I SA/Kr 315/96

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody N. na uchwałę Rady Gminy w M.-D. z dnia 28.12.1995 r. (...) w przedmiocie podatku od posiadania psów - stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. Uchwała (...) z 28 grudnia 1995 r. Rada Gminy w M. ustaliła wysokość podatku od posiadania jednego psa w kwocie 0,00 zł. Skargę na tę uchwałę wniósł Wojewoda N. W skardze zarzucił, że uchwała jest sprzeczna z prawem. Rada Gminy jako organ stanowiący gminy wyposażona w określone prawa i obowiązki, a do takich należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat lokalnych, ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ w przedmiocie podatków od posiadania psów. Należy zatem przyjąć, że stawka podatku "O" zwalnia od podatku id posiadania psów w ogóle. Nie mieści się to zatem w upoważnieniu rady gminy do wprowadzenia innych zwolnień niż określone w art. 13 ust. 2 powołanej wyżej ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. Uchwała rady gminy tej treści pozostaje w sprzeczności z ideą powszechności podatku od posiadania psów. Stawka podatkowa ma bowiem ze swojej istoty służyć ustalaniu wysokości świadczenia podatkowego. Stawka "0" wymogu takie nie spełnia, jej zastosowanie jest więc niezgodne z ideą konstrukcji tego podatku. W odpowiedzi na skargę Wojewody N. Rada Gminy poinformowała, że na sesji po dyskusji nad projektem uchwały Zarządu Gminy M. nie przyjęto projektu uchwały zarządu, natomiast przegłosowano zgłoszony przez radnego wniosek o ustaleniu wysokości stawki podatku od posiadania psów jak w uchwale Rady Gminy (...). Rada Gminy ustalając stawkę podatku zgodnie z art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ nie brała pod uwagę zaniechania podatku, uznała natomiast, że brak jest określenia dolnej stawki granicy stawki kwotowej. Jeżeli interpretacja rady jest niewłaściwa i uchwała jest sprzeczna z prawem - Wojewoda w trybie nadzoru powinien stwierdzić jej nieważność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Wprawdzie gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, to jednak zawsze musi działać w granicach obowiązującego prawa, a w tym także przy podejmowaniu uchwał w sprawie podatków i opłat lokalnych /art. 2 i art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./. 2. Z treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ wynika, że podatek od posiadania psów jest obligatoryjną daniną publiczną obciążającą wszystkie osoby fizyczne posiadające psy. Przepis ten wprowadza więc zasadę powszechności opodatkowania tym podatkiem i dlatego wszelkie regulacje prawne przewidujące zwolnienie od tego podatku - zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi - nie podlegają wykładni rozszerzającej. 3. Skoro art. 13 ust. 2 ustawy o podatku i opłatach lokalnych wprowadza zwolnienia od podatku tylko określonych kategorii podatników, zaś art. 14 pkt 1 i 4 zobowiązuje radę gminy do ustalenia wysokości stawek podatku od posiadania psów i upoważnia ją do wprowadzenia innych zwolnień niż wymienione w art. 13 ust. 2, to oczywiste jest, że rada gminy obowiązana jest stawki tego podatku ustalić, a wprowadzone przez nią "inne" zwolnienia od podatku mogą dotyczyć konkretnie oznaczonych kategorii podatników, to jeszcze muszą one mieć charakter zwolnień kategorialnych, a nie globalnych /powszechnych/. 4. Zwolnienie uchwała rady gminy wszystkich mieszkańców danej gminy posiadających psy od podatku od posiadania psów jest sprzeczne z art. 13 i art. 14 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 5. Takim samym rozstrzygnięciem jest ustalenie stawki zerowej od podatku od psów. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje stawki zerowej podatku, tak jak ustawa o podatku od towarów i usług. Dlatego nie można takiej stawki ustalić uchwała rady gminy. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.