I SA/Kr 391/11

Sygn. akt I SA/Kr 391/11 | | POSTANOWIENIE Dnia 8 listopada 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2011 r., sprawy ze skarg "W" Sp. z o.o. w K., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 grudnia 2010 r. Nr [...],[...],[...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005, 2006, 2007 postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji - W skargach na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005, 2006 i 2007 "W" Sp. z o.o. (zwana dalej "strona skarżącą") wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniu skarg, w części dotyczącej powyższego wniosku, strona skarżąca wskazała, że egzekucja zobowiązań wobec oczywistej wadliwości zaskarżonych decyzji, w sposób znaczący pogorszy jej sytuację finansową, doprowadzając de facto do jej zrujnowania. Strona skarżąca podniosła, że znajduje się w wyjątkowo złej kondycji finansowej, osiągając w 2008r. stratę wysokości 778 990zł, a w roku 2009 - 1 273 953 zł, przy czym szacowana strata na 2010r. miałaby wynieść 650 000zł. Dalej strona skarżąca wskazała, że wobec niej zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne na kwotę ponad 4 000 zł, a nadto w 2010r. została zmuszona do zapłaty wyjątkowo wysokich kosztów postępowania sądowego w kwocie ponad 200 000zł. Strona skarżąca zaznaczyła, że aktualnie posiada jedynie 15,46 zł na rachunku bankowym, a jej dochody pozwalają w zasadzie na bieżące regulowanie należności związanych z działalnością gospodarczą. Ewentualna egzekucja doprowadziłaby do zaprzepaszczenia możliwości kontynuowania działalności gospodarczej, a także pozbawiałaby miejsc pracy 5 osób zatrudnionych u strony skarżącej. Wniosek dołączony do skarg (którym nadano sygnatury odpowiednio za każdy rok podatkowy od I SA/Kr 391/11, I SA/Kr 392/11 do I SA/Kr 393/11) nie został rozpatrzony do dnia wyznaczenia pierwszej rozprawy tj. do dnia 8 listopada 2011r., na której to rozprawie połączono wszystkie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia postanawiając prowadzić je pod sygnaturą I SA/Kr 391/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 63 §3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1273 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa" - sąd administracyjny może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (§3). Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu (tj. m.in. zaskarżonej decyzji) sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Zdaniem Sądu, to strona skarżąca, jako domagająca się określonego działania, powinna co najmniej uprawdopodobnić okoliczność wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, strona skarżąca, powyższych okoliczności nie uprawdopodobniła. W szczególności, skoro wobec strony skierowano egzekucję na 4 000zł, a w 2010r. strona skarżąca "została zmuszona" do zapłaty 200 000 zł z tytułu kosztów sądowych (z powodu braku dokumentów i braku precyzji strony skarżącej nie jest dla Sądu jasne czy kwoty te są należne do zapłaty czy też faktycznie zostały zapłacone) wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji stanowiłoby uprzywilejowanie innych wierzycieli wobec wierzyciela publicznoprawnego. Podkreślić bowiem należy, że w praktyce powstała nadpłata (z tytułu ewentualnie nienależnie wyegzekwowanych należności publicznoprawnych), co do zasady będzie możliwa do zwrotu – wierzyciel publicznoprawny, jakim jest Gmina K., w obecnym stanie prawnym jest wierzycielem wypłacalnym. Strona skarżąca nie wykazała, ani też nie uprawdopodobniła, żeby poziom zadłużenia Gminy K. uniemożliwiał jej w przyszłości odzyskanie nadpłaty. Nadto, zestawienie treści znajdujących się w aktach dokumentów (w tym dotyczących postępowania o zwolnienie od kosztów – jako, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy zawarto niemal identyczne uzasadnienie) z twierdzeniami strony skarżącej nasuwa wątpliwości co do wiarygodności argumentów strony skarżącej. Rozpatrując wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie badał przy tym w ogóle zasadności zarzutów dotyczących tychże aktów (na marginesie należy jednak zaznaczyć, że NSA wyrokiem II FSK 1525/07 z dnia 3 lutego 2009r. oddalił skargę kasacyjną strony skarżącej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2007r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata poprzednie tj. 2003 i 2004 oddalającego skargi, co nasuwa wątpliwości co do "oczywistej wadliwości" zaskarżonych decyzji). Prawidłowość czy też nieprawidłowość wydanych w sprawie decyzji nie jest bowiem przesłanką wstrzymania ich wykonania. Do czasu uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji (lub wyeliminowania ich z obrotu w inny sposób) decyzje te korzystają z domniemania zgodności z prawem. Z akt postępowania wynika, że strona skarżąca posiada znaczny majątek w nieruchomościach (opisanych szczegółowo w postanowieniu referendarza WSA z dnia 25 maja 2011r. I SA/Kr 391/11 w przedmiocie oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych). Ustaleń tych strona skarżąca dotychczas nie negowała (np. we wniesionym sprzeciwie od ww. postanowienia). We wnioskach o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji strona skarżąca akcentuje przede wszystkim stratę na działalności gospodarczej uzyskiwaną od co najmniej 2008r. Niemniej jednak z akt postępowania sądowego wynika, że pomimo braku zysku z działalności, strona skarżąca dysponuje bieżąco środkami finansowymi. Z dokumentów dołączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy (formularz PPPr) wynika bowiem, że prowadzona działalność dotyczy usług najmu, usług parkingowych oraz usług gastronomicznych. Strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu wniosku o zwolnienie od kosztów, że jej dochody wystarczają na regulowanie należnych podatków, składek na ubezpieczenie społeczne oraz wynagrodzeń pracowników. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, strona skarżąca zaznaczyła, że obecnie zatrudnia pięć osób. Z przedstawionych natomiast dokumentów (rachunek zysków i strat za 2009 i 2010) wynika, że najistotniejszą pozycję kosztową zarówno w 2009r. jak i 2010r. stanowią wynagrodzenia (odpowiednio 568 653,89zł w ogólnej liczbie kosztów działalności operacyjnej 1 455 725,55zł za 2009r. oraz 602 444,34 zł w ogólnej liczbie kosztów działalności operacyjnej 1 720 576,36zł za 2010r.), co, zdaniem Sądu, świadczy o stosunkowo wysokim poziomie wynagrodzeń przypadających statystycznie na jednego pracownika. Jak przy tym wynika z wstępnego bilansu za 2010r. zobowiązania te są raczej płacone na bieżąco, skoro w bilansie na dzień 31 grudnia 2010r. wykazano jako zobowiązania z tego tytułu, jedynie kwotę 1 388,56zł. Jednakże z dokumentów bankowych za okres od października 2010r. do stycznia 2011r. wynika, że strona skarżąca z tego konta reguluje jedynie należne kwoty ZUS i podatku od wynagrodzeń (PIT-4), co oznacza, że wynagrodzenia są regulowane z innych kont bankowych, nie przedstawionych Sądowi. W ocenie Sądu, strona skarżąca posiada źródło bieżącego finansowania – świadczy o tym wyciąg z konta bankowego BSR w K., z którego wynika, że konto zasilane jest np. kwotą 5 960zł ( dnia 14 stycznia 2011r.) pochodzącą od jednostki – oddziału strony skarżącej (odpis z KRS dołączony do skargi) tj. Szkoły Biznesu "C" w K. (przy czym z akt sprawy nie wynika jasno czy oddział ten nadal prowadzi działalność w zakresie usług edukacyjnych, co jednak nie uniemożliwiło zasilania konta strony skarżącej). Podobnie z dokumentów bankowych przedstawionych za okres od października 2010r. do grudnia 2010r. wynika, że konto strony skarżącej zasilane jest przede wszystkim regularnie z kont jej oddziałów tj. ww. Szkoły "C" w K. (10 grudnia 2010r. na kwotę 5 900zł.; 7 października 2010r. na kwotę 10 600zł.) oraz Wydawnictwa Szkoły – oddział Sp. z o.o. dnia 16 grudnia 2010r. na kwotę 2 470zł.). Strona skarżąca, pomimo wezwania referendarza WSA w Krakowie z dnia 20 kwietnia 2011r. nie przedstawiła przy tym wyciągów z kont bankowych oddziałów, a to z tych kont zasilane było jej główne konto. Nie uprawdopodobniła więc, że jej działalność prowadzona w ramach oddziałów nie przynosi realnych dochodów, co wydaje się w oparciu o przedstawione dokumenty niemal pewne skoro z tych kont (w formie przelewów) zasilane jest główne konto strony skarżącej. W ocenie Sądu, działalność w zakresie usług parkingowych oraz usług gastronomicznych jest działalnością o wysokim stopniu płynności (usługi tego typu zasadniczo zawsze są opłacane, przy tym płatność uiszczana jest z reguły gotówką), co również pozwala na bieżące finansowanie z tego typu przychodów. Strona skarżąca wskazując w formularzu PPPr wykonywanie tego typu usług nie uprawdopodobniła, aby świadcząc usługi parkingowe lub gastronomiczne nie otrzymywała za nie zapłaty. Dołączona do formularza PPPr deklaracja VAT-7 za marzec 2011r. potwierdza fakt, że na sprzedaży świadczonych usług strona skarżąca realizuje marżę – wartość sprzedaży netto 54 493zł ( w tym sprzedaży opodatkowanej stawką podstawową w wysokości 33 658zł, a tak są, co do zasady, opodatkowywane usługi najmu lokali użytkowych, parkingowe i gastronomiczne) jest niższa niż poziom wydatków netto (21 266zł) związanych ze sprzedażą. Kwota 54 493 zł statystycznie nie odbiega od poziomu 1/12 rocznego przychodu strony skarżącej, co oznacza, że jej działalność gospodarcza kontynuowana jest w dotychczasowym rozmiarze. Skoro dotychczasowy sposób prowadzenia działalności (uzyskiwanie wpływów głównie w gotówce z działalności parkingowej i gastronomicznej) utrudniałby znacznie prowadzenie egzekucji w tym zakresie, to zdaniem Sądu, prowadzenie egzekucji w inny sposób, z innych przedmiotów nie zagrozi płynności finansowej strony skarżącej, a tym samym nie uzasadnia obawy niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków W związku z powyższym, zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła spełnienia przesłanek z ww. art. 63 § 3 ppsa. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.