I SA/Kr 276/22

Kraków, dnia 7 marca 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2022r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. na uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] z dnia 26 stycznia 2022r., w przedmiocie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości; postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu kwotę 300 (trzysta) zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi. J. , wskazując, że działa w imieniu własnym, jako podmiot gospodarczy prowadzący działalność gospodarczą pod firmą M., z zakresu zarządzania nieruchomościami, w tym nieruchomościami wspólnot mieszkaniowych na terenie miasta [...], złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 26 stycznia 2022r. w przedmiocie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niewykazania interesu prawnego przez stronę skarżącą, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Skargę należało odrzucić, gdyż skarżący nie wykazał swego interesu prawnego. Na podstawie art. 6m ust. l ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która była przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta: 1) właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy; 2) osoby wymienione w art. l pkt l lit. b, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 2a ust. 1; 3) właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2, a właściciele nieruchomości nie złożyli skutecznego oświadczenia, o którym mowa w art. 6c ust. 3b. Jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową (art. 2 ust. 3 u.c.p.g.). Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała określa zatem prawa i obowiązki właścicieli (wspólnot mieszkaniowych), a nie zarządców tych wspólnot. Tym samym skarżący nie jest uprawniony do wniesienia skargi, bowiem w myśl art. 101 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym uprawnionym do wniesienia skargi jest, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W niniejszym postępowaniu skarżący nie występuje w imieniu żadnej wspólnoty mieszkaniowej, lecz jak wskazał, we własnym imieniu. Skarga oparta na art. 101 ust. 1 i 2a u.s.g. musi odnosić się do takiej sytuacji prawnej, którą można określić jako własną, indywidualną i konkretną danego podmiotu albo być wnoszona w interesie grupy osób przy pisemnym od nich umocowaniu. Z uwagi na to stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, a do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Powyższe oznacza, iż prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Zatem skarżący winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia polegającego na bezpośrednim związku pomiędzy zaskarżoną uchwała, a własną indywidualną konkretną i prawnie gwarantowana sytuacją, przy czym nie chodzi tu o sytuacje faktyczną, lecz prawną. Skoro kwestionowane w skardze zapisy uchwały dotyczą obowiązków właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu i obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową (art. 2 ust. 3 u.c.p.g.), to zarządzający nieruchomością nie może wywodzić swojego interesu prawnego do zaskarżenia uchwały z samego faktu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zarządzania wspólnotami mieszkaniowymi. Interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu – prawa innych podmiotów. Mając powyższe na uwadze sąd odrzucił skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a) ustawy o p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Wobec odrzucenia skargi należało stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócić całość uiszczonego wpisu.