I SA/Kr 394/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących K. B., E. B. i S.B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K.B., E. B. i S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 rok postanawia : - przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi - Zarządzeniem z dnia 9 marca 2011 r. skarżący K.B., E.B. i S.B. zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi na decyzję SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 rok, w kwocie 200,00 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia – pod rygorem odrzucenia skargi. Odpisy wezwania zostały doręczone wszystkim skarżącym w dniach: 14 marca 2011 r. (dotyczy skarżących K.B. i S.B.) oraz 15 marca 2011 r. (dotyczy skarżącego E.B.). Wpis od skargi został uiszczony na rachunek bankowy WSA w Krakowie w dniu 13 maja 2011 r. W dniu 19 maja 2011 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia w/w wpisu. W uzasadnieniu podali, że w dniu 15 marca 2011 r. skarżąca K.B. odebrała przesyłkę z WSA w Krakowie zaadresowaną do E.B., która jak się później okazało zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Dzień wcześniej wezwania skierowane do pozostałych skarżących odebrał syn W. Wpis od skargi w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 395/11 został uiszczony w dniu 16 marca 2011 r. Z uwagi na fakt, ze skargi na trzy decyzje SKO (z dnia 8 grudnia 2010 r. oraz z dnia 22 grudnia 2010 r.) zostały złożone w jednym piśmie, skarżący byli przekonani, że wezwanie do uiszczenia wpisu od tych skarg także zostało przez Sąd wysłane w jednym egzemplarzu dla każdej ze stron oraz że skargi będą rozpatrywane w ramach jednego postępowania. Dlatego dokonano wpłaty 200 zł, zamiast 600 zł do czego skarżący byli wzywani i z czego zdali sobie sprawę po uzyskaniu informacji w tut. Sądzie w dniu 12 maja 2011r. Skarżący K. i E. B. skontaktowali się z radcą prawnym, któremu w dniu 11 maja 2011 r. udzielili pełnomocnictwa do reprezentowania w sprawie. Od pełnomocnika dowiedzieli się, że rozprawa wyznaczona na dzień 12 maja 2011 r. dotyczy tylko decyzji SKO w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. W dniu 12 maja skarżący uzyskali w tut. Sądzie informację, że skargi na decyzje SKO w sprawie podatku za rok 2005 i 2007 zostały przyjęte do rozpoznania i opatrzone sygnaturami akt I SA/Kr 394/11 i I SA/Kr 396/11. Pomimo wezwania do uiszczenia wpisu od skargi nie zostały one jednak w tych sprawach uiszczone. Wtedy skarżący K. i E. B. zdali sobie sprawę, że wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu w sprawie I SA/Kr 395/11 otrzymali również wezwania do uiszczenia wpisu w pozostałych dwóch sprawach. Po powrocie do domu i rozmowie z synem S. skarżący doszli do wniosku, że syn wyrzucił pozostałe wezwania przed tym jak mieli możliwość zapoznania się z nimi. Syn choruje na schizofrenię paranoidalną i nie zdaje sobie sprawy z działań, które mimowolnie wykonuje. W związku z czym nie mieli podstaw przypuszczać, że skarga została podzielona na trzy odrębne sprawy. Obecnie S.B. pozostaje pod stałą opieką lekarza psychiatry w związku z czym faktycznie wszystkie czynności w toczących się postępowaniach administracyjnych podejmuje za pośrednictwem rodziców. Skarżący wskazali, że nie mieli podstaw przypuszczać, że sprawa skarg na decyzje SKO została rozdzielona na trzy skargi. Nie znali także wysokości wpisów sądowych, która to wiedza pozwoliłaby się im zorientować, że tak rzeczywiście się stało. Stan ten stał się przyczyną nieuiszczenia opłaty od skargi przez S.B.. Postanowieniem z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący wnieśli zażalenie na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 413/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie z dnia 25 maja 2011 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z treścią art. 87 §1 – 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na wstępie wskazać należy, iż Sąd przyjął, w oparciu o twierdzenia skarżących zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, iż zachowali oni siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek złożyli bowiem w ciągu siedmiu dni od dowiedzenia się o fakcie nieopłacenia skargi. Uiścili również wpis od skargi, a więc dokonali czynności, której nie dokonali w terminie. Mając na uwadze treść wydanego w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 11 sierpnia 2011 r., Sąd zauważa, że przesłanka braku winy polega na wykonaniu obowiązku przez stronę z dołożeniem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd, oceniając czy doszło do jej zachowania, powinien przyjąć istnienie obiektywnego wzorca należytej staranności, którego wypełnienia można żądać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2006, s. 226). Do oceny Sądu należy, więc ustalenie czy strona dołożyła należytej staranności, jakiej należałoby wymagać w danych okolicznościach. Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że skarżący w jednym piśmie zaskarżyli trzy decyzje SKO w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2007. Skutkowało to rozłączeniem spraw wniesionych w jednej skardze do odrębnych postępowań. Skarżący nie zostali poinformowani o rozłączeniu spraw. Mając to na uwadze, jak również fakt choroby S.B., Sąd przyjął, że skarżący uprawdopodobnili okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.