I SA/Kr 353/23

Sygn. akt I SA/Kr 353/23 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek (spr.) WSA Michał Niedźwiedź Protokolant: starszy referent Kinga Bryk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J.O. przy udziale: B.G., M.O., M.O., K.O., G.G., M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2023 r., nr SKO.OŚ/4170/208/2022 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 2023 r. nr SKO.Oś/4170/208/2022 (sprostowaną postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2023 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Organ, Kolegium, SKO), po rozpoznaniu odwołania J.O. (dalej: również jako: Strona, Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr PD-01-7.3139.10385.2019.EH, którą określono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., stanowiącej działkę nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], obj. KW nr [...], dla współwłaścicieli nieruchomości tj.: J.O., B.G., M.O., M.O.2, K.O., G.G., M.P.: - za okres od 01.06.2019 r. do 31.10.2020 r. po 128,00 zł za każdy miesiąc, - za okres od 1.11.2020 r. do 30. 06.2021 r. po 207,00 za każdy miesiąc, - za okres od 1.07.2021 r. do nadal po 230 zł za każdy miesiąc. Łączna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 01.06.2019 r. do dnia wydania decyzji wynosi 6.132,00 zł plus należne odsetki za zwłokę. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. J.O., M.P., A.P., J.P., B.G., M.O., K.O. w okresie od 01.01.2019 r. do 31.05.2019 r. byli współwłaścicielami nieruchomości położonej w K., przy ul. [...] (działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], obj. KW nr [...]). Na podstawie umowy sprzedaży aktem notarialnym [...] z dnia 16.05.2019 r. M.P., A.P. oraz J.P. (jak oświadczyli do końca maja 2019 r. użytkowali lokal będący w ich posiadaniu) sprzedali swoje udziały w nieruchomości na rzecz G.G. oraz M.P. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości za ww. okresy nie zostały złożone deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z powyższym zostały wysłane do współwłaścicieli wezwania do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2019 r. Organ I instancji, powołując się na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, które znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie oraz przepisy, które stanowiły podstawę określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., zawarte w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz w aktach prawa miejscowego obowiązujących na terenie miasta Krakowa, uznał, że w okresie objętym niniejszym rozstrzygnięciem ww. nieruchomość miała charakter zabudowy, na której zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej. Dlatego opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi winna być określona na podstawie liczby osób w gospodarstwach domowych zamieszkałych w poszczególnych lokalach na przedmiotowej nieruchomości w badanym okresie. W oparciu o dane z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej, złożonej przez Skarżącego w dniu 15 stycznia 2016 r. z datą obowiązywania od 01.01.2016 r. (gospodarstwo dwuosobowe dla lokalu nr 3b), z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej, złożonych przez G.G. oraz M.P. w dniu 2 marca 2022 r., z datą obowiązywania od 01.06.2019 r. (gospodarstwo dwuosobowe dla lokalu nr 4 oraz gospodarstwo dwuosobowe dla lokalu nr [...]) oraz od 01.11.2020 r. (cztery osoby zamieszkałe w lokalu nr [...]), z pisemnego oświadczenia B.G. z dnia 4 marca 2022 r. (gospodarstwo trzyosobowe dla lokalu nr [...] w okresie do 14 lipca 2021 r., cztery osoby zamieszkałe w lokalu nr [...] w okresie od 15 lipca 2021 r.), organ I instancji ustalił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami we wskazanych okresach, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr PD-01-7.3139.10385.2019.EH. 2. W ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji złożyła Strona, wskazując, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została wydana bez podstawy faktycznej i prawnej. Ponadto zdaniem Podatnika brak było podstaw do przeprowadzenia postępowania oraz wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z uwagi na złożoną i obowiązującą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazał na braki w postępowaniu dowodowym w zakresie ilości osób zamieszkujących nieruchomość. W związku z powyższym, wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. 3. Po rozpoznaniu odwołania, SKO w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję z 7 kwietnia 2023 r. Na wstępie Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że zgodnie z prawem miejscowym - a więc z uchwałą Nr 111/37/18 z dnia 19 grudnia 2018 r. (obowiązującą od 1 kwietnia 2019 r.) w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej - wysokość opłaty ustala się sumując kwoty z poszczególnych lokali, w których zamieszkuje określona liczba mieszkańców w gospodarstwach domowych. Z kolei zgodnie z uchwałą Nr XLV/1197/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020 r. (obowiązującą od 1 listopada 2020 r.) w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - wysokość opłaty ustala się jako iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty. W związku z powyższym z dniem z dniem 1 stycznia 2019 r. wystąpiły okoliczności, które wskazywały, że nastąpiła zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wobec podjętych przez Radę Miasta Krakowa uchwał od dnia 1 listopada 2020 r. zaktualizował się obowiązek złożenia nowych deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie do 10 grudnia 2020 r. Takiej deklaracji nie złożono w niniejszej sprawie w terminie zakreślonym prawem. W motywach rozstrzygnięcia, Kolegium wskazało, że organ I instancji, wbrew twierdzeniom Skarżącego przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia ilości osób zamieszkujących nieruchomość tj.: postanowieniem z dnia 14 lutego 2022 r. wezwał współwłaścicieli nieruchomości położonej w K., przy ul. [...] do określenia liczby osób w gospodarstwach domowych zamieszkałych na przedmiotowej nieruchomości z podziałem na lokale oraz przedziały czasowe, w których zaistniały zmiany. W odpowiedzi pismem z 25 lutego 2022 r. G.G. oraz M.P. złożyli nową (kolejną) deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji od 1 czerwca 2019 r. wskazując w niej gospodarstwo dwuosobowe zamieszkujące w lokalu nr [...] i gospodarstwo dwuosobowe zamieszkujące w lokalu nr [...] oraz nową (kolejną) deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji od 1 listopada 2020 r., wskazując w niej cztery osoby zamieszkałe na przedmiotowej nieruchomości. B.G. wskazała, że w okresie od 1 czerwca 2019 r. do 14 lipca 2021 r. w lokalu nr [...] przedmiotowej nieruchomości zamieszkiwało gospodarstwo trzyosobowe, natomiast od 15 lipca 2021 r. zamieszkiwały cztery osoby. W związku z tym, iż pozostali współwłaściciele nieruchomości podali liczbę mieszkańców zamieszkujących w lokalach będących w ich użytkowaniu w podanym okresie czasu, organ I instancji wezwał Skarżącego, M.O. oraz M.O.2, do określenia liczby osób w gospodarstwach domowych zamieszkałych na przedmiotowej nieruchomości w lokalach będących w użytkowaniu stron w okresie od 1 czerwca 2019 r. Pismem z 28 marca 2022 r. Skarżący i M.O. oraz M.O.2 ponownie udzielili odpowiedzi, iż nie posiadają informacji odnośnie liczby osób zamieszkałych na nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], nawet w lokalach przez Nich użytkowanych, z uwagi na brak obowiązku prowadzenia przez właścicieli nieruchomości ewidencji meldunkowej. Skoro więc, współwłaściciele nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], pomimo zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie złożyli nowej deklaracji DW odnoszącej się do okresu od 1.06.2019 r., to – zdaniem Kolegium – organ I instancji, działając na podstawie art. 60 ust. 1 a ustawy, zasadnie wszczął postępowanie, a następnie wydał rozstrzygnięcie o wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami za okres objęty tym postępowaniem, tj. od 1.06.2019 r. do nadal. Zdaniem Kolegium, organ I instancji słusznie przyjął jako podstawę ustalenia danych do decyzji deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej, złożonej przez Skarżącego w dniu 15 stycznia 2016 r. z datą obowiązywania od 1.01.2016 r. (gospodarstwo dwuosobowe dla lokalu nr [...]), deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej, złożonych przez G.G. oraz M.P. w dniu 2 marca 2022 r., z datą obowiązywania od 1.06.2019 r. oraz od 1.11.2020 r., pisemne oświadczenie B.G. z dnia 4 marca 2022 r. Zdaniem SKO, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ I instancji poprawie uznał, iż nieruchomość położona w K., przy ul. [...] posiada charakter zabudowy, na której zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej. Dlatego opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi winna być określona na podstawie liczby osób w gospodarstwach domowych zamieszkałych w poszczególnych lokalach na przedmiotowej nieruchomości w badanym okresie. Organ wyjaśnił również Stronie, że czym innym jest kwestia zameldowania, a czym innym kwestia zamieszkiwania na nieruchomości, mająca znaczenie dla ustalenia wysokości opłaty w niniejszej sprawie. Łączna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 czerwca 2019 r. do nadal wynosi zatem 6132,00 zł (za okres od 01.06.2019 r. do 31.10.2020 r. po 128,00 zł za każdy miesiąc, za okres od 1.11.2020 r. do 30.06.2021 r. po 207,00 za każdy miesiąc, za okres od 1.07.2021 r. do nadal po 230 zł za każdy miesiąc) plus należne odsetki za zwłokę. Termin płatności zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w powyższym okresie upłynął odpowiednio 14 dnia każdego miesiąca. Z uwagi na przekroczony termin płatności opłaty, od powstałej zaległości współwłaściciele nieruchomości powinni samodzielnie naliczyć odsetki za okres od dnia następnego po dniu upływu terminu płatności, włącznie do dnia wpłacenia opłaty. 4.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił, że postępowanie zostało przeprowadzone bez podstawy prawnej i bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zakwestionował konieczność ponoszenia odsetek za zwłokę w uiszczeniu opłaty, jak również ustalenia dotyczące ilości osób zamieszkujących nieruchomość i charakteru samej nieruchomości. Podtrzymał wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania. 4.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 5.1. Odnosząc się na wstępie do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 5.2. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. 5.3. Zaskarżona decyzja dotycząca określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości została wydana na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r. poz. 1454 z późn. zm.; dalej jako u.c.p.g.). W świetle wskazanej regulacji, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Z kolei właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.c.p.g.). Obowiązki ustawowe ciążą – co do zasady na właścicielach nieruchomości – przy czym, ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości rozumie się przez to także m.in. współwłaścicieli (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd WSA Łodzi zawarty w wyroku z dnia 27 listopada 2019 r., I SA/Łd 568/19 (poparty wyrokami WSA w Szczecinie: z dnia 19 kwietnia 2017 r., I SA/Sz 98/17 oraz z dnia 4 lipca 2017 r., I SA/Sz 1436/16, a także wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 23 listopada 2020 r.. I SA/Gl 1385/19), zgodnie z którymi takie ukształtowanie przez ustawodawcę zasady współodpowiedzialności wszystkich współwłaścicieli za publiczne obciążenia nieruchomości wspólnej ma w zamierzeniu ustawodawcy chronić organy i budżety podmiotów na rzecz których opłaty są pobierane. Opłaty winni w myśl u.c.p.g. uiszczać wszyscy współwłaściciele, natomiast kwestia ich wzajemnego rozliczenia pomiędzy sobą, w sytuacji gdy jeden ze współwłaścicieli ponosi większe koszty w stosunku do ilości wytwarzanych odpadów, lub ponosi je mimo iż nie wytwarza odpadów, albowiem nie zamieszkuje na danej nieruchomości – pozostaje ich wewnętrzną sprawą. Również sam fakt niezamieszkiwania przez jednego lub kilku współwłaścicieli na terenie przedmiotowej nieruchomości – w świetle przepisów u.c.p.g. – nie zwalnia takiego współwłaściciela z obowiązków nałożonych omawianą ustawą. W konsekwencji za słuszne należy uznać stanowisko organów obciążające opłatami, które określono w decyzji, wszystkich współwłaścicieli – solidarnie. Z akt sprawy wynika, że pomiędzy współwłaścicielami występuje, jeśli nie konflikt, to co najmniej brak porozumienia (karta 66 akt sprawy). Powyższe nie może jednak modyfikować ich obowiązków ustawowych. Z mocy ustawy ich odpowiedzialność za sporne opłaty jest solidarna, a wszelkie ustalenia np. co do ilości osób zamieszkujących dany lokal, które mogłyby (według założeń Skarżącego) podwyższać opłatę w stosunku do jednego z współwłaścicieli (użytkownika danego lokalu), z mocy ustawy obciążają wszystkich współwłaścicieli – w tym również Skarżącego (podkreślenie Sądu), ponieważ – jak już wspomniano – ich odpowiedzialność jest solidarna. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że – zgodnie z art. 200 Kodeksu cywilnego – każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną. 5.4. W sprawie nie jest sporne, że początkowo współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli: J.O., M.P., A.P., J.P., B.G., M.O., M.O.2, K.O. Natomiast na podstawie umowy sprzedaży (akt notarialny Rep. [...] z dnia 16.05.2019 r.) M.P., A.P. oraz J.P. (jak oświadczyli do końca maja 2019 r. użytkowali lokal będący w ich posiadaniu) sprzedali swoje udziały w nieruchomości na rzecz G.G. oraz M.P.. W konsekwencji od dnia 1 czerwca 2019 r.: – po pierwsze – zmienili się współwłaściciele nieruchomości, którymi zostali: J.O., B.G., M.O., M.O.2, K.O., G.G., M.P., – po drugie – można było założyć, ze zmieniła się ilość osób zamieszkujących sporną nieruchomość (państwo P. oświadczyli, że użytkowali lokal będący w ich posiadaniu do 31 maja, natomiast organ nie miał wiedzy, co do ilości osób zamieszkujących ten lokal od 1 czerwca 2019 r.). Na podstawie art. 6m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Jak wspomniano już wyżej obowiązek ten ciąży również na współwłaścicielach. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 2 u.c.p.g. w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła zmiana. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Również fakt uprzedniego wydania decyzji nie zwalnia z obowiązku złożenia nowej deklaracji, albowiem zgodnie z art. 6o ust. 4 pkt 1 u.c.p.g. w przypadku zmiany danych zamieszczanych w deklaracji lub zmiany stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi do złożenia deklaracji są obowiązani właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - wobec których została wydana decyzja, o której mowa w ust. 1. Mimo, że – jak już wspomniano – z dniem 1 czerwca 2019 r. z pewnością nastąpiła zmiana współwłaścicieli spornej nieruchomości, a przypuszczalnie również zmiana ilości osób zamieszkujących sporną nieruchomość, żadna deklaracja nie została złożona w ustawowym terminie. W konsekwencji organ I instancji – wbrew zarzutowi skargi – miał prawo do wysłania wezwań do złożenia deklaracji, a następnie wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji. Fakt, że w ww. wezwaniach wzywano współwłaścicieli do złożenia deklaracji za okres od 1 stycznia 2019 r. nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy (prawidłowość wydanych decyzji). Organy nie wyjaśniają tej kwestii, można jedynie przypuszczać, że miały jeszcze jakieś inne przypuszczenia (wątpliwości) co do zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 stycznia 2019 r. Tej kwestii miało właśnie służyć to "postępowanie wyjaśniające". Nie budzi jednak wątpliwości, że postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia 3 grudnia 2021 r. oraz wydane decyzje organów obydwu instancji dotyczą okresu od 1 czerwca 2019 r., a z tym dniem z pewnością nastąpiła zmiana danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty (zmiana ilości osób zamieszkujących daną nieruchomość oraz zmiana współwłaścicieli nieruchomości). W tych okolicznościach fakt, czy od dnia 1 listopada 2020 r. zaktualizował się (czy też – nie) obowiązek złożenia nowych deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie do 10 grudnia 2020 r. w związku z nową uchwałą Rady Miasta Krakowa, nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia. Zmiana danych będących podstawą zmiany opłaty (zmiana ilości osób zamieszkujących oraz przede wszystkim – zmiana współwłaścicieli) nastąpiła z pewnością już z dniem 1 czerwca 2019 r., a w związku z tą zmianą – w ustawowym terminie – takiej deklaracji nie złożono. 5.5. Wbrew zarzutom skargi organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające. Na podstawie art. 6q ust. 1 u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponieważ w ustawowym terminie nie złożono wymaganej deklaracji, organy ustaliły stan faktyczny, dane niezbędne do określenia przedmiotowej opłaty (np. ilość osób zamieszkujących w poszczególnych lokalach przedmiotowej nieruchomości przy ulicy [...]) na podstawie wszelkich możliwych i dostępnych danych. W szczególności na podstawie deklaracji składanych przez poszczególnych współwłaścicieli oraz ich pisemnych wyjaśnień. Organ w zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 180 § 1 O.p.), a na podstawie całego zebranego materiału dowodowego dokonał ustaleń, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Zarzuty Skarżącego w tym zakresie mają – co do zasady – jedynie charakter gołosłownej polemiki z prawidłowymi (i mieszczącymi się w granicach swobodnej oceny dowodów) ustaleniami organu. Natomiast sam fakt, że wydane rozstrzygnięcia nie są zgodne z oczekiwaniami Skarżącego nie przesadza jeszcze o naruszeniu przepisów proceduralnych. W tym zakresie w szczególności należy wyjaśnić, że termin "zamieszkiwanie", którym posługuje się ustawa, różni się od pojęcia "zameldowanie", na które taki nacisk kładzie Skarżący. Gdyby ustawodawcy chodziło o fakt zameldowania w danym lokalu, to posłużyłby się właśnie tym terminem. Skoro posłużył się odrębnym pojęciem, to nie można tych dwóch terminów utożsamiać. Natomiast sam fakt, ze jeden z współwłaścicieli posługuje się adresem [...] jako dodatkowe miejsce wykonywania działalności wpisanym w CEDIG, nie świadczy, że rzeczywiście (faktycznie) ta działalność jest tam prowadzona. Dane wpisane w CEDIG mają moc dokumentu urzędowego, ale w tym zakresie możliwy jest przeciwdowód (art. 194 § 3 O.p.). Organ dał w tym zakresie wiarę wyjaśnieniom tej osoby, że rzeczywistą działalność (kancelarię prawną) prowadzi pod innym (konkretnie wskazanym) adresem. Skarżący – oprócz danych z CEDIG – nie przedstawił innego wiarygodnego przeciwdowodu. Natomiast nie jest uchybieniem fakt, że SKO nie zgromadziło żadnego nowego materiału dowodowego. Organ odwoławczy może przeprowadzić jedynie dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie (art. 229 O.p.). Jeżeli zaś uzna, że materiał dowodowy jest pełny (wystarczający do wydania decyzji), jego zadanie sprowadza się jedynie do jego ponownej i całościowej jego oceny. Tak też w niniejszej sprawie Kolegium uczyniło. W tym miejscu – niejako na marginesie – raz jeszcze należy zauważyć, że wszelkie twierdzenia Skarżącego (mające według założeń Skarżącego) podwyższać opłatę w stosunku do jednego z współwłaścicieli (użytkownika danego lokalu), z mocy ustawy obciążają wszystkich współwłaścicieli – w tym również Skarżącego (podkreślenie Sądu) – ponieważ, jak już wspomniano, ich odpowiedzialność jest solidarna. 5.6. Wbrew w twierdzeniom Skarżącego organ odwoławczy nie ma obowiązku zawiadamiać stron o wszczęciu postepowania odwoławczego. Postepowanie prowadzone na podstawie Ordynacji podatkowej jest dwuinstancyjne. Mamy do czynienia tylko z jednym wszczęciem postępowania, które następuje na wniosek lub z urzędu (art. 165 § 1 O.p.). Wszczęcie postępowania z urzędu – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – następuje w formie postanowienia (art. 165 § 2 O.p.). Natomiast wniesienie odwołania powoduje jedynie przejście tego postępowania z jednej fazy (pierwszoinstancyjnej) do drugiej fazy (drugoinstancyjnej). Nie następuje natomiast żadne "wszczęcie" postępowania, jest to nadal to samo postępowanie, tylko w innej fazie. Żaden przepis nie nakazuje również zawiadamiać stron o tym fakcie. Organ odwoławczy miał rzeczywiście obowiązek (wynikający z art. 200 § 1 O.p.) przed wydaniem decyzji wyznaczyć stronom siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jednakże uchybienie to nie powoduje konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Jak bowiem podnosi się w orzecznictwie (formułowanym zarówno na tle art. 200 O.p. jak i na gruncie zbliżonego art. 10 § 1 k.p.a.), a pogląd ten Sąd w niniejszym składzie podziela, naruszenie tego przepisu – aby mogło być podstawą uchylenia orzeczenia przez sądy – musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Dodatkowo dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania (np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., I OSK 841/19). Ponieważ tym wymogom Skarżący nie sprostał, tzn. nie wskazał wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, ww. zarzut również należy uznać za bezzasadny. 5.7. Jak już wspomniano w niniejszym postepowaniu stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem art. 21 § 3 O.p. jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Stosując ten przepis odpowiednio na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, skoro organ stwierdził, że współwłaściciele mimo ciążącego na nim obowiązku, nie złożyli deklaracji, wszczął postępowanie i wydał decyzję. Fakt, że okresem rozliczeniowym jest w przypadku spornej opłaty jest miesiąc nie oznacza, że organ jest zobowiązany odrębnie w stosunku do każdego miesiąca wszczynać postępowanie i wydawać decyzję. Fakt wydawania jednej czy kilku decyzji jest jedynie kwestią techniczną, nie mającą żadnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem Ordynacji podatkowej (art. 21 § 3 O.p.) w wydanej decyzji organ jedynie określa wysokość zobowiązania podatkowego (w niniejszej sprawie – wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi). Nie ma natomiast obowiązku określania (stwierdzania) zaległości podatkowej. Obowiązek taki istniał przed 1 stycznia 2003 r. Niezasadny jest zatem zarzut, że skoro organy w niniejszej sprawie nie stwierdziły zaległości podatkowej, to żądanie zapłaty sumy 6.132,00 zł z "należnymi odsetkami" jest pozbawione podstawy prawnej i faktycznej. Termin płatności spornych opłat (stosownie do odpowiedniej uchwały Rady Gminy, wydanej na podstawie przepisów ust. 1 u.c.p.g.) przypadał 14 dnia każdego miesiąca kalendarzowego, w którym powstał obowiązek jej uiszczenia. Opłaty te właściciele powinni uiszczać bez wezwania organu. Na podstawie art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności. Od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 54, naliczane są odsetki za zwłokę (art. 53 § 1 O.p.). Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego (art. 55 § 1 O.p.). W konsekwencji stwierdzić należy, że organy prawidłowo określiły wysokość opłaty za poszczególne miesiące wraz z należnymi odsetkami, które obowiązani są uiścić samodzielnie współwłaściciele. 5.8. Organy prawidłowo okreśłiły wysokość spornych opłat za poszczególne miesiące, powołując się (i szeroko przytaczając ich treść) na przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Ordynacji podatkowej oraz postanowienia odpowiednich uchwał Rady Miasta Krakowa. Fakt, że decyzja Kolegium ograniczyła się do wskazania wyłącznie daty, numeru i tytułu uchwał i miejsca ich publikacji, nie stanowi uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy i powodującego konieczność uchylenia decyzji. W orzecznictwie zgodnie podnosi się, ze fakt niepowołania podstawy prawnej (lub powołania błędnej podstawy prawnej) w decyzji, gdy taka prawidłowa podstawa istnieje, nie stanowi uchybienia polegającego na "wydaniu decyzji bez podstawy prawnej". Tym bardziej, że – jak przyznaje sam Skarżący – konkretne podstawy prawne istnieją i "w decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2022 r. wskazane zostały konkretne przepisy uchwał Rady Miasta Krakowa", zatem strony miały pełną wiedzę o tych podstawach prawnych wynikających z ww. uchwał. 5.9. Sąd nie będąc związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) dokonał również kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza sformułowane w skardze zarzuty i również w tym zakresie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia. 5.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.