada jakikolwiek inny majątek ruchomy lub nieruchomy i w jakiej wartości. Sąd zauważa przy tym, że skarżący nie podał, czy podjęto w sprawie czynności egzekucyjne. Sąd nie neguje, że utrata źródła utrzymania jest skutkiem trudnym do odwrócenia, jednakże w niniejszej sprawie brak jest powołania się na konkretne okoliczności, które mogłyby wskazywać na możliwość spełnienia subiektywnych obaw strony skarżącej w tym zakresie. Podsumowując Sąd stwierdza, że braki argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uznane zostały za brak wykazania przesłanek umożliwiających wstrzymanie zaskarżonego aktu. Sąd podkreśla, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązany do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.