I SA/Kr 329/13

Dnia 24 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 27 grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że jest przedsiębiorcą zatrudniającym kilku pracowników. Poza mieszkaniem nie posiada innego majątku ani źródła dochodów. W przypadku przymusowego dochodzenia należności podatkowych zmuszony będzie zlikwidować prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą oraz zwolnić zatrudnione osoby, a sam przy okazji stanie się osobą bezrobotną, zmuszoną do korzystania z pomocy społecznej. Wnioskodawca przytoczył szereg orzeczeń, w których sądy opowiedziały się za możliwością wstrzymania wykonania zaskarżonych rozstrzygnięć z uwagi na grożącą wnioskodawcom likwidację działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). Wyjątkowy środek, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji zarezerwowany jest zatem dla podmiotów znajdujących się w takiej sytuacji finansowej, która nie pozwala na pokrycie zobowiązań bez wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny "przesłanką wstrzymania wykonania orzeczenia jest ocena zmiany sytuacji strony skarżącej na skutek wykonania zaskarżonego aktu" (postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r. II OSK 2555/10). Zatem oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania, należy przede wszystkim zanalizować aktualną sytuację finansową wnioskodawcy w świetle przedstawionych przez niego danych. Na wnioskodawcy nie ciąży przy tym obowiązek jednoznacznego udowodnienia, iż nie posiada ona majątku na pokrycie zaległości podatkowych, ale okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd winny zostać uprawdopodobnione, a nie ograniczać się li tylko do lakonicznych oświadczeń, bez poparcia ich jakimikolwiek dowodami (tak NSA w postanowieniach: z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 495-497/04, 22 listopada 2004 r. FZ 474/04, 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, niepubl.). Oceniając zasadność wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez pryzmat powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wnioskodawca powołał się na niebezpieczeństwo likwidacji działalności gospodarczej w razie przymusowego wykonania zaskarżonych decyzji. Co do zasady taka ewentualność może być potraktowana jako trudny do odwrócenia skutek warunkujący przyznanie tymczasowej ochrony. Stąd też w powołanych przez wnioskodawcę orzeczeniach przychylono się do wniosków skarżących i wstrzymano wykonanie zaskarżonych rozstrzygnięć. Tut. Sąd zasadności tych orzeczeń w żadnej mierze nie podważa ani nie neguje, należy jednak pamiętać, że zapadły one w konkretnych okolicznościach faktycznych, odmiennych od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Dotyczyły one m.in. sytuacji, w których skarżącym groziła likwidacja sprzętu koniecznego do prowadzenia działalności, bądź zobowiązania podatkowe były wielomilionowe. W sprawach o sygn. akt od I SA/Kr 327/13 do I SA/Kr 330/13 wnioskodawcy nie grozi fizyczna likwidacja narzędzi pracy, bądź urządzeń potrzebnych do wykonywania prowadzonej przez niego działalności, nie to jest bowiem przedmiotem zaskarżonych decyzji. Wysokość kwestionowanych przez wnioskodawcę zobowiązań wynosi w sumie ok. 57.500 zł, co przewyższa spodziewaną przez niego kwotę o 40.000 zł. Choć nie jest to kwota znikoma, to jednak jej wysokość nie jest na tyle duża, aby automatycznie przemówić za wstrzymaniem wykonania zaskarżonych decyzji. W zależności od kondycji finansowej przedsiębiorstwa jest bowiem możliwa do pokrycia. Wnioskodawca skupił się na przytoczeniu orzeczeń, w których udzielono ochrony tymczasowej z uwagi na grożącą likwidację, nie przedstawił natomiast żadnych głębszych argumentów ani też dokumentów, które świadczyłyby w jego konkretnym przypadku o realności zagrożenia, na jakie się powołał we wniosku. Jak natomiast stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 (LEX nr 569795), twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Zdaniem NSA konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów wnioskodawca nie wykazał zatem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wobec czego jego wniosek należało oddalić jako bezzasadny w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.