I SA/Kr 376/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maja Chodacka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.K. o zwolnienie od kosztów sądowych po wniesieniu sprzeciwu wnioskodawcy od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 kwietnia 2010 r. oddalającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 24.12.2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek. Skarżący Z.K. domagał się zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując iż nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Wskazał, iż jest zatrudniony w "P" sp. z o.o., która z uwagi na kryzys w branży budowlanej zmuszona była zredukować zatrudnienie; otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1317 zł brutto miesięcznie. Na utrzymaniu ma studiującą córkę. Zamieszkuje wspólnie z żoną, z którą jednak pozostaje w rozdzielności majątkowej i odrębnie prowadzi gospodarstwo domowe. W oświadczeniu skarżący wskazał też, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. W toku dalszego postępowania Z.K. podał wysokość swoich miesięcznych wydatków, wskazując iż 500 zł przeznacza na wyżywienie, 100 zł na ubranie i środki higieny, 80 zł na media, zaś na utrzymanie córki łoży 300 zł miesięcznie. Oświadczył, że nie posiada kont i lokat bankowych, mieszka w domu należącym do matki. W spółce "P" sp. z o.o. posiada 140 udziałów o łącznej nominalnej wartości 140 000 zł. Postanowieniem z 26 kwietnia 2010 roku referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. W sprzeciwie od tego postanowienia skarżący podniósł, że jego wynagrodzenie jest zajmowane przez Urząd Skarbowy. Z tytułu posiadania udziałów w spółce "P" nie czerpie żadnych korzyści majątkowych – są one również zajęte w toku egzekucji, nie może ich zbyć i nie przedstawiają żadnej wartości. Następnie, na żądanie Sądu skarżący przedstawił również postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym z 23 września 2010 roku, na mocy którego prawo własności udziałów w spółce "P" sp. z o.o. zostało zwolnione spod zajęcia ze względu na fakt, że postępowanie prowadzone w tej sprawie zostało prawomocnie umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami, oznaczona dalej jako p.p.s.a.) od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wypadku wniesienia sprzeciwu postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.). Skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych, a więc przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy w pierwszej kolejności wskazać, iż ponoszenie kosztów sądowych przez stronę jest zasadą, albowiem koszty te - a wśród nich wpis - są rodzajem daniny publicznej. Zasadą wynikającą z art. 84 Konstytucji jest powszechność i równość ponoszenia danin publicznych. Zwolnienie od ich ponoszenia strony oznacza przerzucenie ciężaru na budżet państwa, a w efekcie- na współobywateli, stąd powinno stanowić wyjątek (tak Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym postanowieniu z dnia 10 stycznia 2005 roku, FZ 478/04, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z 7 września 2006 roku, II SA/Ol 588/06, Lex Omega nr 191863). Z przytoczonego wyżej brzmienia art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na osobie zainteresowanej przyznaniem prawa pomocy ciąży obowiązek wykazania, iż poniesienie kosztów postępowania naraziłoby na uszczerbek utrzymanie ją oraz rodzinę. Jak podkreśla się w orzecznictwie, strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd o zasadności przyznania prawa pomocy, ponieważ rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co przez stronę zostanie wykazane (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 lipca 2009 roku, sygn. akt I FZ 171/09, Lex Omega nr 552205). W ocenie Sądu skarżący Z.K. nie wykazał zaistnienia tej przesłanki. W szczególności należy zwrócić uwagę na okoliczność, iż skarżącemu przysługuje prawo własności udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, których nominalna wartość wynosi 140 000 zł. Jak wynika z dokumentów, przedłożonych przez skarżącego już po wniesieniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza, udziały te są obecnie zwolnione od egzekucji komorniczej. Oczywiście doświadczenie życiowe prowadzi do wniosku, iż w chwili obecnej rynkowa wartość tychże udziałów może znacznie odbiegać od nominalnej, możliwe jest także, iż sprzedanie ich mogłoby się odbyć znacznie poniżej tejże wartości. Niemniej nie można na podstawie samych tylko twierdzeń skarżącego o złej sytuacji spółki przyjąć, aby udziały te nie miały żadnej wartości, a próba ich sprzedaży nie pozwalałaby uzyskać środków na uiszczenie wpisu czy innych kosztów sądowych. W ocenie Sądu z zasady podsiadanie udziałów o takiej wartości w nadal działającej na rynku spółce prawa handlowego wyklucza uznanie danej osoby za na tyle ubogą, aby uzasadnione było zwolnienie jej od kosztów sądowych. Oczywiście możliwe jest wykazywanie faktycznej wartości udziałów bądź niemożności ich zbycia, jednakże w tym zakresie Sąd nie może zastąpić osoby, zainteresowanej przyznaniem prawa pomocy. Skarżący Z.K. nie próbował w żaden sposób wykazać, iż będące jego własnością udziały w spółce z o.o. są bezwartościowe. Powoływał się jedynie na ich zajęcie przez komornika, jednak w trakcie postępowania w niniejszej sprawie udziały zostały od niego zwolnione. W zaistniałej sytuacji nie było zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 260 p.p.s.a.