I SA/Kr 2158/10

Sygn. akt I SA/Kr 2158/10 | | P O S T A N O W I E N I E Dnia 1 kwietnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędziowie: WSA Maria Zawadzka, WSA Urszula Zięba, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011r., sprawy ze skarg "T" Spółka z o.o. w K., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 października 2010r. Nr [...],[...], Nr [...],[...], Nr [...],[...], Nr [...],[...], Nr [...],[...], Nr [...],[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006r., postanawia: - zawiesić postępowanie sądowe - W skargach z dnia 24 listopada 2010r. skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "T" Sp. z o.o. w K. zaskarżyła decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 października 2010r. o numerach od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006r. W decyzjach tych organ m.in. zakwestionował prawo Spółki do pomniejszenia jej obrotu o kwoty rabatów, udzielonych poprzez przyjęcie bonów towarowych jako formy zapłaty za dostawę towarów, a to z uwagi na fakt, że zdaniem organu udzielenie takiego rabatu powinno być uwzględnianie w każdym odrębnym paragonie fiskalnym dotyczącym pojedynczej sprzedaży. Tymczasem w wyroku z dnia 10 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1182/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę "T" Sp. z o.o. na wydaną przez Ministra Finansów interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nr [....], w której zawarto stanowisko, że obowiązkiem Spółki jest powiązanie konkretnego rabatu z konkretną sprzedażą towarów udokumentowaną przedmiotowymi paragonami fiskalnymi, na których znajduje się informacja, jaka część należności zapłacona została przy zastosowaniu bonu. Z paragonów tych wynikać powinien zatem, jaki konkretny obrót został pomniejszony rabatem. Powyższy wyrok tut. Sądu został następnie zaskarżony przez "T" Sp. z o.o. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu w rozpatrywanych sprawach należy dokonać wykładni rozszerzającej przytoczonego przepisu, wychodzącej poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Dotyczyć ona bowiem powinna także przypadku, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na zaskarżenie w drodze skargi kasacyjnej orzeczenia, które miało za przedmiot taki sam stan faktyczny i prawny. Ten kierunek wykładni celowościowej odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej, wobec czego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko Sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie innego składu orzekającego. W związku z tym wskazana podstawa zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być oceniana pod względem celowości, jak również ekonomiki procesowej. Powyższe uwagi znajdują – w ocenie Sądu – zastosowanie szczególnie w sytuacji, gdy z inicjatywy tego samego podmiotu (podatnika) najpierw toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące interpretacji indywidualnej Ministra Finansów a następnie przed jego prawomocnym zakończeniem została wniesiona skarga na decyzję w przedmiocie zobowiązania podatkowego w sprawie przedmiotowo tożsamej. W warunkach rozpoznawanych spraw stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 grudnia 2010r. oddalającym skargę "T" Sp. z o.o. na indywidualna interpretację Ministra Finansów, (w której podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjecie braku możliwości obniżenia podstawy opodatkowania w sytuacji otrzymania bonu rabatowego i braku możliwości jego przyporządkowania do zakupu towarów opodatkowanymi różnymi stawkami podatku), podzielił stanowisko organu w niej wyrażone, że dla obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług o wartość bonów rabatowych koniecznym jest powiązanie udzielonego rabatu w formie bonu rabatowego z konkretna sprzedażą udokumentowaną paragonem. We wszystkich skargach z dnia 24 listopada 2010r. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006r. został postawiony identyczny zarzut naruszenia m.in. art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) poprzez odmowę obniżenia podstawy opodatkowania w sytuacji obniżenia należności z tytułu sprzedaży na podstawie bonu rabatowego. Bezspornie zatem można mówić w tym zakresie o tożsamości przedmiotowej rozpoznawanych spraw, a mając na uwadze także tożsamość podmiotową, w ocenie Sądu, w zaistniałej sytuacji uzasadnionym jest zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 1182/09. Prawomocne rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny przedstawionego wyżej spornego zagadnienia prawnego będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszych sprawach. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.