I SA/Kr 397/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. – W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia : - oddalić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego - Pismem z dnia 27 marca 2011 r. M. L. – W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o wstrzymanie egzekucji, ponieważ jej wykonanie spowodowałoby dla skarżącej wielkie szkody materialne i zdrowotne. Uzasadniając wniosek powołała się na przedłożone do sprawy o sygn. akt I SA/Kr 927/10 materiały dotyczące jej stanu zdrowia i warunków życia. Ponadto w piśmie z dnia 16 grudnia 2011 r. skarżąca wniosła o "zawieszenie egzekucji do czasu zakończenia drogi sądowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." – po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie "akty lub czynności", na które wniesiono skargę, a także te "akty", które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Chodzi zatem o zakres aktów lub czynności przewidzianych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., w szczególności decyzje i postanowienia, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych skutkujących koniecznością odrzucenia skargi w ramach art. 58 p.p.s.a. W oparciu o przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, po uprzednim złożeniu stosownego wniosku przez stronę skarżącą, wstrzymać wykonanie (w całości lub w części) wskazanych wyżej aktów lub czynności albo odmówić takiego wstrzymania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącej dotyczył wstrzymania postępowania egzekucyjnego, nie zaś wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. postanowienia z dnia 15 grudnia 2010r., czy też poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 października 2010 r. A zatem Sąd - w ramach uprawnień przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - nie był władny do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż postępowanie to samo w sobie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu. Zaskarżeniu podlega bowiem np. określone postanowienie wydane w jego toku, a nie postępowanie jako takie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 4128/06). Skoro więc postępowanie egzekucyjne nie może być przedmiotem skargi, gdyż nie jest ani aktem ani czynnością, o których była mowa wyżej, to tym samym brak jest prawnych możliwości jego wstrzymania przez sąd administracyjny w oparciu o wskazany przepis (por. postanowienia NSA z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt FZ 90/04). Gdyby zaś przyjąć wbrew literalnemu brzmieniu wniosku o wstrzymanie egzekucji sformułowanemu w skardze, że dotyczy on zaskarżonego postanowienia, to wniosek taki również nie zasługiwałby na uwzględnienie. Postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na swój charakter nie podlega bowiem wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 1 p.p.s.a. Możliwość wykonanie aktu, którego dotyczy wniosek jest zaś przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy postanowienie (decyzja) nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Sąd zwraca uwagę, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak mu zatem przymiotu wykonalności, co również uniemożliwiałoby wstrzymanie jego wykonania. Bezzasadny byłby zatem wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W tych warunkach, biorąc pod uwagę, że powołane wyżej przepisy nie dają podstawy od odrzucenia wniosku jako niedopuszczalnego, na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.