I SA/Kr 354/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskutek wniesienia przez skarżącego sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. I SA/Kr 354/10 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 grudnia 2009 r. , nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności M. D. za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "E" sp . z o.o. z siedzibą w C. z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 01.01.2004r. do 31.07.2006 r. postanawia: 1. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2. w pozostałym zakresie oddalić wniosek. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek M.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, doradcy podatkowego w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08.12.2009 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności M.D. za zaległości podatkowe Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego "E" sp . z o.o. z siedzibą w C. z tytułu podatku od nieruchomości za okres od 01.01.2004 r. do 31.07.2006 r. Skarżący we wniosku podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną E.D. synem Ł. D. oraz wnukiem S. D. Cała rodzina utrzymuje się z emerytury skarżącego w wysokości 1998 zł netto miesięcznie oraz wynagrodzenia za pracę jego żony w kwocie 1003 zł netto miesięcznie. Do dyspozycji rodziny pozostaje jednak znacznie mniejsza kwota, bowiem z tytułu egzekucji komorniczych każdego miesiąca skarżący płaci 875 zł, a jego żona 900 zł. M. D. jest właścicielem mieszkania o pow. 46 m2, poza tym nie posiada żadnego majątku. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. I SA/Kr 354/10 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i oddalił jego wniosek w pozostałej części. W sprzeciwie od tego postanowienia M. D. wskazał, że takie rozstrzygnięcie stawia go w roli przegrywającego, ponieważ ze względu na skomplikowany charakter sprawy nie jest w stanie poprowadzić jej samodzielnie. Powołał się również na brak możliwości podjęcia pracy, a także na fakt, iż przeszedł trzy zawały serca (do sprzeciwu dołączył dokumentację lekarską). Bieżące wydatki, w tym również wydatki na leczenie, nie pozwalają na poczynienie jakichkolwiek oszczędności. Wniosek skarżącego dotyczy zwolnienia od kosztów oraz przyznania radcy prawnego albo doradcy podatkowego z urzędu. Jest to więc wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie zaś w art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I FZ 463/08 (LEX nr 565693) wskazał: "Skoro udzielenie stronie prawa pomocy (tzw. prawa ubogich) jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, to powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe, bowiem zwolnienie od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP." W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie jedynie w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych. Sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny nie jest łatwa, jednakże zarówno M. D., jak i jego żona posiadają stały miesięczny dochód oraz mieszkanie. W ocenie Sądu sytuacja data nie daje podstaw do przyjęcia, że ich sytuacja jest na tyle wyjątkowa, iż poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania jest obiektywnie niemożliwe. Natomiast uzasadnione jest przyjęcie, że M. D. nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi