I SA/Kr 2008/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. sp. j. w B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 października 2010r. Nr[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [ ...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2006r. styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, październik i listopad 2007r. postanawia: odrzucić skargi. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. sp. j. w B. zakwestionowała decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 października 2010r. Nr[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...]oraz [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2006r., styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, październik i listopad 2007r. W dniu 14 grudnia 2010r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 listopada 2010r., wezwano stronę skarżącą o usunięcie braków formalnych powyższych skarg poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skarg i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skarg – tj. oryginału odpisu z KRS zgodnie z art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 16 grudnia 2010r. (k. 26 akt sądowych). W dniu 23 grudnia 2010r. w urzędzie pocztowym w B. został nadana przesyłka listowa, zawierająca kserokopię odpisu aktualnego z KRS strony skarżącej, opatrzona w prawym dolnym rogu, pieczęcią o treści "za zgodność z oryginałem" i podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargi podlegają odrzuceniu, gdyż nadesłanie przez stronę skarżącą (w wykonaniu wezwania Sądu o uzupełnienie braków formalnych skargi), nieuwierzytelnionej kserokopii odpisu z KRS - nie stanowi uzupełniania braków formalnych skargi. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określa art. 46 § 1 p.p.s.a. wskazując, iż każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga powinna być zatem podpisana, w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania podmiotu, który ją składa. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast art. 29 p.p.s.a. stanowi, iż przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W odniesieniu do spółek jawnych informacja o tym, kto jest upoważniony do działania w ich imieniu wynika z dokumentu urzędowego, jakim jest oryginał odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub jego uwierzytelniony odpis. Zasady reprezentacji spółek osobowych, w tym spółki jawnej, określają przepisy ustawy z 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm., powoływanej dalej jako "k.s.h."). W odniesieniu do spółki jawnej zasadą jest, że każdy ze wspólników ma prawo reprezentować spółkę - art. 29 § 1 k.s.h. Prawo to dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki - art. 29 § 2 k.s.h. Jednakże stosownie do art. 30 § 1 k.s.h. w umowie spółki wspólnicy mogą zastrzec, że wspólnik jest pozbawiony prawa do reprezentowania spółki albo że jest uprawnionych do jej reprezentowania łącznie z innym wspólnikiem lub prokurentem. Istnieje zatem możliwość ustalenia różnorodnego sposobu reprezentacji spółki jawnej. Może bowiem zaistnieć sytuacja, w której dany wspólnik (wspólnicy) będzie musiał działać łącznie z prokurentem. W tym przypadku pełnomocnik strony nie będzie należycie umocowany - pomimo złożenia podpisów przez wszystkich wspólników - co spowoduje, że całe postępowanie sądowe z jego udziałem będzie dotknięte wadą nieważności opisaną w art. 183 § 1 pkt 2 in fine p.p.s.a. W celu uniknięcia sytuacji opisanej powyżej nałożono na organy i osoby występujące w imieniu osób prawnych obowiązek przewidziany w art. 29 p.p.s.a. Jego realizacja w praktyce sądowej oznacza obowiązek przesłania odpisu z KRS-u (oryginału lub uwierzytelnionego odpisu), gdyż informacje dotyczące sposobu reprezentacji danego podmiotu są obligatoryjnie umieszczone w aktach rejestrowych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Stosownie do art. 39 ustawy z 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity - Dz. U. z 2001r. nr 17, poz. 209) w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się m.in. oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład ze wskazaniem sposobu reprezentacji (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005r., sygn. akt GSK 1337/04, ONSAiWSA 2005 nr 5, poz. 91). Dodatkowo należy podnieść, że organem uprawnionym do uwierzytelniania dokumentów jest zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy z 14 lutego 1991r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2008r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) notariusz. Wyjątkowe uprawnienie w tym zakresie dotyczy poświadczania za zgodność z oryginałem odpisu udzielonego pełnomocnictwa, które przysługuje z mocy art. 37 § 1 zd. 2 p.p.s.a. jedynie adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu i rzecznikowi patentowemu, ale tylko w tych przypadkach gdy jest to pełnomocnictwo im udzielone. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że kserokopia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nie może być w przeciwieństwie do oryginału uznana za dokument urzędowy skutecznie wykazujący umocowanie osoby do działania za spółkę jawną. Należy również podnieść, że przedmiotowa kserokopia odpisu z KRS została w bliżej nieokreślonej dacie, potwierdzona za zgodność z oryginałem przez osobę, której nie sposób zidentyfikować. Zatem nie był to dokument, o który strona skarżąca została wezwana. Przedłożenie nieuwierzytelnionej kopii odpisu z właściwego rejestru sądowego, nie spełniającej wymagań przewidzianych dla dokumentu urzędowego skutecznie wykazującego umocowanie podmiotu do reprezentacji spółki w rozumieniu art. 29 p.p.s.a. skutkować musi odrzuceniem skargi. Co istotne, art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umożliwia sądowi administracyjnemu odrzucenie skargi w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Celem tego przepisu jest zdyscyplinowanie strony do podporządkowania się sprawności postępowania sądowego, niewłaściwe jego zastosowanie niesie jednak za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Wezwanie strony do uzupełnienia braku formalnego pisma procesowego musi być zatem na tyle precyzyjne, aby nie budziło wątpliwości, a zwłaszcza należy w nim dokładnie określić braki formalne oraz sposób ich usunięcia. Niezachowanie tego wymagania uniemożliwia zastosowanie sankcji określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Na konieczność jednoznacznego i precyzyjnego redagowania wezwań do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, kierowanych do stron w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. zwrócono uwagę zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str. 210, postanowienia NSA z 9 marca 2010r., sygn. akt: II GSK 194/10, z 16 grudnia 2009r., sygn. akt: II FSK 465/09, z 3 czerwca 2009r., sygn. akt: II GSK 421/09). Zatem wezwanie to powinno być na tyle jasne i niedwuznaczne, by u strony nie powstała wątpliwość co do przedmiotu tegoż wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. W przypadku, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości co do jego treści, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 1999r., sygn. akt III RN 6/99, OSNC 2000, nr 9, poz. 343). W przedmiotowej sprawie, wezwanie skierowane do strony skarżącej zostało zredagowane w sposób prawidłowy albowiem dokładnie i precyzyjnie wskazano, iż należy przedłożyć odpis oryginału KRS. W świetle powyższego, Sąd prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia dostrzeżonych braków formalnych. Strona skarżącą zaś ewidentnie tych braków nie uzupełniła, co obligowało Sąd do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia skarg. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.