I SA/Kr 2121/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: Sędziowie: Protokolant: WSA Maria Zawadzka WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr) WSA Urszula Zięba Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2005r. sprawy ze skargi H. i M. F. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 26 lipca 2002r. Nr I[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 rok -skargę oddala- Sygn. I SA./Kr2121/02 UZASADNIENIE Małżonkowie H.F. i M.F. w 1996 r. prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej F."- zaś M. F. ponadto działalność gospodarczą z Pi. O. również w formie spółki cywilnej pod nazwą "G.". Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu kontroli Skarbowej po przeprowadzeniu kontroli w obu spółkach zakwestionował rzetelność złożonego zeznania H. i M. F. o wysokości dochodów uzyskanych z tej działalności w 1996r. w następstwie czego wydał [...] XlI 1999r. decyzję określającą im wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996 r. na kwotę 8.736,30 zł, zaległość w tym podatku na kwotę 7.957,20 zł i odsetki od zaległości w kwocie 9.128,80 zł. W odwołaniu od decyzji zarzucano nie uwzględnienie składanych w toku postępowania wyjaśnień związanych z zakwestionowaniem przez Inspektora kosztów uzyskania przychodów i domagano się częściowego uchylenia decyzji. W szczególności podatnicy wnosili o zaliczenie: w ciężar kosztów uzyskania przychodów 1) kwoty 29.746 zł dotyczącej odpisów amortyzacyjnych od składników majątkowych stanowiących własność wspólników a używanych przez ich spółkę..Podnoszono przy tym, że spółka od 1992 r. nosi ten sam numer Regon , co świadczy o tym, że dla WUS była to cały czas ta sama firma niezależnie od zmian personalnych w jej składzie. Ponadto, w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 III 1992r. /DZ. U. Nr 30, poz. 130 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 I 1995r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych/DZ. U. Nr 7, poz.34 ze zm./ wspólnicy spółki cywilnej mogą amortyzować środki trwałe stanowiące ich własność lub współwłasność. Spółka cywilna nie jest podatnikiem a użyty w par. 2 rozporządzenia zwrot"podatnika1 musi się w tej sytuacji odnosić jedynie do wspólników. Dalej odwołujący domagali się zaliczenia w koszt uzyskania przychodów 2) odpisów amortyzacyjnych w kwocie 22.146 zł od wniesionych do użytkowania przez spółkę cywilną "G" - M..i P. O. obiektów tj. hali przygotowania produkcji i remontów oraz hali produkcyjnej. Podniesiono tutaj, że w latach 1995 i1996 Urząd Miasta T. wydał dwie decyzje imienne na wspólników spółki " G." dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zatwierdzającą realizację projektu budowlanego. Obie decyzje dotyczyły realizacji inwestycji na działkach [...] i [...] Domagano się również zaliczenia we wskazanej przez nich wysokości kosztów amortyzacji budynku o nazwie "wiata obudowana" z uwagi na to, że obiekt ten spełniał wszystkie wymogi tymczasowego obiektu budowlanego, w związku z tym zastosowano prawidłową stawkę amortyzacji. Bezpodstawne jest wg skarżącej uznanie przez organ zawyżenia przez podatników tych kosztów o 3.130 zł. Izba Skarbowa w Krakowie decyzją z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano następujące ustalenia , które legły u podstaw jej wydania a zwłaszcza w zakresie spornych okoliczności : I. odnośnie dochodu z udziału M. Fistka w s.c. "F.", "G" Zebrany materiał dowodowy zdaniem Izby Skarbowej wskazywał na to , iż powyższa spółka w ciężar uzyskania przychodów zaliczyła kwotę 29.746 zł stanowiącą równowartość odpisów amortyzacyjnych od składników majątkowych , dla których prowadzona była przez spółkę ewidencja środków trwałych. W ewidencji tej nie powołano dokumentu stanowiącego podstawę wprowadzenia poszczególnych składników tego majątku Składniki te w tym budynek warsztatowo magazynowy nie zostały nabyte przez spółkę i nie zostały wniesione przez wspólników uwagi na brak zmiany w umowie spółki. Skarżący wyjaśniał w toku postępowania ,że w obecnej formie spółka działa od1992 r. [...] / Jest to kontynuacja prowadzonej od 1980 r. firmy M. F. i M. F.. Po śmierci M. F. w maju 1992 r. w wyniku podziału spadku majątek przypadł M.F. i żonie zmarłego H.F. .Na tej bazie prowadzona jest działalność spółki G. ,zmieniła się tylko osoba wspólnika / H. F. w miejsce M. F./. Analizując przepisy kc dotyczące umowy spółki organ podaje , że w przypadku dwuosobowej spółki, śmierć jednego ze wspólników powoduje jej wygaśnięcie co jest równoznaczne z jej rozwiązaniem i likwidacją. Z art. 872 kc wynika, ze można zastrzec. że spadkobiercy wspólnika mogą wejść do spółki na jego miejsce, wówczas należy wskazać osobę która będzie wykonywała jego prawa , musi to jednak nastąpić w umowie spółki lub uchwale podjętej za życia wspólnika. Tymczasem takiego zastrzeżenia brak jest w umowie spółki z 1980 r. Ponadto w aktach znajduje się decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]VI1992 r. wykreślająca z dniem [...] maja 1992 r. z ewidencji wpis dotyczący działalności M. i M.F. , wynika z niej nadto że M. F. zgłosił z dniem [...] V 1992 r. rezygnację z prowadzonej działalności w związku ze śmiercią wspólnika. Tym samym zgodnie z ustawą z dnia 23 XII 1988r. o działalności gospodarczej/ DZ. U. Nr 41, poz.324 / dotychczasowa spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast po śmierci M..F. w dniu [...] maja 1992r. została zawarta umowa spółki cywilnej pomiędzy skarżącymi M. F. i H. F. a wspólnicy wnieśli wkłady pieniężne. F. " Gl została wpisana do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...], data rozpoczęcia działalności - [...]czerwiec 1992r. świadczy o tym, że w tej dacie powstała nowa spółka o nazwie jak wyżej. Z wyjaśnień M. F. wynikało, że obecna spółka korzystała ze składników majątkowych rozwiązanej spółki, jednakowoż zdaniem organów nie zostały one prawidłowo wniesione do nowej spółki. Zgodnie z art. 10 umowy spółki wniesienie innych wkładów aniżeli zdeklarowane wymagało formy pisemnej, a przy nieruchomościach umowa spółki powinna być zawarta w formie aktu notarialnego /art. 158 kc./. Natomiast umowa spółki zawarta w dniu 16 maja 1992r. przez skarżących niebyła zmieniana. Zasady i tryb powstawania spółek cywilnych reguluj ą przepisy art. 860-875 kc Wspólnicy w ich myśl winni dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego poprzez wniesienie między innymi wkładów. Zawarcie umowy spółki cywilnej skutkuje powstaniem majątku spółki obejmującego wkłady wspólników, ma on charakter współwłasności łącznej i przez cały czas trwania spółki jest majątkiem odrębnym od majątku osobistego wspólników. Dalej organ wskazał na art. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / DZ. U. z 1993 r. Nr 90 , poz. 416 ze zm./,z którego wynika, że każdy ze wspólników opodatkowany jest odrębnie podatkiem dochodowym. By to uczynić konieczne jest ustalenie dochodu spółki. dlatego do spółki a nie jej wspólników stosuje się rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 roku w sprawie amortyzacji środków, trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych a także aktualizacji wyceny środków trwałych / DZ.U. Nr 7 , poz. 34 ze zm./ umożliwiające dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej własnych środków trwałych. Spółka cywilna może zatem amortyzować te środki trwałe , które wchodzą w skład jej majątku , natomiast odpisom nie podlegają środki wchodzące w skład majątku odrębnego wspólników. Powołano się tutaj na stanowisko zajęte przez NSA w wyroku z dnia 25 V. 2000 r. sygn. I SA/Łd 7502/98 . W tych okolicznościach należy przyjąć , że spółka korzystała nieodpłatnie z majątku jej wspólników. To nie uzasadnia zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów spółki. W związku z tym zasadnie zdaniem Izby Skarbowej Inspektor wyłączył z kosztów uzyskania przychodów spółki kwotę 29.746 zł odpisów amortyzacyjnych od składników majątkowych używanych bezpłatnie przez spółkę " G.". Podnoszony przez skarżących zarzut posiadania przez spółkę tego samego regonu jest bez znaczenia, a WUS zajmuje się wyłącznie ewidencją i rejestracją osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, natomiast kwestie związane z tworzeniem, funkcjonowaniem i likwidacją spółki reguluj ą przepisy kodeksu cywilnego. Odnośnie udziału skarżącego M.F. w spółce cywilnej "G. z P.Os.Organy ustaliły, że w ciężar kosztów uzyskania przychodów zaliczono odpisy amortyzacyjne naliczone od wartości początkowej hali przygotowania produkcji i remontów oraz odpisy naliczone od wartości początkowej hali produkcji które ujęte były w ewidencji środków trwałych spółki /kwotę 22.146 zł/. Skarżący M.F.zawarł umowę spółki cywilnej z P. O. w dniu [...]V 1994r. Wynika z niej, że M. F.wniósł do spółki nieruchomość w postaci użytkowania bezpłatnie działki [...] obr. 106 o pow. 1967 m kw /prawo wieczystego użytkowania/, 2/3 części hali przygotowania produkcji i remontów, 2/3 części hali produkcyjnej huty szkła. Natomiast P. O.wniósł nieruchomości w postaci 1/3 hali przygotowania produkcji i remontów, 1/3 hali produkcyjnej huty szkła. Obydwie te hale zostawały wybudowane na działce 1/18, której wieczystymi użytkownikami są małżonkowie H.M. F.. Na podstawie art. 235 kc. wzniesione budynki stanowią własność użytkownika wieczystego. Skoro działkę tą wniesiono do bezpłatnego użytkowania, to wybudowane hale mogły być wniesione również do takiego użytkowania. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownika był zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie. Zgodnie z art. 235 par. 2 kc. przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym i mogą być przenoszone tylko łącznie. Ponieważ nie doszło do przeniesienia wieczystego użytkowania, nie mogło nastąpić wniesienie do spółki na jej własność budynku hali do produkcji i remontów oraz budynku produkcyjnego huty szkła pomimo , że P. O.poniósł nakłady na ich wybudowanie. W toku postępowania wspólnicy spółki "G." podnosili, że paragraf 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 I 1995r. o amortyzacji wyżej powołanego zezwalał na amortyzowanie środków trwałych, trwale związanych z cudzymi gruntami, dlatego nie można kwestionować amortyzowania środków trwałych znajdujących się na gruntach, których użytkownikiem wieczystym jest jeden ze wspólników. Odnosząc się do tego zarzutu Izba Skarbowa stwierdziła, że przepis ten dotyczy odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, związanych trwale z cudzym i gruntami, będących własnością lub współwłasnością amortyzujących ich podmiotów. Z przepisu par. 2 ust. l powołanego rozporządzenia wynika natomiast, ze za środki trwałe uznaje się stanowiące własność podatnika. W niniejszej sprawie aby spółka mogła amortyzować hale, które wbudowane były na cudzym gruncie, musiała by być ich właścicielem. Spółka nie była natomiast użytkownikiem wieczystym działki 18/1 na której znajdowały się hale, nie zostały też przez nią wybudowane. Organ nie uznał za prawdziwe wyjaśnienia, że spółka "G." była adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem z zaświadczenia z 1994r. wynika, że dokument ten wydany został na nazwisko małżonków F. Zaświadczenie to otrzymała spółka "F"a nie "G". Decyzje te wydane były w roku 1990 i 1992, zaś spółka "G." w 1994r. W kwestii odpisów amortyzacyjnych od wiaty obudowanej ustalono ,że w ewidencji środków trwałych wpisano symbol klasyfikacji 198 , co odpowiada nazwie tego rodzaju obiektów czyli wiat. W związku z tym zastosowano stawkę amortyzacyjną określoną w załączniku do cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z 1995 r. w wysokości 10 % /symbol KRST./. W aktach sprawy znajduje się raport szacowania nieruchomości s.c. "G." z 1995 r. .sporządzony przez inż. P.. Z opisu tam zawartego wynika , że obiekt ten nie odpowiada definicji wiaty jaka znajduje się w Klasyfikacji Rodzajowej Środków Trwałych , jest to obiekt trwale związany z gruntem Mając to na uwadze wedle organów należy go zaklasyfikować jako trwale związany z gruntem budynek przemysłowy - KRST 10. Amortyzacja tego rodzaju obiektów wynosi 2,5 do 3 %. Z oświadczenia w/w rzeczoznawcy wynika wprawdzie , że jest to obiekt tymczasowy , bez trwałego połączenia z gruntem lecz co innego wynika z operatu szacunkowego i stanu faktycznego na gruncie oraz okresu jego użytkowania. W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuca się brak przeanalizowania w sposób dokładny zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście prawa do naliczania amortyzacji. W jej lakonicznym uzasadnieniu podnosi się ,że z art. 22 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika , że zasady amortyzacji składników majątku należy odnosić do przepisów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Z par. 2 pkt. 2 rozporządzenia z 1995 r. w/w wynika , że za środki trwałe uznaje się środki stanowiące własność lub współwłasność podatnika nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne lub zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania. W podatku dochodowym o osób fizycznych podatnikiem jest osoba fizyczna , co daje jej możliwość amortyzowania własnych środków trwałych zużywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej . Nieprawidłowością jest brak uregulowania ich statusu w spółce jednak niezaprzeczalnym faktem jest, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej związane są bezpośrednio ze źródłem uzyskania przychodów / zwłaszcza w procesach technologicznych o. takim stopniu skomplikowania. Poparcie tej tezy znajduje odzwierciedlenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002r. sygn. II RN 64/01 potwierdzającym interpretację i trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 IV 1998r. sygn. TK 17/97 Przemawiają za tym nadto regulacje prawa działalności gospodarczej uznające za przedsiębiorców wszystkich wspólników spółki cywilnej Podnosząc powyższe zarzuty skarżący domagają się uchylenia decyzji. Izba Skarbowa wnosząc o oddalenie skargi dodaje , że słuszność jej stanowiska znajduje potwierdzenie w uchwale z dnia 5 XI. 2001 r. FPS 6/01 w której NSA stwierdził, że w świetle przepisów par. 2 ust. 1 i par. 3 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 1995 r. w/w , nie jest dopuszczalne dokonywanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów działalności prowadzonej w ramach spółki cywilnej odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych , których współwłaścicielami w częściach ułamkowych są wspólnicy spółki, w sytuacji w której środki te nie zostały wniesione do niej jako wkład . Powołane przez skarżących wyrok Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego dotyczą kwestii ustalenia spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT oraz odpowiedzialności z ustawy karno - skarbowej za ten sama czyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności stwierdzić należy , że stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie przez organy ma pokrycie w zebranym materiale dowodowym nadto nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą. Spór natomiast koncentrował się na możliwości w świetle tych ustaleń dokonywania przez skarżących odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych w postaci budynków , zwłaszcza warsztatowo - magazynowego , hal : przygotowania produkcji i remontów , hali produkcyjnej służących do działalności gospodarczej spółki w świetle par. 2 ust. 1 i par. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych , a także aktualizacji wyceny środków trwałych / DZ. U. Nr 7 , poz. 34 ze zm./.Definicję środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym zawierał jego przepis par. 2. Zgodnie z nim za środki trwałe uznawało się stanowiące własność lub współwłasność podatnika nieruchomości/ grunty, budynki, w tym także będące odrębną własnością lokale, budowle i inwestycje w obcych środkach trwałych / ,maszyny , urządzenia , środki transportu oraz inne przedmioty kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - o przewidywanym okresie dłuższym niż rok , przeznaczone na potrzeby podatnika, związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą lub do oddania w używanie na podstawie umowy najmu dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Ponadto do środków trwałych podatnika zaliczało się również obce środki trwałe używane przez niego na podstawie umowy najmu dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki te są zaliczane do składników majątku podatnika. Przepisy tego rozporządzenia , jak wynika z treści par.1 pkt. 2 znajdowały zastosowanie również w odniesieniu do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatnikami tymi na gruncie przepisów tej ustawy , w przypadku prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej, są wspólnicy tej spółki, a nie spółka, co wynika chociażby z art. 1 tej ustawy, wymieniającej jako podmioty opodatkowane wyłącznie osoby fizyczne , czy też z treści art. 8 ustawy x stanowiącego, że dochody z udziału w spółce nie będącej osobą prawną opodatkowuje się osobno u każdej osoby w stosunku do jej udziału. Tylko wspólnicy spółki cywilnej mogą zatem dokonywać odliczeń kosztów uzyskania przychodów ze wspólnego źródła. Identycznego rozróżnienia dokonano także w par.3 ust. 1 pkt l tego rozporządzenia , z tą tylko różnicą że w przepisie tym ustalono, że środki trwałe obce powinny być zaliczane zgodnie tymi przepisami do składników majątku używającego. Analiza definicji środków trwałych własnych zawarta w rozporządzeniu z dnia 20 stycznia 1995 r., prowadzi do wniosku ze jednym z najistotniejszych kryteriów rozróżniających tą grupę środków trwałych jest przeznaczenie i używanie tych środków. Z przepisu par.2 ust. 1 rozporządzenia wynika , że środkami trwałymi własnymi są takie środki , które są przeznaczone i używane na potrzeby podatnika , związane z prowadzoną przez niego działalnością lub są przeznaczone do oddania w używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy szczególnej o podobnym charakterze. Uwzględniając powyższe kryterium wyróżniające własne środki trwałe, należy wziąć pod uwagę , ze w świetle obowiązującej w 1995 r. ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej wyżej powoływanej , w przypadku prowadzenia przez osoby fizyczne działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej , podmiotem gospodarczym nie są poszczególni wspólnicy -podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych , lecz spółka jako jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej, utworzona zgodnie z przepisami prawa Jeżeli przedmiot jej działania obejmował prowadzenie działalności gospodarczej / art. 2 ust 2 ustawy /.Przepisami dotyczącymi utworzenia spółki cywilnej , do których odsyła ustawa o działalności gospodarczej są przepisy kodeksu cywilnego o spółce , na które powoływały się organy. Z momentem utworzenia dla celów gospodarczych spółki i wniesienia w tym celu wkładu , udział ten jakkolwiek nadal stanowi współwłasność wspólnika staje się w takim stopniu wyodrębniony , że odrywa się od jego majątku ogólnego. Zatem środkami trwałymi podlegającymi odpisom amortyzacyjnym , własnymi w rozumieniu przepisów tego rozporządzenia, przeznaczonymi i używanymi na potrzeby podatnika - wspólnika spółki cywilnej , związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w ramach tej spółki lub do oddania w tych ramach w używanie innemu podmiotowi, mogą być tylko środki trwałe , które wspólnik będący ich właścicielem , współwłaścicielem, użytkownikiem wieczystym, wniesie jako wkład do spółki. Stosunek spółki jaki łączy wspólnika ze spółką, nie stoi na przeszkodzie nawiązywaniu przez wspólnika innych stosunków zobowiązaniowych ze spółką. Używane przez spółkę na takiej podstawie środki jako należące do grupy środków trwałych obcych , mogło by być amortyzowane w ramach działalności spółki tylko w razie zaliczenia ich do składników majątkowych używającego czyli spółki/ par. 3 ust l pkt .1 in fine rozporządzenia/ na podstawie odrębnych przepisów. Z kolei w wypadku oddania przez wspólników spółce cywilnej środków do nieodpłatnego używania , możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od takich środków wyłącza przepis par. 3 ust. 1 pkt. l rozporządzenia ,przewidujący warunek przyjęcia środka trwałego do odpłatnego korzystania. Zaprezentowane stanowisko zbieżne ze stanowiskiem organów w niniejszej sprawie , znajduje pełne odzwierciedlenie w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 5 listopada 2001 r. FPS 6/2001. Powołane natomiast przez skarżących wyroki Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2002 r. sygn. III RN 64/01 i Trybunału Konstytucyjnego dnia 29 kwietnia 1998 r. TK 17/97 nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie , gdyż dotyczą kwestii ustalenia spółce cywilnej dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku VAT oraz odpowiedzialności z ustawy karno -skarbowej. Z powyższych względów , skoro decyzja Izby Skarbowej nie narusza prawa , Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 przepisy wprowadzające tą ustawę / DZ. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.