I SA/Kr 355/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: R.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2010r., Nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. R.W. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2010r., Nr [...]. Postanowieniem tym Kolegium uchyliło postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 4 października 2010r. nr [...] uznające zarzuty zobowiązanego za niezasadne. Skarga R.W. wpłynęła do Sądu w dniu 31 stycznia 2011r. i została następnie w dniu 5 lutego 2011r. wysłana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Kolegium przesłało następnie skargę wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy, wnosząc o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Ponieważ skarga została podpisana przez R.W., który nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia, został on wezwany do złożenia oświadczenia, w jakim charakterze wnosi skargę, czy w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik D.W., będącej stroną postępowania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie R. W. wskazał, że skargę wnosi we własnym imieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarżący R. W. nie była stroną w toczącym się postępowaniu w którym wydano zaskarżone postanowienie. Należy zatem zbadać, czy posiada on legitymację do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Legitymacja skargowa stanowi bowiem uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem i usunięcia naruszenia prawa, dotyczącego strony. Od wykazania związku pomiędzy interesem prawnym, chronionym przez przepis prawa, a zaskarżonym aktem organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny musiał więc dokonać oceny, czy R. W. posiada interes prawny w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy i czy mógł skutecznie zaskarżyć postanowienie Kolegium mimo, iż nie brał udziału w postępowaniu przed organami administracyjnymi. Prawo do wniesienia skargi przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu przed organami administracyjnymi daje art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.) ale tylko wówczas, gdy wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. W ocenie Sądu R. W. nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, rozumianego jako istnienie związku między sferą jej indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Skarżący nie wykazał, aby przeciwko niemu prowadzone było postępowanie egzekucyjne. Skoro przeciwko Skarżącemu nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne i przedmiotem rozpoznania nie są jego zarzuty, to wydane postanowienie nie oddziałuje w żaden sposób na sferę jego uprawnień czy obowiązków. Skarga może natomiast dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot. W tej płaszczyźnie więc interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny. Jest oparty na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca, w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu, możliwość wydania określonego aktu lub też podjęcia określonej czynności (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 213-214, teza 7). W odniesieniu do zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, nie istnieje i nie został również wskazany żaden przepis prawa materialnego, z którego można byłoby wywodzić uprawienie lub obowiązek Skarżącego, pozostający w związku z treścią zaskarżonego postanowienia. Z tych też powodów skarga R. W. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie istnieje również i inna podstawa odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei jak wynika z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga powinna zatem zostać wniesiona do Sądu w terminie 30 dni od doręczenia Skarżącemu odpisu postanowienia, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W niniejszej sprawie Skarżący, działający jako pełnomocnik strony postępowania otrzymał postanowienie Kolegium w dniu 27 grudnia 2010r. 30-dniowy termin do złożenia skargi upływał zatem w dniu 26 stycznia 2011r. Tymczasem skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 31 stycznia 2011r. i została następnie wysłana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 5 lutego 2011r. Jak z powyższego wynika terminem w jakim została złożona skarga jest dzień 5 lutego 2011 r., czyli dzień w którym skarga została wysłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Za dzień złożenia skargi nie może być przy tym uznany dzień nadania jej przez Skarżącego w urzędzie pocztowym, albowiem przesyłka pocztowa została skierowana przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który był organem niewłaściwym do jej wniesienia. Jak bowiem zostało to już wcześniej wskazane, skarga powinna zostać wniesiona do organu, który wydał zaskarżony akt, czyli w niniejszej sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jeżeli natomiast skarga zostanie skierowana bezpośrednio do sądu zamiast do organu wydającego zaskarżony akt, za termin do jej wniesienia należy uznać dzień wysłania pisma przez sąd do organu. Zasada bowiem wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku jej wniesienia bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać skargę właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 par. 1-3 ppsa, decyduje wówczas data jej nadania przez sąd pod adresem właściwego organu administracji publicznej. Znajduje to potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2008r. (I FSK 631/08, LEX nr 505351) w którym stwierdził on, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu. Orzekający w sprawie Sąd podziela wywody prawne przedstawione w tym postanowieniu. Odnosząc je przy tym do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga byłaby złożona w terminie, gdyby została wysłana Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie najpóźniej w dniu 26 stycznia 2011r. Było to jednak niemożliwe, gdyż skarga wpłynęła do Sądu w dniu 31 stycznia 2011r., czyli już po upływie terminu do jej wniesienia. Nawet zatem gdyby została od razu wysłana do Kolegium i tak byłaby złożona po terminie i jako taka podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.