I SA/Kr 317/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: Michał Śmiałowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1992-1993 postanawia: przyznać doradcy podatkowemu o numerze wpisu [...] – M. D. – M. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu I instancyjnym, w kwocie 292,8 zł. - zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 52,8 zł. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowieniem z dnia 26.04.2007r. przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych zgodnie ze wskazaniem Przewodniczącej Zarządu Małopolskiego Oddziału Krajowej Izby Doradców Podatkowych wyznaczyła do sprawy o sygn. I SA/Kr 317/07 pełnomocnika z urzędu w osobie doradcy podatkowego M. D. – M. P. G. udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa w/w doradcy podatkowemu. Dnia 03.06.2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał wyrok częściowo uwzględniający skargę. Doradca podatkowy M. D. – M. złożył następnie do tut. Sądu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 7 200 zł. zawierający oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości. Trzeba jednak zauważyć, iż przedmiotową sprawę należy zakwalifikować do katalogu "pozostałych spraw" w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt. 2.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U z 2003r., nr 212, poz. 2075). Dotyczy ona bowiem odmowy umorzenia zaległości podatkowych. W takiej sprawie spór nie sprowadza się więc do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających umorzenie zaległych zobowiązań podatkowych. Zaskarżona decyzja nie nakłada tym samym na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących umorzenie zaległości podatkowej, określonych w art. 67 Ordynacji podatkowej. (por. postanowienie NSA z dnia 23.06.2008r. sygn. II Fz 227/08) Trudno zatem mówić w tym przypadku o naliczaniu wynagrodzenia pełnomocnika w oparciu o § 2 ust. 1 pkt. 1.) w/w rozporządzenia. Zasadne jest natomiast przyznanie wynagrodzenia doradcy podatkowemu w oparciu o § 2 ust. 1 pkt. 2.) w/w rozporządzenia. Zgodnie z tą normą wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sadem administracyjnym w pierwszej instancji , w pozostałych sprawach – wynosi 240 zł. Kwotę tą podwyższono jednak o należną stawkę podatku od towarów i usług ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r.( Dz.U. z dnia 5 kwietnia 2004r., nr 54, poz.535) co dało łącznie sumę 292,8 zł. Orzeczono na podstawie art. 258 § 2, pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 30 września 2002r. Nr 153, poz .1270)