I SA/Kr 1963/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. i S.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. M. P. i S. P. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że wysokość zobowiązania podatkowego określona w zaskarżonej decyzji wynosi 538.789,00 zł. Jego uregulowanie przekracza możliwości finansowe skarżących i doprowadziłoby do całkowitej utraty przez nich płynności finansowej. Nadto wskazali, że zobowiązanie to dotyczy roku 2003, a zatem od zdarzeń z jakimi organy podatkowe wiążą powstanie przychodu minęło już 11 lat. Skarżący podnieśli, że organy wyliczyły kwotę w sposób szacunkowy (z wykorzystaniem proporcji). Skoro zatem przychód jaki skarżący osiągnęli nie ma jakiegokolwiek przełożenia na powiększenie ich majątku o aktywa bądź środki pieniężne w wymiarze pozwalającym na zapłatę zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji, wstrzymanie jej wykonania jest w pełni zasadne. Dodatkowo zwrócili uwagę, że sąd administracyjny już czterokrotnie uchylał decyzje organów podatkowych w sprawie zobowiązań skarżących w podatku dochodowym za rok 2003. W takim stanie rzeczy zasadne jest żądanie, aby przed przeprowadzeniem egzekucji z ostatnio wydanej decyzji, sąd zbadał jej prawidłowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Podobnie w postanowieniu z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 2060/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie powołali żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności skarżący nie przedstawili żadnych danych obrazujących ich możliwości finansowe. W tej sytuacji Sąd nie może odnieść kwoty nałożonego zobowiązania podatkowego do rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżących i zweryfikować podanej we wniosku okoliczność, iż uregulowanie zobowiązania doprowadziłoby do utraty przez skarżących płynności finansowej. W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł zatem dokonać merytorycznej oceny wniosku w celu ustalenia, czy na skutek wykonania zaskarżonej decyzji powstanie szkoda której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku pozostają natomiast podniesione przez skarżących okoliczności, że postępowanie dotyczące zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzję prowadzone jest przez organy podatkowe od 9 lat, czy też to, że sąd administracyjny uchylał wydane wcześniej decyzje organów podatkowych w sprawie zobowiązań skarżących w podatku dochodowym za rok 2003. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie Sąd ocenia bowiem jedynie istotne okoliczności wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze, że powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie uzasadnia żądania wniosku, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Na końcu podkreślić należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Odniesienie się zatem do zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne.