I SA/Kr 212/10

Sygn. akt I SA/Kr 212/10 | | POSTANOWIENIE Dnia 27 lipca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2010r., sprawy ze skargi B. Sp. z o. o. w N., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 12 października 2009r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych;, postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 października 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał "B" Sp. z o.o. z siedzibą w N. (zwanej dalej "Spółką") interpretację indywidualną nr [...], dotyczącą wykładni przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości zaliczenia na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych w koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z reklamacjami klientów. Przedmiotowa interpretacja doręczona została w dniu 15 października 2009r. na adres Spółki do rąk jej pełnomocnika A. F. i zawierała również pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Pismem z dnia 28 października 2009 roku, nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2009 roku (data stempla pocztowego), Spółka wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi z dnia 2 grudnia 2009r. nr [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska zajętego w ww. interpretacji indywidualnej. Skargą z dnia 21 grudnia 2009r. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Natomiast w piśmie z dnia 26 lutego 2010r. organ zażądał odrzucenia skargi, wskazując, że Spółka uchybiła 14 – dniowemu terminowi do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem organu, termin ten był terminem prawa materialnego i nie mógł zostać przywrócony. W odpowiedzi na nowy zarzut organu Spółka podniosła, że co do zasady pismo zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przez nią nadane 29 października 2009r. ale w ten sposób, że znajdowało się w całej serii korespondencji przekazanej wraz z książką nadawczą pracownikowi Poczty Polskiej S.A. w siedzibie Spółki. Jak bowiem wyjaśniała Spółka, zawarta umowa z operatorem publicznym "Firmowa Poczta" zobowiązywała pracownika poczty do odebrania książki nadawczej wraz z korespondencją w siedzibie Spółki. Umowa zobowiązywała Pocztę Polską S.A. do nadania przesyłek w dniu ich odbioru z siedziby Spółki. Zdaniem Spółki, zawinione opóźnienie nie mogło działać na jej niekorzyść. Spółka powiadamiała przy tym, że wystąpiła ze stosowną reklamacją do Poczty Polskiej S.A. oraz, z ostrożności procesowej, o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Spółka wnosiła więc o przystąpienie przez Sąd do merytorycznego rozpoznania sprawy. W piśmie z dnia 8 kwietnia 2010r. Spółka poinformowała o uznaniu wniesionej reklamacji przesyłając pismo Poczty Polskiej S.A. w tej sprawie, w którym to piśmie przyznano, że nadanie przesyłek zostało dokonane 30 października 2009r. z uchybieniem obowiązku nadania ich w dniu odbioru od Spółki, przy czym zacytowano również § 12 regulaminu świadczenia usługi "Firmowa Poczta" stwierdzający, że: "Czas nadania przesyłki odebranej z miejsca wskazanego przez Zlecającego rozpoczyna się od daty i godziny umieszczonej na przesyłce w punkcie pocztowym/urzędzie pocztowym realizującym usługę". Pismem z dnia 5 lipca 2010r. Spółka poinformowała, że w sprawie jej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia usunięcia naruszenia prawa postanowieniem z dnia 12 maja 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a to z tego powodu, że uznał termin na dokonanie takiej czynności za termin niepodlegający w ogóle przywracaniu. Do pisma zostało dołączone przedmiotowe postanowienie w odpisie. Spółka wskazała również, że stało się ono prawomocne. Na rozprawie w dniu 27 lipca 2010r. strony podniosły dotychczasowe argumenty zawarte w składanych pismach procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej "ppsa" –skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Dalej, w świetle § 3 powołanego przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (interpretacje indywidualne), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wreszcie na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 wskazanego aktu prawnego Sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5 ppsa) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje, stwierdzić należy co następuje. Spółka o wydanej interpretacji mogła się dowiedzieć z dniem jej doręczenia tj. 15 października 2009 roku. Data ta, potwierdzona pocztowym dowodem doręczenia, nie była kwestionowana przez Spółkę. Jest to więc moment początkowy biegu czternastodniowego terminu do wezwania Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym termin ten upływał 29 października 2009 roku. Data ta również nie była kwestionowana przez Spółkę. Skoro więc omawiane wezwanie zostało nadane w dniu 30 października 2009 roku, to miało to miejsce po upływie ustawowego 14 -dniowego terminu. Z twierdzeń Spółki i przedstawionych przez nią dokumentów wynika, że przedmiotowe wezwanie o usunięcie naruszenia prawa zostało przekazane w siedzibie Spółki w dniu 29 października 2009r. pracownikowi Poczty Polskiej S.A., przy czym pismo to zostało nadane niezgodnie z procedurami wewnętrznymi poczty dopiero w dniu następnym tj. 30 października 2009r. Świadczą o tym nie tylko twierdzenia samej Poczty Polskiej S.A. zawarte w odpowiedzi na reklamację, w której przyznano, że doszło do nieprawidłowości w wykonywaniu zawartej ze Spółką umowy. Dodatkowo datę nadania 30 października 2009r. potwierdza również okrągły datownik umieszczony w książce nadawczej Spółki (kserokopia została przesłana do Sądu przy piśmie reklamacyjnym z dnia 18 marca 2010r.), a także datownik umieszczony na kopercie, w której nadano wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, zawarcie przez Spółkę z Pocztą Polską S.A. umowy "Firmowa Poczta" zgodnie z którą przesyłki były odbierane w siedzibie Spółki i nadawane przez pracowników poczty w urzędzie pocztowym powodowało, że Spółka ponosiła faktyczne ryzyko niedopełnienia warunków umowy polegających na zobowiązaniu się w tejże umowie publicznego operatora pocztowego do nadania przesyłki w dniu jej odbioru z siedziby Spółki. Zgodnie z art. 12 §6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.) termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Zgodnie z bezspornym w sprawie stanem faktycznym pismo zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało przekazane pracownikowi poczty 29 października 2009r. w siedzibie Spółki, a nie w placówce pocztowej. W efekcie nie zostały spełnione przesłanki ww. przepisu. Zawarta umowa z operatorem pocztowym nie może skutkować zmianą sposobu rozumienia powyższego przepisu. Byłoby to zresztą nieracjonalne również z praktycznego punktu widzenia. Prawidłowość potwierdzenia daty nadania przesyłki, w postaci datownika na kopercie wymagałaby każdorazowo sprawdzania charakteru umowy wiążącej operatora pocztowego z nadawcą przesyłki w celu weryfikacji czy ewentualne uchybienie terminu miało rzeczywiście miejsce. Podobny pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lipca 2006r. sygn. akt I FZ 273/06 (wprawdzie orzeczenie dotyczyło wykładni art.83§3 ppsa ale nie miało to znaczenia wobec identyczności zasad zachowania terminu poprzez nadawanie pism w placówce pocztowej) wskazując, że oddanie pisma listonoszowi poza siedzibą urzędu nie jest równoznaczne z oddaniem go w urzędzie pocztowym, a ustawa wyraźnie precyzuje miejsce oddania pisma, którym jest polski urząd pocztowy (obecnie: placówka pocztowa operatora publicznego). Nie są również zasadne argumenty Spółki o sanowaniu uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia (jakim jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) poprzez wydanie orzeczenia merytorycznego w postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia takiego środka przez stronę. Terminy określone przez przepisy prawa (zarówno procesowe jak i materialne) i wynikające z nich skutki, nie mogą być ignorowane przez organy. Skoro nie został w terminie wniesiony środek zaskarżenia to wydane w sprawie orzeczenie stało się ostateczne i prawomocne, organ nie mógł więc zniwelować tego skutku poprzez dalsze procesowe działania i prowadzenie postępowania w związku z wniesionym środkiem zaskarżenia, błędnie zidentyfikowanym początkowo jako wniesionym w terminie. Zgodnie z art. 120 cyt. ustawy – Ordynacja podatkowa organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Procedury administracyjne nie mogą być więc dowolnie (z pominięciem regulacji prawnych) zmieniane przez organy. Ewentualne uchybienie terminowi procesowemu może, co najwyżej, spowodować wszczęcie postępowania o przywrócenie terminu w trybie art.162 tejże ustawy na skutek stosownego wniosku strony postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie miało jednak znaczenia czy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa materialnego czy też procesowego ( w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010r. sygn. akt I FSK 894/09 przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnienie prawne) ponieważ w dacie orzekania przez sąd administracyjny kwestia ewentualnego przywrócenia terminu została zakończona prawomocnym postanowieniem organu, negatywnym dla Spółki. W związku z czym stwierdzić należy, że Spółka nie wyczerpała toku postępowania, określonego w art. 52 § 3 ppsa. To zaś skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej, albowiem nie można jej wnieść bez skutecznego (tj. w terminie 14 dni) wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego, Sąd na zasadzie art. 52 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzekł jak w sentencji.