I SA/Kr 232/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w likwidacji w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2019 r. skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 19 lipca 2019r. nr [...] określił wobec [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2019, na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał na przepisy mające zastosowanie w sprawie oraz podniósł, że stan posiadania pojazdu marki Jelcz o nr rej [...] ustalono na podstawie danych Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK, gdzie przedmiotowy pojazd jest zarejestrowany na [...] K. sp z o.o. W trakcie postępowania prowadzonego za lata ubiegłe podatnik poinformował, że od 1996r. nie jest właścicielem przedmiotowego pojazdu, jednak nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających ten fakt. Spółka została wezwana d przedstawienie dowodu potwierdzającego zbycie lub wyrejestrowanie pojazdu, czego nie uczyniła pomimo prowadzonych corocznie postępowań. W dniu 19.10.2018r. Spółka złożyła wniosek o wyrejestrowanie pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...]. Pismem z dnia 22 listopada 2018r. [...] K. Sp z o.o. w likwidacji odpowiedziała na wezwanie organu rejestrującego pojazdy twierdząc, że pojazd został sprzedany na podstawie umowy ustnej w 1996r. Dołączyła kopię rachunku nr [...] za kwotę [...]zł. Na kopii rachunku brak danych i podpisu osoby kupującej. Kopia rachunku jest wewnętrznym dokumentem księgowym spółki i nie powoduje przeniesienia prawa własności. Wniosek o wyrejestrowanie nie stanowi zagadnienia wstępnego i nie stoi na przeszkodzie wydaniu decyzji podatkowej. Wskazano, iż podatnik, pomimo wezwania przez organ podatkowy, nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych za 2019 r. Prezydent Miasta K. za pośrednictwem organu rejestrującego, decyzją nr [...] z dnia 12 kwietnia 2019r. odmówił wyrejestrowania pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...], bowiem nie jest możliwe wyrejestrowanie pojazdu, gdy brak jest dokumentów potwierdzających zaistnienie jednej z przesłanek wyrejestrowania określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Wobec braku dowodów mających wpływ na wygaśniecie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych oraz braku deklaracji za 2019r., postanowieniem z dnia 4 czerwca 2019r. zostało wszczęte postępowanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2019r. Postępowanie to potwierdziło, że w świetle prawa spółka nadal pozostaje właścicielem pojazdu. Wykorzystano dowody zebrane w trakcie postępowań za poprzednie lata, które nie uległy zmianie w trakcie prowadzonego obecnie postępowania. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2019r. wyznaczono stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, z czego strona nie skorzystała. Organ podatkowy mając powyższe na uwadze stwierdził, że [...] K. Spółka z o.o. w likwidacji nadal jest właścicielem pojazdu marki Jelcz nr rej. [...], nie udowodniła bowiem skutecznie transakcji kupna sprzedaży w/w. pojazdu, a przedstawiony rachunek nr [...] nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienie prawa własności. Do dnia wydania decyzji pojazd nie został wyrejestrowany, bowiem przedstawiony dokument, tj. rachunek nr [...] nie został uznany przez organ rejestrujący za potwierdzenie zbycia pojazdu. Organ I instancji podał, że wysokość zobowiązania ustalono w oparciu o dane: Numer rejestracyjny: [...], Rodzaj pojazdu: CIĄGNIK SAMOCHODOWY, Marka: JELCZ, Typ: C 417E, DMC: 15200, DMC zespołu pojazdów: 40000, Liczba osi: 2, Rodzaj zawieszenia: INN, Rok produkcji: 1989, Instalacja gazowa: brak danych, Katalizator: , Norma EURO: , Data nabycia: 1989-06-27, Data zbycia: brak danych, Data pierwszej rejestracji: 1989-06-27, Data wyrejestrowania: brak danych, Data czasowego wycofania z ruchu: brak danych, Data ponownego dopuszczenia: brak danych, Numery rejestracyjne pojazdu i okresy ich obowiązywania: [...] (1989.06.27) Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji zarzucając decyzji: 1) błąd ustalenia stanu faktycznego polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż Spółka do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu Jelcz C 417E nr rej. [...], zobowiązanym do uiszczenia podatku, pomimo, iż Spółka zbyła Pojazd w dniu 27 grudnia 1996 r., na co przedstawiła dowody, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, 2) błąd ustalenia stanu faktycznego polegający na nieuprawnionym określeniu przez UMK parametrów Pojazdu, w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej, pomimo braku dowodu rejestracyjnego pojazdu lub karty pojazdu, a w konsekwencji poprzez wymierzenie kwoty podatku w niewłaściwej wysokości, 3) naruszenie przepisów postępowania mających wpływ m wynik sprawy, a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z pism załączonych przez Spółkę w ślad za pismem z dnia 9 stycznia 2019 r., 4) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1 Ordynacji poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie podatników wobec organów podatkowych, ponieważ UMK zaniechał czynności wyjaśniających i nie podjął wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, a ograniczył się do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, 5) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż przed oczekiwaniem na odpowiedź Spółki na pismo z dnia 20 grudnia 2018 r. UMK wydał zaskarżona decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 grudnia 2019r. nr [...], na podstawie art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, Uchwały Nr LXXXV/2089/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 października 2017r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest okoliczność, czy opodatkowany zaskarżoną decyzją pojazd stanowi przedmiot opodatkowania w sprawie, czy też nie, z uwagi na podnoszoną przez spółkę okoliczność, że został on zbyty w 1996 r. Spółka stoi na stanowisku, że przedmiotowy pojazd skutecznie zbyła przedkładając na tę okoliczność kopię rachunku nr [...] z dnia 27 grudnia 1996 r., gdzie jako nabywcę wpisano "osoba fizyczna". Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż przeprowadzone postępowanie nie ujawniło zmiany w prawie własności pojazdu, a wskazany pojazd jest zarejestrowany w organie rejestrującym na rzecz Spółki [...] K. Sp. z o. o., a zatem [...] K. Sp. z o.o. w likwidacji jest nadal właścicielem spornego pojazdu. Spółka [...] nie udowodniła skutecznie transakcji kupna sprzedaży pojazdu, a przedstawiony rachunek nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienie prawa własności pojazdu. Jedyną formą wygaśnięcia obowiązku podatkowego jest w tej sytuacji wyrejestrowanie pojazdu. Do dnia wydania niniejszej decyzji pojazd nie został wyrejestrowany. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2019r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił wyrejestrowania pojazdu marki Jelcz C417E o nr rej [...]. Zgodnie z Centralną Ewidencją Pojazdów i Kierowców oraz prowadzoną przez Prezydenta Miasta K. ewidencją pojazdów, właścicielem pojazdu marki Jelcz o nr rej [...] jest nadal [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Organ rejestrujący uznał, że skoro [...] K. spółka z o.o. w likwidacji nie przedstawiła bezspornych dowodów potwierdzających fakt przeniesienia prawa własności pojazdu, nadal należy traktować ją, jako właściciela i rozpatrzyć wniosek w sprawie wyrejestrowania pojazdu. Odmowa wyrejestrowania nastąpiła, wobec braku spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 79 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, który to przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. w decyzji z dnia 17 kwietnia 2019r. W ocenie Kolegium słuszne jest stanowisko organu I instancji, iż przedstawiona przez spółkę kopia rachunku, na którym nie ma danych osobowych nabywcy, ani też podpisu nabywcy, może być uznana jedynie za wewnętrzny dokument księgowy, a tym samym nie można go uznać za dokument przenoszący własność przedmiotowego pojazdu. Zdaniem Kolegium okoliczność, iż przedmiotowy pojazd nie został ujęty przez Podatnika w ewidencji środków trwałych nie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż pojazd ten został zbyty przez spółkę. Organ podał, iż określając przedmiotowe zobowiązanie podatkowe zastosowano stawkę podatku od środków transportowych za 2019 r. wynikającą z uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXXXV/2089/17 z dnia 11 października 2017r. w sprawie ustalenia stawek podatku od środków transportowych w 2019 r., tj. [...] zł. Określając przedmiotowy podatek organ I instancji uwzględnił następujące dane pojazdu: Numer rejestracyjny: [...], Rodzaj pojazdu: CIĄGNIK SAMOCHODOWY, Marka: JELCZ, Typ: C 417E, DMC: 15200, DMC zespołu pojazdów: 40000, Liczba osi: 2, Rodzaj zawieszenia: INN, Liczba miejsc siedzących: , Rok produkcji: 1989, Instalacja gazowa : brak danych, Katalizator: , Norma EURO: , Data nabycia: 1989-06-27, Data zbycia: brak danych, Data pierwszej rejestracji: 1989-06-27, Data wyrejestrowania: brak danych, Data czasowego wycofania z ruchu: brak danych, Data ponownego dopuszczenia: brak danych, Numery rejestracyjne pojazdu i okresy ich obowiązywania: [...] (1989.06.27). Parametry techniczne pojazdu organ ustalił na podstawie komputerowej bazy danych organu rejestrującego, które znajdują potwierdzenie w katalogu marek i typów pojazdów Wydawnictwa Instytutu Transportu Samochodowego w W. z 1998 r. Na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, póz. 37) w przypadku noworejestrowanych (po 26 marca 2001 r.) ciągników siodłowych organ rejestrujący wpisuje DMC zespołu pojazdów w dowodzie rejestracyjnym ciągnika siodłowego w adnotacjach urzędowych. Natomiast w przypadku ciągników siodłowych, których dowody rejestracyjne były wydawane przed wyżej podaną datą lub posiadają dowody rejestracyjne wydane według starych wzorów, organ rejestrujący nie miał obowiązku wpisywania DMC zespołu pojazdów. Odnosząc się parametrów środków transportowych istotnych z punktu widzenia prawidłowego opodatkowania przyjęto zgodnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. ( Dz. U. z 2016 r. póz. 2022) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Stosownie do art. 8 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m. in. ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą, lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równiej lub wyższej niż 12 ton. Zastosowana stawka podatku została określona uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr LXXXV/2089/17 z dnia 11 października 2017r.w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych, dla ciągników siodłowych lub balastowych przystosowanych do używania łącznie z naczepą i przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów powyżej 36 t. Organ odwoławczy nie podzielił także pozostałych zarzutów wyjaśniając, iż organ I instancji postanowieniem z dnia 3 lipca 2019r. wyznaczył podatnikowi 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, z czego jednak podatnik nie skorzystał. Postanowienie to zostało doręczone podatnikowi w dniu 9 lipca 2019r. Kolegium, działając jako organ odwoławczy - w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych - zobowiązane jest podjąć działania w celu merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uchylać się od tego obowiązku, przekazując sprawę organowi pierwszej instancji. W ocenie Kolegium, w rozpatrywanej sprawie zostały zgromadzone dowody w takim zakresie, w jakim było to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Kolegium nie znalazło uzasadnionej przyczyny do dalszego prowadzenia postępowania, w tym przesłuchania w charakterze strony likwidatora Spółki [...]. W związku z powyższym, mając na uwadze, że nie doszło do istotnych naruszeń przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, Kolegium stwierdziło, iż nie ma podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Kolegium w postępowaniu odwoławczym zapoznało się za całością materiału dowodowego. W ocenie Kolegium postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podatnik zarzucił: I. błąd ustalenia stanu faktycznego, polegający na: 1. nieprawidłowym przyjęciu, iż Spółka do chwili obecnej jest właścicielem Pojazdu, zobowiązanym do uiszczenia podatku - pomimo, iż Spółka zbyła Pojazd w dniu 27 grudnia 1996 roku, na co przedstawiła dowody - a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r., 2. nieuprawnionym określeniu przez UMK parametrów Pojazdu, w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej, pomimo braku dowodu rejestracyjnego pojazdu lub karty pojazdu, a w konsekwencji poprzez wymierzenie kwoty podatku w niewłaściwej wysokości, II. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 3 i art. 210 § 4 O.p. - poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i brak dopuszczenia, jako dowód w sprawie wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, 2. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art, 80 k.p.a, w związku z art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. - poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego z pism załączonych przez Spółkę w ślad za pismem z dnia 9 stycznia 2019 roku (będącego odpowiedzią na wezwanie UMK z dnia 20 grudnia 2018 roku - doręczonym w dniu 02 stycznia 2019 roku), pomimo pisemnego wezwania Spółki do przedłożenia dokumentów oraz pomimo przedłużenia terminu do rozpoznania sprawy do dnia 25 stycznia 2019 roku, 3. art. 121 § 1 O.p. - poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie podatników wobec organów podatkowych, ponieważ UMK zaniechał czynności wyjaśniających i nie podjął wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, a ograniczy! się do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, 4. art. 200 O.p. - poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż przed oczekiwaniem na odpowiedź Spółki na pismo z dnia 20 grudnia 2018 roku (wezwanie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie) UMK wydał zaskarżoną decyzję, zamiast umożliwić Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, 5. art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 2 lit. a oraz w zw. z art. 208 § 1 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy Decyzji UMK, podczas gdy wobec sytuacji, w której Skarżąca nie jest właścicielem Pojazdu, należało uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie. III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art, 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez błędną wykładnię tych przepisów sprowadzającą się do wniosku o istnieniu obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych wyłącznie na podstawie wpisów w ewidencji pojazdów oraz polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż skarżąca do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich uchylenia. Stosownie do przepisów art. 9 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 4a, ust. 4b i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązki podatnika w zakresie podatku od środków transportowych związane są z czynnościami zarejestrowania środka transportowego i wyrejestrowania lub wydania decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Zakres przedmiotowy podatku od środków transportowych określony został w art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na gruncie tego przepisu, ustawodawca ustanowił zamknięty katalog rodzajów środków transportowych podlegających opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zasadniczo opodatkowaniu tym podatkiem podlegają: samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy o określonej ustawą dopuszczalnej masie całkowitej oraz autobusy. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z przepisu tego wynika również, że właściciel środka transportowego zobowiązany jest do złożenia w terminie do dnia 15 lutego deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a w razie powstania obowiązku podatkowego w trakcie roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek - bez wezwania - na rachunek budżetu gminy (w terminach do 15 lutego I rata i do 15 września II rata - art. 11 ww. ustawy). Dodatkowo wskazać należy, iż stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności. W powyższym kontekście prawnym, wbrew zarzutom skargi, organy prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i nie doszło do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Organy nie ograniczyły się tylko do przyjęcia zarzucanej w skardze okoliczności zarejestrowania i braku wyrejestrowania spornego pojazdu, lecz poddały analizie możliwą przesłankę nie podlegania obowiązkowi podatkowemu z racji zbycia spornego pojazdu. Organy zasadnie uznały, że [...] K. Sp. z o.o. nie udowodniła transakcji kupna sprzedaży pojazdu, a przedstawiona przez nią kopia rachunku nr [...] nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienia prawa własności pojazdu, albowiem nie zawiera danych osobowych nabywcy (wpisano jedynie osoba fizyczna), ani też podpisu nabywcy, a skoro tak, to może być uznana jedynie za wewnętrzny dokument księgowy spółki; nie sposób więc uznać owej kopii za dokument przenoszący własność przedmiotowego pojazdu. Wbrew argumentacji podnoszonej w skardze, a odnoszącej się do orzecznictwa sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 18.04.2013r. II FSK 1672/11, czy wskazywane w skardze wyroki NSA z 24.01.2008r. II FSK 1641/06 i z 27 maja 2011r. II FSK 128/10), judykatura wskazuje, iż o ile w świetle art. 9 ust. 3 u.p.o.l. należy badać okoliczności, czy nastąpiło zbycie pojazdu, niezależnie od tego, czy dochowano obowiązku przerejestrowania, to jedynie w przypadku zaniechania dopełnienia tego obowiązku przez organy podatkowe stanowi to podstawę do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia po uzupełnieniu postępowania dowodowego o powyższe kwestie. Jednakże w kontrolowanej sprawie strona skarżąca, której w pełni umożliwiono wypowiedzenie się w zakresie czynności prowadzonych przez organy, a także umożliwiono składanie zarzutów i wniosków dowodowych, nie była w stanie wskazać nabywcy pojazdu, a także co istotne, oprócz w/w kopii rachunku z 1996r. nie określającej wszak podmiotu nabywającego i samego wniosku o wyrejestrowanie złożonego w 2018r., nie wnioskowała o przeprowadzenie innych dowodów np. z przesłuchania pracowników skarżącej, celem ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy tj. czy istotnie nastąpiło zbycie pojazdu i kto był nabywcą, który z pracowników zbywał w imieniu spółki pojazd, a których przeprowadzenie mogło przyczynić się do wykazania przesłanki z art. 9 ust. 3 w/w ustawy w zakresie wskazania nabywcy. Brak aktywności w tym względzie, a w efekcie nieskuteczne dowodzenie przez stronę skarżącą okoliczności zbycia pojazdu nie może prowadzić do zakwestionowania oceny dokonanej przez skarżone organy. Nie sposób zatem przyjąć, aby doszło do naruszenia wskazywanych przez skarżącą art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 3 i art. 210 § 4, jak i art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej. W kontrolowanej sprawie strona skarżąca nie zaoferowała żadnych istotnych dowodów, a brak jej aktywności nie może prowadzić do zarzucenia organom braku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W świetle czynności dokonywanych w kontrolowanym postępowaniu, a także obszernego uzasadnienia decyzji nie ma podstaw do uznania, iż organy zaniechały czynności wyjaśniających i nie podjęły wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, czy ograniczyły się tylko do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, Wbrew zarzutom skargi odnoszącym się do nieuprawnionego określenia parametrów spornego pojazdu ustalono je na podstawie komputerowej bazy danych organu rejestrującego, które znajdują potwierdzenie w katalogu marek i typów pojazdów Wydawnictwa Instytutu Transportu Samochodowego w W. z 1998 r. oraz w/g danych rejestracyjnych spornego pojazdu, a dopuszczalną masę całkowitą określono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. ( Dz. U. z 2016 r. póz. 2022) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia, co do pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej i wydania decyzji przed wskazywanym terminem wyznaczonym do rozpoznania sprawy, ponieważ odnoszą się one do sprawy prowadzonej pod sygn. I SA/Kr 875/19 tj. dotyczącej podatku od środków transportowych za 2016r. W kontrolowanej sprawie takie okoliczności nie zachodziły. Organ I instancji postanowieniem z dnia 3 lipca 2019r. wyznaczył spółce 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, z czego jednak spółka nie skorzystała. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 9 lipca 2019r., a decyzję I instancji wydano 19 lipca 2019r. W ocenie sądu, w kontrolowanej sprawie zostały zgromadzone dowody w takim zakresie, w jakim było to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe – wbrew zarzutom skarżącej, zebrały wystarczający materiał dowodowy oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.