I SA/Kr 268/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Dąbek WSA Inga Gołowska Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2017 r. wniosku M. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 268/17 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: - odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku - Wyrokiem z dnia 10 lipca 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2017r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Pismem z dnia 20 września 2017r. Skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez stwierdzenie zaistnienia naruszeń prawa i przepisów szczegółowo opisanych we wniosku o uzupełnienie wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Podstawę prawną do uzupełnienia wyroku stanowi art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W myśl paragrafu pierwszego powołanego przepisu strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z treści art. 157 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do art. 157 § 3 p.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. O odmowie uzupełnienia wyroku sąd orzeka w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z powyższych uregulowań wynika, że uzupełnienie wyroku w postępowaniu sądowo-administracyjnym może nastąpić tylko na wniosek strony lub uczestnika postępowania. Sąd nie uzupełnia wyroków z urzędu. Wykładnia językowa oraz systemowa wewnętrzna art. 157 § 1 p.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia. Postępowanie prowadzone w trybie art. 157 p.p.s.a. jest postępowaniem rektyfikacyjnym, jego celem nie jest uruchomienie nowego postępowania sądowego lecz jedynie zbadanie zasadności żądania uzupełnienia rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu sądowym uruchomionym skargą lub wnioskiem w sprawie sądowo-administracyjnej. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, Wyd. 3, s. 648 i nast.). Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga była na ten akt bezzasadna; natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. Na wzajemne relacje pomiędzy uprawnieniami procesowymi strony skarżącej do żądania objęcia zakresem orzekania aktów lub czynności wydanych w granicach sprawy, a kompetencjami sądu administracyjnego w tym zakresie zwrócił uwagę Z. Kmieciak w glosie do wyroku WSA w G. z dnia 27 października 2004 r., II SA/Ka 2352/02 (opubl. OSP 2007, Nr 3, poz. 25). W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem rozstrzygnięcia, było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Sąd rozpoznając sprawę w tych granicach, dokonał badania prawidłowości zaskarżonej czynności stwierdzając, że jest ona prawidłowa i tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też została ona oddalona. Oznacza to tym samym, że orzeczenie Sądu jest kompletne i odnosi się do żądania skargi. Ponadto, jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, to strona ma dokładnie określić zakres w jakim wyrok ma zostać uzupełniony. Jest to bowiem postępowanie wszczynane jedynie na wniosek. Sąd nie może wobec powyższego zastępować strony w formułowaniu żądania uzupełniania wyroku. Tymczasem skarżąca zażądała uzupełnienia wyroku poprzez stwierdzenie, że wyrokiem tym naruszono powołane przez nią przepisy oraz, że procedując w jej sprawie organy podatkowe i egzekucyjne naruszyły prawo. Żądanie takie jest jednak nieuprawnione i nie znajduje oparcia w przepisach prawnych. Rodzaje rozstrzygnięć Sądu w sprawach skarg na postanowienie wydane w trakcie postępowania egzekucyjnego, uregulowane zostały w art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei art. 151 p.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Z przepisów tych nie wynika, aby w wyroku mogła zostać zawarta formuła, której umieszczenia domaga się skarżąca. Podstawy faktyczne i prawne rozstrzygnięcia Sąd orzekający w sprawie omówił w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2017r., sporządzonym na wniosek Skarżącej i jej doręczonym. Podsumowując, Sąd wyrokiem, którego uzupełnienia domaga się skarżąca, orzekł o całości jej żądania, gdyż rozpoznał w całości skargę na postanowienie. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zastosował dyspozycję art. 151 p.p.s.a. i skargę oddalił. Brak jest przy tym jakiegokolwiek przepisu prawnego, który nakazywałby w przypadku oddalenia skargi na postanowienie, zamieszczania w wyroku dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien zamieścić z urzędu. W związku z powyższym, nie zostały spełnione przesłanki do uzupełnienia wyroku o których stanowi art. 157 § 1 p.p.s.a. Dlatego też wniosek o uzupełnienie wyroku został oddalony. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżąca nie może kwestionować prawidłowości wyroku oddalającego skargę, składając wniosek o jego uzupełnienie. Jeżeli uważa ona, że Sąd wydając wyrok naruszył wskazane przez nią przepisy, przysługiwała jej możliwość zaskarżenia tego wyroku skargą kasacyjną, czego jednak skarżąca nie uczyniła. Na zakończenie Sąd pragnie wskazać, że przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącą w niniejszej sprawie, nie było rozstrzygnięcie Wójta Gminy G.. Z tego powodu wywody skarżącej odnoszące się do decyzji tego organu, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.