I SA/Kr 376/09

sygn. akt I SA/Kr 376/09 Kraków, dnia 27 stycznia 2010 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak [...] z dnia 31 grudnia 2008 roku w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok postanawia sprostować oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2009 roku, sygnatura akt I SA/Kr 376/09, poprzez zastąpienie błędnej sygnatury akt sprawy sądowoadministracyjnej "II SA/Kr 376/09" prawidłową sygnaturą "I SA/Kr 376/09". Przedmiotowa sprawa została wszczęta wskutek skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej znak [...] z dnia 31 grudnia 2008 roku w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w wysokości 2.002.052,00 zł. W sentencji postanowienia z dnia 26 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie została wskazana błędna sygnatura akt sprawy sądowoadministracyjnej- II SA/Kr 376/09. W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, zaś z art. 156 § 2 p.p.s.a. wynika, że sprostowanie może zostać dokonane na posiedzeniu niejawnym. Skarga w niniejszej sprawie została zarejestrowana pod sygnaturą I SA/Kr 376/09 i cały czas pod nią była prowadzona. Inna sygnatura, zamieszczona w sentencji prostowanego postanowienia, jest ewidentnie błędna i nosi cechy oczywistej omyłki pisarskiej. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 156 § 1 p.p.s.a.