I SA/Kr 2674/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del) Józef Gach Sędziowie NSA (del) Grażyna Jarmasz (spr) WSA Bogusław Wolas Protokolant Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2004r sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 5.11.2001r Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok I. Uchyla zaskarżoną decyzję . II. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...] zł ( [...] złotych). Decyzją z dnia [...] 2001 r. nr [...] Urząd Skarbowy, działając na podstawie art.45 ust.6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. Nr 14 z 2000r., poz.176 ze zm./ jak też art. 21 § 3 i art. 53 § 1 i 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm./ określił dla K. Z. za 2000 rok zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. Jak ustalono K. Z. w 2000 roku prowadził działalność w zakresie usług transportowych przewóz taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton. Z osiągniętych przychodów opłacał zryczałtowany podatek dochodowym w wysokości 5,5%. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że podatnik wykonywał usługi przewozu materiałów i surowców zarówno samochodem własnym, jak i samochodem będącym własnością Firmy I. do odbiorców wskazanych przez ten podmiot. Z informacji uzyskanej z Urzędu Statystycznego, a zawartej w piśmie z dnia [...] 2001r. nr [...], wynika, że usługi wykonywane przez kierowców samochodami ciężarowymi nie będącymi ich własnością, lecz firm na rzecz których świadczone są usługi przewozu, zakwalifikowane są do "usług jednoosobowych podmiotów gospodarczych wynajmujących się do pracy w charakterze pracowników handlowych i przemysłowych" o symbolu PKWiU 74.50.23-00.20. Zgodnie zaś z art.8 ust. 1 pkt 3 lit.e ustawy z 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. Nr 144, poz. 930/ wykonywanie usług zakwalifikowanych do PKWiU 74.50.23, sekcja K wymienionych w załączniku Nr 2 tej ustawy powoduje wyłączenie z opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Wobec tego stwierdzono, że działalność prowadzona przez podatnika w 2000 roku winna być opodatkowana na zasadach ogólnych uregulowanych w w/w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. I taką zasadę przyjęto do opodatkowania, przy czym jako dochód przyjęto wykazany przychód, gdyż stwierdzono, iż podatnik nie przedstawił dowodów dokumentujących poniesione koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Od decyzji tej K. Z. złożył odwołanie, w którym zarzucił, iż w trakcie prowadzonej na podstawie art. 281-292 ustawy Ordynacja podatkowa kontroli organ poprosił o opinię Urząd Statystyczny bez poinformowania o tym fakcie odwołującego się, czym naruszono art.288 tej ustawy. Ponadto informacji o tym fakcie jak i samej opinii nie umieszczono w protokole, a tym samym naruszono przepis art. 290 § 2 ust.6 tej ustawy. Nie wezwano też podatnika do przedstawienia dowodów potwierdzających poniesione koszty, wiedząc, że nie miał on obowiązku ich gromadzenia, a także w sytuacji, gdy w żadnym dokumencie nie stwierdzono, że może nastąpić wyłączenie z ryczałtu, a podatek będzie obliczony na zasadach ogólnych. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Izba Skarbowa decyzja z dnia 5 listopada 2001r. nr [...] uchyliła w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i określiła zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok na kwotę [...] zł, wysokość zaległości podatkowej w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. Podtrzymano rozstrzygnięcie organu I instancji, co do obowiązku rozliczania i ewidencjonowania tego podatku na zasadach ogólnych. Jeśli idzie zaś o koszty uzyskania przychodu uwzględniono w tych kosztach przedstawione przez odwołującego się polecenia przelewu zapłaty za rozmowy komórkowe, nie uwzględniając przedłożonego zestawienia, co do pozostałych kosztów. Ze stanowiskiem organu odwoławczego K. Z. także nie zgodził się wnosząc skargę i zarzucając temu rozstrzygnięciu niezgodność z prawem. Tak jak i w odwołaniu powołano się na niewłaściwe zakwalifikowanie działalności skarżącego o czym miały świadczyć nadany mu numer PKD 6024B określający przeważający zakres działalności tj. towarowy transport drogowy pojazdami uniwersalnymi pozwalający na opodatkowanie w formie ryczałtu. Stwierdzono, że uznana w sprawie opinia zaliczająca działalność podatnika do grupowania 74.50.23 "Usługi w zakresie pozyskiwania pracowników handlowych i przemysłowych" jest błędna, gdyż zupełnie nie odzwierciedla działalności faktycznie prowadzonej. Podkreślono, że do opinii tej skarżący nie miał żadnej możliwości ustosunkowania się Zarzucono także naruszenie zasady prawdy obiektywnej przez przyjęcie, że podatnik w prowadzonej działalności nie ponosił żadnych kosztów, co jest sprzeczne z logiką i faktami. Stwierdzenie tylko, że nie zostały przedstawione na tę okoliczność żadne dowody, których podatnik nie miał obowiązku gromadzić, narusza dyspozycję art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak wobec wejścia w życie z dniem l stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz.1270,7 w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga na uwzględnienie zasługuje z tego powodu, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art.10 ust. 1 pkt 2 i 3 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 1 i art.6 ust. 1 w/cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zgodnie z art.10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest m.in. pozarolnicza działalność gospodarcza, a tym również wykonywanie wolnego zawodu, z wyjątkiem działalności określonej w pkt 2 tego artykułu, czyli działalności wykonywanej osobiście. Z zapisu tego wynika, że część działalności gospodarczej ustawodawca przesunął do działalności wykonywanej osobiście. Natomiast z art. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym wynika, że zryczałtowanemu podatkowi podlegają niektóre przychody osiągane przez osoby fizyczne prowadzące pozarolnicza działalność gospodarczą, rzecz jasna w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc nie obejmującą działalności wykonywanej osobiście. Działalność ta była i mogła być sklasyfikowana w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług mającej zastosowanie w niniejszej sprawie. Jednakże biorąc pod uwagę wyłączenie tego rodzaju działalności z zakresu pozarolniczej działalności gospodarczej oczywistym jest, że z załącznika nr 2 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym istotne znaczenie mają zawarte w wykazie usług, których świadczenie wyłącza podatnika z opodatkowania ryczałtem ewidencjonowanym, te usługi, które są zaliczane do pozarolniczej działalności gospodarczej, ale nie stanowiące działalności wykonywanej osobiście. W przepisie art. 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ustanowiona została zasada, że przychodów opodatkowanych w formach zryczałtowanych nie łączy się z przychodami z innych źródeł. Stąd stwierdzając, że skarżący świadczył na rzecz przedsiębiorcy Firmy I. usługi przewozu materiałów i surowców samochodem ciężarowym, będącym własnością tej firmy, do odbiorców wskazanych przez tę firmę, a usług tych jednocześnie nie świadczył na rzecz ludności, należało dojść do wniosku, że czynności te były działalnością w zakresie osobistego wykonywania usług, czyli przynosiły przychód ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. pkt 2 oraz art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec tego skoro w zakresie prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, czyli świadczenia usług transportowych, ale własnym samochodem, na rzecz zarówno Firmy I., jak i innych podmiotów, skarżący nie wykonywał usług określonych w załączniku nr 2 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, a wyłączających z tej formy opodatkowania tj. usług także stanowiących pozarolniczą działalność - należy stwierdzić, że w zakresie przychodów z tego źródła przysługiwało skarżącemu prawo do opodatkowania na zasadach określonych w wyżej przytaczanej ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym tj. w formie ryczałtu ewidencjonowanego. W tym stanie niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w 2000 roku, pozbawienie prawa do ryczałtu było bezzasadne, gdyż, jak wykazano wyżej, skarżący nie wykonywał innej działalności gospodarczej, niż objęta zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Na marginesie sprawy zauważa się, iż z dniem wprowadzenia nowelizacji do w/cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. z dniem 1 stycznia 2004r. zmianie uległ zakres działalności wykonywanej osobiście, a określony w art. 13 pkt 8 tej ustawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz.1270/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowaniu orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi