I SA/Kr 331/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie SWSA Paweł Dąbek SWSA Piotr Głowacki Protokolant Referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi A. T. i B. T. przy udziale S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 17 marca 2025 r. • nr SKO.Pod/4140/1854/2024, • nr SKO.Pod/4140/1857/2024, • nr SKO.Pod/4140/1860/2024 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie solidarnie na rzecz skarżących kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa (dalej: Prezydent, organ I instancji) decyzją z dnia 29 października 2024 r. znak [...] ustalił B. T., A. T. (dalej: Skarżący, a także odpowiednio Podatniczka i Podatnik) i S. T. (współwłaścicielom opodatkowanej nieruchomości, dalej: Podatnicy, Strony), wysokość podatku od nieruchomości za rok 2023 na kwotę 775,00 zł należnego od nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...] o powierzchni 428 m2, zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Podatkiem objęto: - grunty pozostałe o pow. 14,59 m2, w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., - budynek mieszkalny o pow. użytkowej 185,65 m2, w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2023 r., - budynek związany z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 14,35 m2, w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2023 r., - budynek mieszkalny o pow. użytkowej 200 m2, w okresie od 1 listopada 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 11 października 2024 r. B. T. złożyła korektę informacji o nieruchomościach, w której zgłosiła dom o powierzchni 200 m2 oraz grunt pozostały 428 m2. Dane te są zgodne z danymi w Ewidencji Gruntów i Budynków. Zgodnie z Centralną Ewidencją Działalności Gospodarczej w budynku przy ul. [...] była prowadzona działalność gospodarcza B. Na tą działalność Podatniczka w roku 1997 zgłosiła do opodatkowania powierzchnię 14,35 m2. Zgodnie z adnotacjami w CEIDG działalność została wykreślona dopiero w dniu 30 października 2023 r. Zatem część budynku mieszkalnego w okresie od 1997 r. do października 2023 r. była zdaniem organu I instancji zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnicy wnieśli odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta z dnia 29 października 2024 r., wnosząc o dokonanie ponownego przeliczenia wysokości należnego podatku od nieruchomości z uwzględnieniem okoliczności, że od dnia 31 grudnia 2021 r. została zawieszona działalność gospodarcza pod firmą B., a tym samym nie była w tym dniu już prowadzona ta działalność. Zdaniem Stron za okres od 1 stycznia 2023 r. do 30 października 2023 r. nie można naliczać podatku w wysokości odpowiadającej powierzchniom przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej, czyli wyliczona kwota podatku od nieruchomości za rok 2023 powinna być zmniejszona. Wraz z odwołaniem Podatnicy przedstawili wypisy z Rejestru Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej potwierdzające okres zawieszenia działalności gospodarczej oraz datę zakończenia wykonywania działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) decyzją z dnia 17 marca 2025 r. znak SKO.Pod/4140/1854/2024, SKO.Pod/4140/1857/2024, SKO.Pod/4140/1860/2024, na podstawie art. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2022 r., poz. 1452 ze zm., dalej u.p.o.l.), uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 października 2022 r. nr XCVIII/2676/22 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2022 r, poz. 7018), art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.; dalej: O.p.) utrzymało ww. decyzję Prezydenta z dnia 29 października 2024 r. w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 2, art. 4 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Wskazał, że Podatnicy byli w 2023 r. współwłaścicielami nieruchomości obejmującej działkę nr [...] obr. [...] o powierzchni 428 m2, sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako tereny mieszkaniowe B. Działka była zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 200 m2 przy ul. [...] w K. Organ I instancji ustalił również, że w ww. budynku mieszkalnym była zarejestrowana i prowadzona działalność gospodarcza przez B. T. pod ww. firmą. W informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej na rok 1997 r. Podatniczka wykazała, że na cele prowadzenia działalności gospodarczej zajmuje w swoim domu mieszkalnym przy ul. [...] w K. powierzchnię 14,35 m2. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z danymi z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej działalność gospodarcza była zarejestrowana od dnia [...] 1996 r. do 31 października 2023 r. (w dniu 30 października 2023 r. zakończono wykonywanie działalności). Ponadto zgodnie z CEIDG Podatniczka zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej w okresie od 31 grudnia 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. Kolejno Kolegium wskazało, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w roku 2022 r. (powinno być 2023 r. – dopisek Sądu) część budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. o pow. użytkowej 14,35 m2 podlega opodatkowaniu najwyższą stawką podatku właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wynika z treści pisma przewodniego Prezydenta z dnia 18 grudnia 2024 r. organ I instancji stoi na stanowisku, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawieszenie działalności gospodarczej nie jest tożsame z wykreśleniem działalności i nie skutkuje automatycznym zakwalifikowaniem nieruchomości jako niezwiązanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem zgodnie z deklaracją z roku 1997 organ podatkowy przyjął, że Podatniczka zajmuje w swoim domu na cele prowadzenia działalności gospodarczej powierzchnię 14,35 m2. Natomiast od listopada do grudnia 2023 r., w związku z wykreśleniem działalności gospodarczej z ewidencji, cały dom został zakwalifikowany jako mieszkalny i fakt ten znajduje się w uzasadnieniu decyzji podatkowej za rok 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości, traktowane są jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z powołanych regulacji wynika zatem, że o przedmiotowym związku decyduje obiektywny fakt posiadania gruntu, budynku niemieszkalnego lub budowli przez przedsiębiorcę i nie ma w tym zakresie znaczenia, czy przedmiot opodatkowania jest faktycznie do działalności wykorzystywany. Z kolei aby budynek mieszkalny lub jego część mogły być opodatkowane wyższą stawką, właściwą dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, muszą być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 460/08 organ II instancji wskazał, że aby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. To samo odnosi się do części budynku mieszkalnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej. Innymi słowy, okoliczność, że budynek mieszkalny znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, nie jest wystarczająca do stwierdzenia, że budynek ten jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie uzasadnia opodatkowania takiego budynku podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny (lub jego część) jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do kwestii zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę (Podatniczkę) - Kolegium podkreśliło, że co do zasady okresowe zaprzestanie wykonywania działalności pozostaje bez wpływu na status prawny przedsiębiorcy. Podmiot, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, jest przedsiębiorcą. A zatem pozostające w jego posiadaniu grunty, budynki i budowle na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości w dalszym ciągu należy uznawać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej pozostaje bez wpływu na zasady opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorców. Co do zasady, zarówno w okresie zawieszenia, jak i w czasie prowadzenia działalności przedsiębiorca opłaca podatek od nieruchomości od gruntów i budynków według najwyższych stawek. Dalej Kolegium stwierdziło, że powyższa zasada, wbrew stanowisku organu I instancji, nie znajduje jednak zastosowania do budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Budynki mieszkalne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej to budynki, które są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności. Nie jest w tym przypadku wystarczające stwierdzenie, że znajdują się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej, o którym stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jest pojęciem szerszym niż zajęcie na ten rodzaj działalności. Każdy grunt, budynek i budowla wykorzystywane do działalności gospodarczej (zajęte na nią) są jednocześnie związane z prowadzeniem tej działalności (gdyż są w posiadaniu przedsiębiorcy). Nie w każdym jednak przypadku wszystkie nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorców są do działalności faktycznie wykorzystywane, a zatem nie są one w tych przypadkach zajęte na działalność. Powyższe rozróżnienie nabiera szczególnego znaczenia w aspekcie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, gdyż w okresie zawieszenia nie można prowadzić działalności gospodarczej, a zatem nie może być mowy o zajęciu nieruchomości na tę działalność. Zatem w przypadku budynków mieszkalnych zajmowanych na działalność gospodarczą zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej może mieć wpływ na sposób opodatkowania tych budynków podatkiem od nieruchomości. Należy podkreślić, że budynki mieszkalne podlegają obciążeniu najwyższą stawką podatku jedynie w przypadku ich zajmowania na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem opodatkowanie budynku mieszkalnego przedsiębiorcy, który zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, ulegnie zmianie. Budynek mieszkalny, który po zawieszeniu działalności nie będzie już mógł być traktowany jako zajęty na działalność, będzie opodatkowany niższą stawką podatku (dla budynków mieszkalnych zamiast dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). W tym bowiem przypadku bez zmiany pozostaje status właściciela budynku mieszkalnego jako przedsiębiorcy, ale ulega zmianie status budynku mieszkalnego w kontekście art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który przestaje być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe Kolegium stanęło na stanowisku, że część budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K. o pow. użytkowej 14,35 m2, wykorzystywana przez Podatniczkę w prowadzonej działalności gospodarczej, w okresie zawieszenia wykonywania tej działalności powinna zostać opodatkowana jako niezajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednocześnie jednak organ II instancji podkreślił, że w niniejszym przypadku zawieszenie działalności gospodarczej miało miejsce w okresie od dnia 31 grudnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. Zatem zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. fakt zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej powinien zostać uwzględniony od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2022 r., tj. wyłącznie w roku podatkowym 2022. Jak stanowi bowiem przepis art. 6 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Tym samym Kolegium stwierdziło, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej przez Podatniczkę nie miało wpływu na wymiar podatku od nieruchomości za rok 2023, a decyzja organu I instancji jest prawidłowa. B. T. i A. T. wnieśli na ww. decyzję Kolegium z dnia 17 marca 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wnieśli o zmianę poprzez uchylenie tej decyzji, a tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji I organu i orzeczenie, że podatek od nieruchomości za rok 2023 będzie niższy od kwoty wskazanej ww. decyzją, tj., kwoty 775,00 zł – a tym samym wyliczony podatek ten będzie uwzględniał fakt, że od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 30 października 2023 r. (dzień zaprzestania wykonalności działalności gospodarczej) działalność wcześniej prowadzona w domu pod adresem ul. [...] K., na działce nr [...] obręb [...] była zawieszona, tak samo jak w 2022 r. Skarżący przywołali twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z uzasadnienia do decyzji z dnia 17 marca 2025 r. w sprawie sygn. akt: SKO.Pod/4140/1853/2024, SKO. Pod/4140/1856/2024 i SKO.Pod/4140/1859/2024 uchylającej zaskarżoną decyzję I instancji w przedmiocie podatku za rok 2022: "Budynek mieszkalny, który po zawieszeniu działalności nie będzie już mógł być traktowany jako zajęty na działalność, będzie opodatkowany niższą stawką podatku (dla budynków mieszkalnych zamiast dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). W tym bowiem przypadku bez zmiany pozostaje status budynku mieszkalnego jako przedsiębiorcy, ale ulega zmianie status budynku mieszkalnego w kontekście art. 1 pkt 3 u.p.o.l., który przestaje być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stoi na stanowisku, że część budynku mieszkalnego przy ul. [...] w K o pow. użytkowej 14,35 m2, wykorzystywana przez Panią B. T. w prowadzonej działalności gospodarczej, w okresie zawieszenia wykonywania tej działalności powinna zostać opodatkowana jako nie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej." Skarżący podnieśli, że analogiczna prawidłowość powinna być zastosowana w wyliczeniu wysokości podatku od ww. nieruchomości za rok 2023 - albowiem również od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 30 października 2023 r. (dzień poprzestania prowadzenia działalności gospodarczej - a dzień 31 października 2013 roku jest datą wykreślenia tej działalności z wpisu Rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) działalność ta była w dalszym ciągu zawieszona. Działalność ta, od czasu jej zawieszenia w dniu 31 grudnia 2021 r., nigdy już później nie została wznowiona - cały czas była zawieszona przez 2022 rok i przez 2023 r. - aż w dniu 30 października 2023 r. zaprzestano prowadzenia tej działalności, co skutkowało jej wykreśleniem z ww. Rejestru w dniu 31 października 2023 r. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wskazał dodatkowo, że wbrew twierdzeniom Skarżących, działalność gospodarcza nie była zawieszona do dnia 31 października 2023 r., a zgodnie ze zmianą w CEIDG z dnia 15 września 2022 r. przedmiotowa działalność została wznowiona z dniem 1 stycznia 2023 r., co zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Do pisma procesowego z dnia 1 sierpnia 2025 r., w którym powtórzono argumentację o braku wznowienia raz zawieszonej działalności aż do jej wykreślenia, Skarżący załączyli: 1) pismo z dnia 23 lipca 2025 r. Kierownika Referatu Urzędu Miasta Krakowa Wydziału ds. Przedsiębiorczości i Innowacji, w którym odpowiadając na pytanie dotyczące okresu zawieszenia działalności gospodarczej Podatniczki (NIP [...]), urzędnik stwierdził: "Z informacji udostępnianych poprzez stronę Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (historia wpisu) wynika, że w dniu 30 grudnia 2021 r. przedsiębiorca samodzielnie złożył wniosek o zawieszenie działalności gospodarczej od dnia 31 grudnia 2021 r. W dniu 15 września 2022 r. przedsiębiorca złożył w Urzędzie Miasta Krakowa (organie rejestrowym) wniosek o zmianę danych we wpisie dotyczący rezygnacji zgłoszonego wznowienia działalności (sygnatura wniosku [...]). W konsekwencji działalność pozostała zawieszona do momentu trwałego zaprzestania jej wykonywania tj. do dnia 30 października 2023 r."; 2) zaświadczenie z Grodzkiego Urzędu Pracy o pozostawaniu Podatniczki od dnia 19 września 2022 r. bez prawa do zasiłku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Podstawowym problemem spornym w sprawie, mającym zasadnicze znaczenie dla prawidłowego jej rozstrzygnięcia, jest kwestia prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, to jest czy działalność gospodarcza Skarżącej miała w okresie od 1 stycznia 2023 r. do 31 października 2023 r. status zawieszonej. Innymi słowy, czy ze zgromadzonych przez organy podatkowe akt wynika, że Skarżąca po skutecznym zawieszeniu działalności gospodarczej od dnia 31 grudnia 2021 r., wznowiła działalność przed jej ostatecznym wykreśleniem. W ocenie Sądu organ II instancji co najmniej przedwcześnie uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia, iż zawieszenie działalności gospodarczej miało miejsce jedynie w okresie od dnia 31 grudnia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. (jak pisze Kolegium w zaskarżonej decyzji), czy też że zgodnie ze zmianą w CEIDG z dnia 15 września 2022 r. przedmiotowa działalność została wznowiona z dniem 1 stycznia 2023 r., jak pisze Kolegium w odpowiedzi na skargę. Tym samym skarga okazała się zasadna. Jeśli chodzi o wykładnię zastosowanych przepisów prawa materialnego, to Sąd w pełni podziela obecnie zaprezentowane przez Kolegium stanowisko. Organ II instancji skorygował i uzupełnił stanowisko Prezydenta. Prawidłowo uznał, uwzględniając wykładnię systemową wewnętrzną prezentowaną w orzecznictwie, że zgodnie z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 u.p.o.l. nie ma podstaw normatywnych twierdzenie, by z samego faktu posiadania budynku mieszkalnego przez przedsiębiorcę budynek ten należało kwalifikować jako związany z działalnością gospodarczą. Opodatkowanie takiego budynku (lub jego części) inną stawką podatku od nieruchomości, właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, będzie właściwe tylko wtedy, gdy budynek ten (lub jego część) zostanie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia: 22 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08, 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, czy 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07). Pogląd ten co prawda spotkał się z krytyką w piśmiennictwie (por. np.: L.Etel "Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu", Prawo i podatki 7/2008, s. 21; R. Lewandowski "Zawieszenie działalności gospodarczej a podatek od nieruchomości", PPLiFS 9/2010 s.19), jednak następnie ulegał zmianom w późniejszym orzecznictwie w odniesieniu do statusu prawnopodatkowego nieruchomości znajdującej się w posiadaniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną (por. np. wyroki NSA: z 20 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1796/14; z 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 748-750/14; z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 1123-1124/13, sygn. akt II FSK 1183-1185/13 i sygn. akt II FSK 3297/12). Prawidłowość tak ukształtowanego stanowiska potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (Dz.U. z 2017 r. poz. 2372) wskazując m.in., że: "art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Podsumowując obecnie bezsporne i niewątpliwe jest w sprawie, że w okresie zawieszenia działalności Skarżącej począwszy od dnia 1 stycznia 2022 r., nie można przypisać części przedmiotowego budynku mieszkalnego statusu zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z tym za ten okres brak jest podstaw do naliczenia wyższej stawki podatku. Jeśli zaś chodzi o kluczową w sprawie kwestię rzekomego wznowienia działalności gospodarczej przez Skarżącą, np. wnioskiem z dnia 15 września 2022 r., należy podkreślić, że z akt zgromadzonych przez organy, a w szczególności z wydruków z CEIDG: - historii wpisów (k. 19 akt adm.), - informacji o zmianie dokonanej [...] 2022 r. (k. 20), - treści wpisu w rejestrze na dzień [...] 2022 r. i [...] 2023 r. (k. 70, 71), nie wynika, by Skarżąca we wniosku z dnia 15 września 2022 r. dokonała zmiany daty wznowienia zawieszonej działalności na dzień 1 stycznia 2023 r. W konsekwencji Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony przez organy podatkowe w oparciu o dowody, które uzasadniałyby stwierdzenie, tak jak to uczynił organ II instancji w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca wznowiła działalność gospodarczą od dnia 1 stycznia 2023 r. Tym samym organy naruszyły przepisy art. 122 O.p., art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Należy przypomnieć, że zgodnie z treścią przepisu art. 122 O.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Przypomnieć także trzeba, że zasady naczelne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, W myśl natomiast art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto, z nakazu zawartego w przepisie art. 187 § 1 O.p. wynika, że organ podatkowy zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z wynikającą z art. 191 O.p. zasadą swobodnej oceny dowodów, która powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całości materiału dowodowego. Mając także na względzie zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. oraz zasadę przekonywania podatnika do zajętego stanowiska wynikającą z art. 124 O.p., stwierdzić należy, że organy wydając decyzje uchybiły tym zasadom. W kontekście stwierdzonych powyższych naruszeń Sąd wyjaśnia, że organy zbierając materiał dowodowy zobowiązane są uwzględnić zakres przedmiotowy sprawy, czyli dokonać jednoznacznych ustaleń w kontekście forsowanego przez siebie twierdzenia o wznowieniu działalności gospodarczej Skarżącej. W szczególności należy skonfrontować ustalenia organów ze stanowiskiem Kierownika Referatu Urzędu Miasta Krakowa Wydziału ds. Przedsiębiorczości i Innowacji zawartym w piśmie z dnia 23 lipca 2025 r. skierowanym do Skarżącej, w którym pracownik innej jednostki organu I instancji (niż zajmująca się niniejszą sprawą) jednoznacznie wskazał, że we wniosku z dnia 15 września 2022 r. (sygn. wniosku [...]) przedsiębiorca złożył w Urzędzie Miasta Krakowa (organie rejestrowym) wniosek o zmianę danych we wpisie dotyczący rezygnacji zgłoszonego wznowienia działalności, a w konsekwencji działalność pozostała zawieszona do momentu trwałego zaprzestania jej wykonywania tj. do dnia 30 października 2023 r. Należy przypomnieć, że we wniosku o zawieszenie opcjonalnie można wskazać datę wznowienia działalności. Wówczas działalność zostanie wznowiona w wybranym dniu, bez konieczności składania dodatkowego wniosku w tym zakresie. Jeśli jednak nie podano daty wznowienia, działalność będzie zawieszona bezterminowo, dopóki wnioskodawca jej nie wznowi albo nie wykreśli albo nie zostanie ustanowiony zarząd sukcesyjny. Podsumowując, organy obu instancji naruszyły przepisy art. 122 O.p., art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podkreślić bowiem trzeba, że dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można we właściwy sposób zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 153 P.p.s.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ jest zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej powyżej oceny prawnej. W szczególności organ zweryfikuje, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania dowodowego, czy Skarżąca w istocie nie wznowiła działalności gospodarczej w 2023 r. aż do jej wykreślenia. Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, orzekając jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżących solidarnie kwotę 100,00 zł. Kwota 100,00 zł bowiem została uiszczona tytułem wpisu od skargi, a wynika z przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 535, ze zm.).