I SA/Kr 266/17

|Sygn. akt I SA/Kr 266/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r., sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 grudnia 2016 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 716 z późn. zm. – dalej jako: u.p.o.l.), - uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie opłaty targowej, - art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm. – dalej jako: o.p.), po rozpoznaniu odwołania A. K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 11 sierpnia 2016 r., Nr [...], orzekającej o określeniu wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej należnej od A. K. za dzień 27 lutego 2016 r. w kwocie 500,00 zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r., Nr [...], Prezydent Miasta K. orzekł o określeniu wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej należnej od A. K. za dzień 27 lutego 2016 r. w kwocie 500,00 zł. Organ I instancji pouczył stronę, że – zgodnie z treścią art. 53 o.p. – od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, a przy tym wskazał, że termin ten w niniejszej sprawie został ustalony na dzień 27 lutego 2016 r. Prezydent Miasta K. poinformował również, że odsetki za zwłokę należy naliczyć od ww. kwoty do dnia wpłaty włącznie – zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. Nr 165, poz. 1373 z późn. zm.), według zmiennej stopy procentowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w związku z przekazaną przez Straż Miejską Miasta K. informacją o dokonywanej sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym przez A. K. w dniu 27 lutego 2016 r. przy ul. [...], Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej. Pismem z dnia 1 czerwca 2016 r. A. K. złożył wyjaśnienia wskazując, że w dniu 27 lutego 2016 r. został wylegitymowany przez Straż Miejską w chwili przewożenia wózka z obwarzankami z parkingu na wyznaczoną lokalizację, na którą posiada zezwolenie. Podatnik podkreślił, że z uwagi na swój stan zdrowia nie był w stanie samodzielnie przestawić wózka w związku z czym czekał na kolegę, który miał mu w tym pomóc. Strona poinformowała również organ, że ze względu na trudną sytuację finansową nie będzie w stanie uiścić należnej opłaty. Mając na uwadze powyższe organ podatkowy pismem z dnia 8 czerwca 2016 r. wystąpił do Straży Miejskiej Miasta K. o przekazanie dokumentacji sporządzonej podczas interwencji podjętej w dniu 27 lutego 2016 r. wobec A. K. Po jej analizie, organ I instancji podał, że z przekazanych dokumentów jednoznacznie wynikało, iż w ww. dacie przy ul. [...] i al. [...], A. K. dokonywał sprzedaży precli bez zgody właściciela – zarządcy terenu. Zaznaczono przy tym, że z dokumentów wynikało również, iż podatnik posiadał zezwolenie na handel, które dotyczyło jednak drugiej strony skrzyżowania, o czym strona została pouczona, a następnie poinformowana o nałożeniu podwyższonej opłaty za sprzedaż w miejscu niewyznaczonym. Organ podatkowy przytaczając treść art. 15 u.p.o.l. wskazał, że zawarta w przywołanym przepisie definicja pojęcia targowisko umożliwia pobieranie opłaty targowej wszędzie tam, gdzie jest prowadzony handel, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym. Podkreślono przy tym, że osoby dokonujące sprzedaży na targowiskach zobowiązane są zgodnie z powołaną wyżej ustawą, uiszczać na rzecz gminy, na terenie której dokonują czynności handlowych (w tym przypadku Gminy Miejskiej K.) należną jej opłatę targową. Prezydent Miasta K. wskazał również, że w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy (2016 r.) na terenie Gminy Miejskiej K. obowiązywała uchwała Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r., a następnie przytoczył treść § 2 ww. uchwały, w którym ustalone zostały grupy targowisk i miejsc wyznaczonych do handlowania. Dodał także, że na mocy § 1 ust. 3 ww. uchwały dzienna stawka opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych wynosi 500,00 zł. Następnie, po przedstawieniu obowiązujących w sprawie przepisów prawa, w zakresie ustaleń faktycznych organ I instancji wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż A. K. w dniu 27 lutego 2016 r. przy ul. [...] w K. prowadził działalność handlową, sprzedając precle, na gruncie należącym do Gminy Miejskiej K. Podatnik dokonywał ww. czynności bez zgody właściciela (zarządcy terenu), co – zdaniem organu – wynikało z wykazu sporządzonego przez Strażników Miejskich. Tym samym uznano, że za opisane powyżej działanie strona powinna uiścić należną podwyższoną opłatę targową w wysokości 500,00 zł. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. K. podnosząc, że w jego ocenie decyzja ta jest krzywdząca. Odwołujący wskazał, że posiadał zgodę zarządcy terenu na sprzedaż obwarzanków na rogu ul. [...] i al. [...] (po przeciwnej stronie drogi względem miejsca kontroli), na potwierdzenie czego przedłożył on m.in. decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r., Nr [...], mocą której udzielono mu zezwolenia na czasowe zajęcie ww. pasa drogowego w okresie od dnia 2 marca 2015 r. do dnia 1 marca 2016 r., celem lokalizacji tymczasowego punktu handlu obwoźnego (sprzedaż obwarzanków z gablotki), a także kserokopię potwierdzenia uiszczenia opłaty targowej za miesiąc luty 2016 r. Dodał przy tym, że lokalizacja ta jest lepsza od miejsca, w którym został wylegitymowany przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, a w następstwie czego zakwestionował on sensowność rzekomej sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym. Podatnik podkreślił również, że miejsce przeprowadzonej kontroli znajdowało się pomiędzy parkingiem, gdzie przechowuje on swój wózek a przyznaną mu w drodze ww. decyzji lokalizacją przeznaczoną pod sprzedaż obwarzanków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dokonując ponownego rozpoznania przedmiotowej sprawy przedstawiło na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczyło regulacje prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie wraz z odpowiadającym im orzecznictwem sądów administracyjnych, a następnie podało, że wobec braku w przepisach u.p.o.l. definicji zwrotu "dokonywanie sprzedaży" zawartego w art. 15 ust. 1 u.p.o.l., należy mu przypisywać szerokie znaczenie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 380 z późn. zm. – dalej jako: k.c.), ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. Organ odwoławczy dodał przy tym, że w judykaturze przyjmuje się wręcz, iż sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru, jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Tym samym w ocenie organu II instancji, zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy materiał dowodowy potwierdzał, że w dniu 27 lutego 2016 r. A. K. prowadził sprzedaż obwarzanków w miejscu do tego niewyznaczonym przy ul. [...], bez zgody zarządcy terenu. Okoliczność prowadzenia sprzedaży potwierdzać bowiem miały znajdujące się w aktach sprawy: przekazany przez Zastępcę Komendanta Straży Miejskiej Miasta K. wykaz osób dokonujących sprzedaży w miejscach gdzie nie jest to dozwolone oraz notatka urzędowa Starszego Strażnika Straży Miejskiej G. C. z dokonanej w dniu 27 lutego 2016 r. interwencji. To wszystko zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, pozwalało przyjąć, że podatnik nie negował faktu sprzedaży obwarzanków w opisanych powyżej okolicznościach. Twierdził on natomiast, że posiada zgodę na sprzedaż precli, ale po drugiej stronie skrzyżowania ul. [...] z al. [...], względem miejsca przeprowadzonej kontroli, co według organu odwoławczego potwierdzało jedynie, iż sprzedaż precli przez A. K. w dniu 27 lutego 2016r. w miejscu do tego niewyznaczonym bez zgody właściciela – zarządcy terenu była w sprawie niesporna. Dlatego też uzasadniała ona określenie decyzją organu podatkowego zobowiązania z tytułu opłaty targowej w kwocie 500 zł, zgodnie z dzienną stawką opłaty targowej w miejscach niewyznaczonych przewidzianą w § 1 ust. 3 uchwały Rady Miasta K. Nr [...] z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie opłaty targowej. W związku z powyższym organ II instancji podzielił ustalenia dokonane przez Prezydenta Miasta K. wskazując, że podjęte przez niego rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa, co skutkowało utrzymaniem go w mocy. Ponadto ze względu na trudną sytuację materialną podatnika został on pouczony o możliwości ubiegania się o jedną z form ulgi przewidzianej w art. 67a o.p. Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – A. K. podnosząc, że już w piśmie z dnia 29 lipca 2016 r. w szczegółowy sposób wyjaśnił on zarzuty oraz okoliczności, w których miała miejsce przedmiotowa kontrola skutkująca określeniem mu podwyższonej opłaty targowej w wysokości 500,00 zł. W uzasadnieniu skargi zakwestionowano ponownie fakt dokonywania sprzedaży obwarzanków w miejscu niewyznaczonym, a jednocześnie podkreślono, że podatnik posiadał zezwolenie udzielone przez zarządcę terenu na sprzedaż obwarzanków na rogu ul. [...] i al. [...] (po przeciwnej stronie drogi względem miejsca kontroli) w związku, z którym uiścił on opłatę za zajęcie pasa drogowego w kwocie 928,80 zł. Zdaniem skarżącego lokalizacja ta była lepsza od miejsca, w którym został wylegitymowany przez funkcjonariusza Straży Miejskiej, co tym samym podważało sensowność rzekomej sprzedaży w miejscu do tego niewyznaczonym. Zwrócono również uwagę, że miejsce przeprowadzonej kontroli znajdowało się pomiędzy parkingiem, gdzie strona przechowuje swój wózek a przyznaną jej w drodze decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r. lokalizacją przeznaczoną pod sprzedaż obwarzanków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w tym m.in., że skarżący nie neguje faktu sprzedaży obwarzanków w dniu 27 lutego 2016 r. w miejscu do tego niewyznaczonym przy ul. [...], bez zgody zarządcy terenu. Okoliczność ta zdaniem organu odwoławczego była w sprawie niesporna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, doszedł do wniosku, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Krakowa są wadliwe w takim stopniu, że konieczne jest ich uchylenie i ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Organy obu instancji naruszyły bowiem przepisy postępowania – przede wszystkim dotyczące konieczności dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 § 1 o.p.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w związku z tym spełnione zostały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie skargi. Wskazać bowiem należy, że podstawowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tylko bowiem dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego. Stąd też nie ulega wątpliwości, iż z zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 122 o.p. wynika obowiązek organów podatkowych do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Co istotne, realizacja ww. zasady wymaga przy tym, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Stosownie zaś do treści art. 187 § 1 o.p., będącego uzupełnieniem (konkretyzacją) przywołanej zasady prawdy obiektywnej, obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach podatkowych prowadzących dane postępowanie. Stąd też niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, stanowi wadę postępowania, która wpływa w sposób istotny na wynik sprawy i jest podstawą do uchylenia przez Sąd decyzji wydanej w wyniku takiego zaniedbania (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 503/81, ONSA 1981, Nr 1, poz. 54; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2004 r., sygn. akt III SA 1482/03, LEX nr 162203 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 791/05, LEX nr 222361). Z kolei przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, należy rozumieć ustosunkowanie się organu do każdego z dowodów i dokonanie ich oceny we wzajemnym powiązaniu. Niezmiernie bowiem ważnym ogniwem procesu dowodzenia w postępowaniu podatkowym jest zasada swobodnej oceny dowodów, wynikająca z art. 191 o.p. W świetle powołanej regulacji, ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności, a na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski, mają logiczne i spójne uzasadnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 960/15, LEX nr 2271849). Wymaga przy tym podkreślenia, że organ podatkowy, rozpatrując tak zgromadzony materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu, gdyż jego nierozpatrzenie może nasuwać wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz trafności oceny innych dowodów. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu, stan faktyczny nie został w toku postępowania ustalony przez organy podatkowe w sposób wystarczający i wyczerpujący, a zarazem niebudzący żadnych wątpliwości. Przede wszystkim nie została dostatecznie udowodniona okoliczność, że skarżący A. K. prowadził działalność handlową, polegającą na sprzedaży obwarzanków w dniu 27 lutego 2016 r., w miejscu do tego niewyznaczonym (tj. przy ul. Królewskiej 51). Wprawdzie organy obu instancji prawidłowo przywołały przepisy prawne znajdujące zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W szczególności zasadnie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 i 2 u.p.o.l. za targowisko należy uznać nie tylko miejsce przeznaczone na handel (plac targowy), ale każde miejsce, gdzie zwyczajowo prowadzona jest sprzedaż (np. chodnik, przejście podziemne), a jednocześnie organ odwoławczy słusznie przyjął szerokie rozumienie pojęcia "dokonywania sprzedaży", obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 k.c., ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą, w tym już samą gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawiać się może m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru. Niemniej jednak nie można tracić z pola widzenia, że organy te nie uzasadniły należycie okoliczności faktycznych przemawiających za obciążeniem strony podwyższoną opłatą targową, a tym samym naruszyły ww. przepisy, w szczególności zaś art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K., organy obu instancji bezpodstawnie uznały za niesporną okoliczność dokonywania przez skarżącego sprzedaży obwarzanków w miejscu do tego niewyznaczonym. Tymczasem istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się w niniejszej sprawie właśnie do ustalenia czy A. K., w dniu przeprowadzanej interwencji przez funkcjonariusza Straży Miejskiej G. C. (tj. 27 lutego 2016 r.), w miejscu do tego niewyznaczonym, dokonywał w ogóle sprzedaży obwarzanków, czy też jego aktywność polegała jedynie – jak konsekwentnie utrzymuje skarżący – na przemieszczaniu się z parkingu, gdzie przechowuje on wózek oraz dokonuje załadunku obwarzanków, do przyznanej mu w drodze decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r. lokalizacji znajdującej się po drugiej stronie drogi. Trzeba w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że – wbrew twierdzeniom organów – podatnik od samego początku, a mianowicie już od dnia przedmiotowej kontroli, kwestionował fakt samej sprzedaży, jak również gotowości do sprzedaży. Okoliczność ta była przez niego każdorazowo podnoszona w licznych pismach kierowanych do organów prowadzących postępowanie w sprawie, w tym z dnia 1 czerwca 2016 r. (k. 7-8 a.a.), 29 lipca 2016 r. (k. 21-23 a.a.) oraz w odwołaniu z dnia 25 sierpnia 2016 r. (k. 38, 40-41 a.a.), a następnie w złożonej do Sądu skardze (k. 2-3 a.s.). Tym samym według Sądu, jako nieuprawnione należało ocenić bezsporne przyjęcie przez organy prowadzące postępowanie, że A. K. nie negował faktu sprzedaży obwarzanków w dniu 27 lutego 2016 r. w miejscu do tego niewyznaczonym. Wskazywał on bowiem, że ze względu na swój stan zdrowia nie był w stanie samodzielnie przestawić wózka z parkingu do wyznaczonej lokalizacji, w związku z czym – w momencie, w którym został on wylegitymowany przez funkcjonariusza Straży Miejskiej – oczekiwał na pomoc kolegi w przewiezieniu wózka przez tory tramwajowe. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedłożył do akt sprawy, m.in. zaświadczenie o stanie zdrowia, z którego wynikało, iż cierpi on na liczne schorzenia, w tym żylaki kończyn dolnych, zaćmę obu oczu, krótkowzroczność oraz postępujące zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa ograniczające jego sprawność fizyczną (k. 9 a.a.), zezwolenie na sprzedaż obwarzanków w innym miejscu (druga strona skrzyżowania – na rogu ul. [...] i al. [...], k. [...] a.a.), a także szkice sytuacyjne obrazujące przebieg kontroli. W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego argumentacja, znajdująca potwierdzenie w przedłożonym przez niego materiale dowodowym, wydaje się być w tym zakresie spójna, stanowiąc tym samym pełną i logiczną całość. Ponadto nadmienić również należy, że przedstawiony przez A. K. przebieg zdarzeń uprawdopodabniać mogła także wskazana w notatniku służbowym funkcjonariusza Straży Miejskiej – G. C. poranna godzina przeprowadzenia interwencji wobec strony w dniu 27 lutego 2016 r. (9.25-9.45), która nie pozwalała jednoznacznie wykluczyć, iż faktycznie przemieszczał się on na przyznane mu w drodze decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 lutego 2015 r. miejsce sprzedaży obwarzanków. Wymaga przy tym podkreślenia, że Sąd nie przesądza w tym miejscu czy przywołane przez skarżącego okoliczności miały odzwierciedlenie w rzeczywistości, ponieważ to w gestii organów obu instancji pozostaje w dalszym ciągu należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaś w zakresie okoliczności spornych, którą w przedmiotowej sprawie była niewątpliwie kwestionowana wielokrotnie przez A. K., a przyjęta wadliwie przez organ odwoławczy jako bezsporna – okoliczność prowadzenia przez skarżącego sprzedaży obwarzanków w miejscu do tego niewyznaczonym. Dlatego też zdaniem Sądu, wyciąg z wykazu osób prowadzących sprzedaż w miejscu niedozwolonym za I kwartał 2016 r., zapisy w notatniku służbowym funkcjonariusza Straży Miejskiej G. C. z dnia 27 lutego 2016 r., jak również lakoniczna notatka urzędowa tego funkcjonariusza sporządzona cztery miesiące po dokonanej interwencji (tj. w dniu 28 czerwca 2016 r.) – wobec konsekwentnych zarzutów skarżącego i kwestionowaniu dokonanych przez organy ustaleń (już w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 r., k. 7-8 a.a.) – powinny być dokumentami ocenianymi przez organ, ale nie mogły stanowić wyłącznego dowodu w sprawie, przesądzającego o wymiarze podwyższonej opłaty targowej. Tymczasem organy podatkowe nie przeprowadziły żadnych dodatkowych dowodów na okoliczność ustalenia, czy A. K. dokonywał w ogóle sprzedaży w miejscu przeprowadzonej kontroli i oparły się wyłącznie na oświadczeniu funkcjonariusza Straży Miejskiej, pomimo że dysponowały szerokim zakresem potencjalnego materiału dowodowego, który wobec sporu o stan faktyczny należało wykorzystać. Przede wszystkim organy orzekające w sprawie powinny były przesłuchać funkcjonariusza Straży Miejskiej – G. C. w celu ustalenia, na podstawie jakich okoliczności przypisał on skarżącemu prowadzenie sprzedaży w dniu 27 lutego 2016 r. Ponadto organy podatkowe mogły pozyskać od skarżącego informację o tożsamości kolegi, który w dniu interwencji miał pomóc mu w przewiezieniu wózka z parkingu na miejsce sprzedaży obwarzanków i przesłuchać go na tę okoliczność w charakterze świadka, jak również w razie zgody strony możliwe było przesłuchanie samego podatnika (art. 199 o.p.). Dopiero bowiem przeprowadzenie tych dowodów pozwoliłoby, w połączeniu ze zgromadzonym dotychczas materiałem dowodowym w sprawie, na prawidłowe zweryfikowanie przebiegu zdarzenia i w jego następstwie należyte ustalenie stanu faktycznego w sprawie w oparciu o przepisy art. 122, art. 187 i art. 191 o.p. Niemniej jednak zaniechanie, jakiego dopuścił się w tym zakresie organ prowadzący postępowanie uniemożliwiło dopełnienie ciążącego na nim obowiązku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, który pozwalałby na poczynienie pełnych, spójnych i logicznych ustaleń faktycznych, a nadto spełniałby wymogi określone w art. 191 o.p. Z treści decyzji wynika bowiem, że za wiarygodne uznano lakoniczną w swej treści notatkę urzędową funkcjonariusza Straży Miejskiej G. C. oraz wykaz osób prowadzących sprzedaż w miejscu niedozwolonym, sporządzone najpewniej na podstawie m.in. zapisów z notatnika służbowego ww. funkcjonariusza, a zatem dowody wtórne i w żaden sposób niepozwalające na weryfikację wartości dowodowej zapisów z notatnika służbowego funkcjonariusza Straży Miejskiej. W zaskarżonej decyzji nie wskazano przy tym żadnej przyczyny, dla której zapisy z notatnika służbowego oraz sporządzona notatka i wykaz miałyby być w pełni wiarygodne, a w związku z tym dokonana przez organy orzekające w sprawie ocena materiału dowodowego nie mogła być – według Sądu – uznana za mieszczącą się w ramach oceny swobodnej, ale była to ocena arbitralna, która sprawiała wręcz wrażenie oparte na mylnym założeniu, iż notatki służby mundurowej są w każdych okolicznościach w pełni wiarygodne, stanowią niejako dowód nadrzędny nad jakimkolwiek innym, a przez to ich weryfikacja jest zbędna. Taka zaś ocena pozostawała w jawnej sprzeczności z wyrażoną w art. 180 o.p. zasadą równej mocy środków dowodowych, zgodnie z którą wprowadzenie ograniczeń co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo jest niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 66/07, LEX nr 480257). Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprawa wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego, w którym – zgodnie z art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. – organy podatkowe będą zobowiązane uwzględnić poczynione powyżej uwagi, w tym przede wszystkim uzupełnią zgromadzony materiał dowodowy o przesłuchanie funkcjonariusza Straży Miejskiej i w miarę potrzeby również kolegę strony bądź samego skarżącego – A. K., a następnie dokonają jego wnikliwej oceny, pozbawionej przejawów dowolności i obejmującej całokształt przeprowadzonych w sprawie dowodów. Mając zatem na względzie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji wyroku, w ten sposób, że zasądzono na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.