I SA/Kr 317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.N. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 września 2016 r. oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy wraz z odsetkami postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 września 2016 r. oddalono wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie. Postanowienie to wraz ze szczegółowym pouczeniem o prawie, trybie i terminie do wniesienia sprzeciwu doręczono adresatowi w dniu 20 września 2016 r. (dowód doręczenia w aktach). W dniu 5 listopada 2016 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że na skutek zaistniałego przeoczenia błędnie zaadresowano kopertę z pismem zawierającym sprzeciw, gdyż zamiast ul. R. , przy której WSA w Krakowie ma swoją siedzibę, podano ul. R., w związku z czym korespondencja powróciła do nadawcy z adnotacją "Adresat nieznany" i odebrana została przez skarżącego w dniu 3 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym możliwe jest wówczas, gdy strona nie dokonała tej czynności bez swojej winy. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 cytowanej ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Innymi słowy, przywrócenie terminu jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). W niniejszej sprawie skarżący dopuścił się pomyłki w adresowaniu, wpisując błędną nazwę ulicy, przy której mieści się tut. Sąd. Błąd w zaadresowaniu koperty stanowi zaniedbanie, które już z samej swojej istoty nie może uzasadniać przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I OZ 1330/16). Tego rodzaju błąd stanowi bowiem zachowanie zawinione, wynikające z braku należytej staranności po stronie skarżącego. Należy podkreślić, że prawidłowy adres Sądu był skarżącemu doskonale znany, zarówno z pouczenia znajdującego się w zaskarżonym postanowieniu jak i wcześniej, gdyż skarżący kilkakrotnie w toku postępowania kierował korespondencję pod właściwy adres Sądu. W związku z tym należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.