I SA/Kr 314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego, skarżący Ł.G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że ewentualne wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować znaczną szkodę, a wszczęcie egzekucji nieodwracalne skutki. Zaznaczył, że pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżoną decyzję istnieje związek stanowiący jego interes prawny we wniesieniu niniejszej skargi. Podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona decyzja odnosi się bezpośrednio do sfery majątkowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że we wskazanym wyżej przepisie przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarczy więc samo złożenie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wnioskodawca musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero wówczas Sąd będzie zdolny ocenić, czy wniosek jest zasadny. Wskazane wyżej nieostre pojęcia tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej powinien zatem zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Innymi słowy, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. o sygn. akt I OZ 1236/14). Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie może stanowić uzasadnienia złożonego wniosku. Ogólnikowe stwierdzenie, że zaskarżona decyzja odnosi się bezpośrednio do sfery majątkowej skarżącego, nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku, nie odnosi się bowiem do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej wnioskodawcy. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można przy tym automatycznie utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, bowiem świadczenie pieniężne ze swej natury jest zwrotne. Podkreślić nadto należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji