I SA/Kr 41/17

|Sygn. akt I SA/Kr 41/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r., sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w N., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 22 listopada 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r., , , - skargę oddala -, Burmistrz Gminy A. decyzją z dnia 22 grudnia 2015r. nr [...] określił "A" sp. z o.o. w N. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 276.184,00 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy I instancji nie podzielił argumentacji co do prowadzenia przez spółkę działalności kulturalnej. Ma ona bowiem status przedsiębiorcy, który według PKD zajmuje się działalnością gospodarczą związaną z kulturą. Jednakże "prowadzenie działalności związanej z kulturą" nie jest tożsame z "prowadzeniem działalności kulturalnej", o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Spółka produkuje dobra kultury, w formie sztuki filmowej, w celu ich dalszej odsprzedaży, a nie jej upowszechniania. Fakt, iż działalność ta w jednym z jej aspektów wiąże się z kulturą nie pozbawia jej cech działalności gospodarczej, określonych w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ponadto Burmistrz Gminy skonstatował, że sposób przeznaczenia, konstrukcja i wyposażanie nieruchomości należących do spółki wyklucza zastosowanie w stosunku do nich zwolnienia z § 1 pkt 5 uchwały nr XXVI/203/2004 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 30 listopada 2004r. Organ I instancji nie znalazł również podstaw do objęcia nieruchomości spółki zwolnieniem z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając w nim naruszenie: - art.1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez przyjęcie, że podstawowa statutowa działalność spółki w zakresie produkcji filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych nie stanowi działalności kulturalnej, do której odnosi się ww. przepis; - art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez niezaliczenie działalności spółki do form organizacyjnych działalności kulturalnej w rozumieniu tego przepisu; - art. 3 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez uznanie, że do działalności spółki stosuje się przepisy ustawy o działalności gospodarczej w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości; - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej poprzez zakwalifikowanie nieruchomości będących własnością spółki jako gruntów, budynków lub ich części i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; - § 1 uchwały Rady Miejskiej w Alwerni nr II/13/2006 z dnia 1 grudnia 2006 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości poprzez zastosowanie dla określenia Podatnikowi wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 r. stawek właściwych dla gruntów, budynków lub ich części oraz budowli lub ich części związanych lub zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie decyzji zawierającej ocenę prawną sprzeczną z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2014r., sygn. akt IIFSK 2009/12. W oparciu o przedstawione wyżej zarzuty spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i określenie podatku od nieruchomości za 2007r. w prawidłowej wysokości. Zdaniem odwołującej się spółki działalność prywatnej wytwórni filmowej, czyli działalność w charakterze producenta i koproducenta filmów, jest działalnością kulturalną opisaną w art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, a nie działalnością gospodarczą w rozumieniu odrębnych przepisów. Spółka dodała także, że skoro działalność państwowej instytucji filmowej polegająca na produkcji i opracowywaniu filmów stanowi działalność kulturalną, to analogicznie działalność prywatnej wytwórni filmowej jest działalnością kulturalną. Konsekwencją powyższego powinno być opodatkowanie nieruchomości spółki podatkiem od nieruchomości według stawek pozostałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 22 listopada 2016r. nr [...] utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W pierwszej kolejności organ odniósł się kwestii przedawnienia i podkreślił, że w dniu 22 lipca 2010r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarga "A " sp. z o.o. na decyzję SKO z dnia 7 czerwca 2010r. w przedmiocie określenia "A " sp. z o.o. podatku od nieruchomości za 2007r. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Kr 1445/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. Odpis ww. wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności został doręczony Kolegium w dniu 8 lutego 2011r. Następnie w dniu 5 stycznia 2012r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarga "A." sp. z o.o. na decyzję Kolegium z dnia 21 listopada 2011r. w przedmiocie określenia "A." sp. z o.o. podatku od nieruchomości za 2007r. Wyrokiem z dnia 27 marca 2012r., sygn. akt I SA/Kr 172/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę spółki na ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2014r., sygn. akt II FSK 2009/12 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej "A." sp. z o.o. od ww. wyroku, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015r., sygn. akt I SA/Kr 661/15 - uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 listopada 2011r. oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji. Odpis ww. wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności został doręczony Kolegium w dniu 28 września 2015r. Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego spółki za 2007r. i nie istnieją żadne przeszkody natury faktycznej lub prawnej uniemożliwiające jej rozpatrzenie. Dalej wskazano, że bezsprzecznie podatnikiem od zabudowanych działek nr: [...], oraz działek nr [...] - położonych w N. jak również działki nr [...] położonej w R.: w 2007 r. była "A." sp. z o.o. - właściciel rzeczonych nieruchomości. Podatnik jest przedsiębiorcą, który w rejestrze REGON wskazał jako działalność przeważającą działalność związaną z produkcją filmów, nagrań wideo i programów telewizyjnych (kod PKD 5911Z). Nie budzi wątpliwości, iż ww. nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 76.301 m2 zostały zajęte przez spółkę na prowadzenie działalności w postaci wytwórni filmowej. W skład obiektów posadowionych na ww. działkach wchodziły w 2007r. budynki (m.in. studia nagrań, produkcyjne i radiowe oraz magazyny) o łącznej powierzchni 12.646,10 m2 oraz budowle (place, parkingi i drogi) o łącznej wartości 1.662.770,00 zł. Organ II instancji wskazał następnie na stosowne w tym przedmiocie przepisy i podkreślił, że ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie wykazały, że spółka nie prowadzi działalności kulturalnej polegającej na tworzeniu kultury, ta jest bowiem zarezerwowana dla twórców filmowych i dotyczy niezdefiniowanej prawnie "twórczości filmowej". Spółka bezsprzecznie wykonuje inną działalność w zakresie kinematografii - jest producentem i koproducentem filmów oraz podmiotem świadczącym usługi filmowe. Odnosząc się natomiast do zacytowanej przez odwołującą definicji produkcji filmu jako zespołu czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych, prawnych i technicznych, prowadzących do wytworzenia filmu w postaci kopii wzorcowej, organ odwoławczy stwierdził, że pojęcie czynności twórczych użyte w tym przepisie bynajmniej nie obejmuje tworzenia dzieła filmowego w znaczeniu niematerialnym, a jedynie czynności podejmowane z reguły na etapie preprodukcji (przedprodukcji), tj. m.in. pomysł zrealizowania filmu i określenie parametrów filmu - tytułu czy gatunku. Jak podkreślił organ odwoławczy, efektem twórczości filmowej jest powstanie utworu – niematerialnego dobra, które produkcja filmowa przyobleka w określony kształt - corpus mechanicum. Orzecznictwo sądowe prezentuje podobny pogląd, uznając np., że kierownika produkcji filmu reklamowego nie można zaliczyć do grona współtwórców utworu audiowizualnego w rozumieniu art. 69 w związku z art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli w procesie powstawania tego utworu pełnił względem współtwórców wyłącznie funkcje służebne, organizacyjno-administracyjne lub gospodarcze. W konsekwencji należy przyjąć, że podstawowa działalność "A." sp. z o.o., czyli produkcja i koprodukcja filmów, nie może być utożsamiana z tworzeniem dzieła filmowego w znaczeniu niematerialnym, a zatem nie stanowi działalności kulturalnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 września 2014r., sygn. akt: II FSK 1843/13 i II FSK 2009/12, nie przesądził w żadnym razie, jak stara się to wykazać odwołująca spółka, że działalność prywatnej wytwórni filmowej jest działalnością kulturalną. NSA uznał natomiast za dopuszczalną sytuację lokującą prywatną wytwórnię filmową do jednej z form organizacyjnych działalności kulturalnej, niekoniecznie wymienionej wprost w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, po ustaleniu, iż prowadzenie działalności kulturalnej (a nie produkcja filmów - przypis Kolegium) stanowi jej podstawowy cel statutowy. W kontrolowanej sprawie, jak podkreślono, ww. warunek nie został przez spółkę spełniony, bowiem produkcji filmów nie można uznać za działalność kulturalną, o czym świadczą wszystkie argumenty przytoczone w niniejszej decyzji. W tym miejscu organ odwoławczy, odnosząc się do porównania się przez spółkę do państwowych instytucji filmowych, przedstawiał rys historyczny dotyczący państwowych instytucji filmowych i form organizacyjnych działalności kulturalnej. Jak podkreślono, państwowe instytucje filmowe - w czasie gdy jeszcze istniały (tzn. do czasu przekształcenia ich w instytucje kultury) - stanowiły instytucje całkowicie odmienne od podatnika, prowadzącego działalność w formie spółki prawa handlowego. Do państwowych instytucji filmowych miała zastosowanie w ograniczonym zakresie ustawa o przedsiębiorstwach państwowych (art. 21 ust. 4 i art. 24 ust. 1 ustawy o państwowych instytucjach filmowych), podobnie jak przepisy o samorządzie załogi (art. 20 ust. 2 ww. ustawy) oraz komercjalizacji i prywatyzacji (art. 27a ww. ustawy). Przede wszystkim zaś należy podkreślić, że ustawę o państwowych instytucjach filmowych stosuje się wyłącznie do utworzonych przed dniem 1 stycznia 2006r. państwowych instytucji filmowych oraz do działających w nich zespołów filmowych (art. 1). Tymczasem spółka nie była i nie jest państwową instytucją filmową. Nadto na mocy art. 45b ustawy o państwowych instytucjach filmowych w związku z art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy o kinematografii państwowe instytucje filmowe dokonywały na rzecz Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej wpłat w wysokości 50% przychodów z majątkowych praw autorskich do filmów wyprodukowanych do dnia 31 grudnia 1989r. Żadne podobne obciążenie nie występowało i nie występuje obecnie po stronie spółki. Nadmienić trzeba, że powyższy przepis też został dodany do ustawy o państwowych instytucjach filmowych przez ustawę o kinematografii. Zupełnie inne niż w przypadku spółki były także zasady gospodarki finansowej państwowych instytucji filmowych, opisane w art. 45a ustawy o państwowych instytucjach filmowych (konieczność posiadania i prowadzenia określonych funduszy). W państwowych instytucjach filmowych, których przedmiot działalności stanowiła produkcja filmów, mogły działać zespoły filmowe jako wewnętrzne jednostki organizacyjne (art. 28 ustawy o państwowych instytucjach filmowych). Zapis ten świadczy o organizacyjnym wyodrębnieniu komórek zajmujących się produkcją filmu, wyodrębnieniu o randze ustawowej. U podatnika taki schemat nie istniał i nie istnieje. Wobec powyższego, jak wskazano, okoliczność, iż podstawowa działalność spółki polega na produkcji i koprodukcji filmów nie czyni z niej instytucji filmowej czy instytucji kultury. Postępowanie nie wykazało, by główna aktywność spółki w 2007r. skupiała się na upowszechnianiu kultury filmowej. Należy zauważyć, że przez upowszechnianie kultury filmowej należy rozumieć działalność polegającą na organizowaniu przeglądów, festiwali, dni kultury filmowej, sympozjów i innej podobnej działalności kulturalnej i edukacyjnej, a także wydawanie czasopism oraz publikacji naukowych i kulturalnych, poświęconych sztuce filmowej (art. 5 pkt 9 ustawy o kinematografii). Z pewnością upowszechnianie kultury filmowej nie stanowiło i nie stanowi podstawowego celu działalności spółki, co przyznała w odwołaniu. Działalność obejmująca udział w charakterze partnera lub sponsora w wielu wydarzeniach dotyczących tematyki filmowej, np. w [...] , nie może być uznana za upowszechnianie kultury, przy czym współudział w ww. wydarzeniach nie jest główną osią działalności spółki. Jednocześnie należy zaznaczyć, że wymienione imprezy nie odbywały się na przedmiotowych nieruchomościach spółki. Zebrany materiał dowodowy nie potwierdza też, by na terenie należącym do spółki w 2007r. były organizowane przedsięwzięcia skierowane do nieokreślonej liczby odbiorców. Ponadto w roku podatkowym, którego dotyczy postępowanie spółka nie wydawała czasopism oraz publikacji naukowych i kulturalnych poświęconych sztuce filmowej. Niemniej jednak organ II instancji raz jeszcze podkreślił, iż nawet gdyby spółka prowadziła działania opisane w art. 5 pkt 9 ustawy o kinematografii, to z uwagi na ich marginalny charakter (wszak podstawowa działalność spółki obejmuje produkcję filmową), organ podatkowy nie mógłby zastosować w sprawie stawek podatkowych właściwych dla nieruchomości pozostałych. Poza sporem pozostaje, że spółka nie zajmowała i nie zajmuje się ochroną kultury. Okoliczność ta nie była podnoszona przez spółkę i nie została stwierdzona z urzędu. Zdaniem organu odwoławczego, spółka prowadzi działalność związaną ze sferą materialną realizacji filmu - działalność stricte merkantylną. Na swej stronie internetowej promuje się bowiem w sposób następujący: "A." to największe i najnowocześniejsze studio filmowe w Polsce. Wytwórnia łączy kompleksowe usługi filmowe z inwestycjami we własne produkcje i koprodukcje. (...) Na kompleksową ofertę wytwórni składają się: studia zdjęciowe, wyposażone między innymi w sferyczny, bezcieniowy bluescreen, studia nagrań, flota kamperów filmowych zbudowana na bazie kontenerów typu swap bodies, pełne spektrum sprzętu zdjęciowego oraz system motion capture oparty na ultranowoczesnych kamerach Vicon. Studio oferuje także pełen zakres usług postprodukcyjnych, poczynając od laboratorium negatywowego z transferem telekino, przez skanowanie, korekcję kolorów, efekty specjalne, po pełną postprodukcję dźwięku łącznie ze zgraniem finalnym i kodowaniem Dolby. Kompleksowe usługi świadczone są przez międzynarodowy zespół doświadczonych profesjonalistów, wspieranych przez najnowocześniejsze technologie, wymagane do realizacji najbardziej złożonych projektów. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zawartość strony internetowej spółki nie potwierdza, by Spółka w 2007r. uczestniczyła w produkcji jakiegokolwiek filmu. Wszystkie wymienione na rzeczonej stronie przedsięwzięcia zostały zrealizowane w latach 2010-2015. Jak podkreślono, organ odwoławczy nie kwestionuje tego, że nieruchomości podatnika są wyposażone i przystosowane do produkcji filmów, jednak przeprowadzony wywód wykazał, iż działalność skoncentrowana na produkcji filmowej nie stanowi działalności kulturalnej, a działalność gospodarczą. Dodatkowo wskazano na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych i podkreślono, że stosowne regulacje zawarte w ww. rozporządzeniach (grupa l, podgrupa 10, rodzaj 107) wskazują, że budynki kultury obejmują ogólnodostępne obiekty kulturalne. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych prawodawca również użył określenia "ogólnodostępne obiekty kulturalne". Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika natomiast, by sporne budynki miały charakter ogólnodostępny, by były udostępniane szerokiej publiczności, by odbywały się w nich cykliczne imprezy itp. Tymczasem organizowanie czy tworzenie kultury mieści w sobie element "otwartości" i "udostępnienia nieograniczonej rzeszy odbiorców. Jak podkreślono, podstawowa funkcja budynków (przemysłowa) świadczy o tym, że nieruchomości spółki nie zostały zajęte na cele kultury, a zatem nie można objąć ich zwolnieniem z § 1 pkt 5 uchwały nr XXVI/203/2004 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie wprowadzenia zwolnień w podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2004r. Nr 390, poz. 4324). Według tego przepisu zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na cele kultury, kultury fizycznej, sportu i turystyki. Powyższe okoliczności implikują opodatkowanie rzeczonych nieruchomości (w tym gruntów rolnych i lasów), będących w 2007r. w posiadaniu przedsiębiorcy - "A." sp. z o.o. i zajętych na prowadzenie działalności w postaci wytwórni filmowej, przy uwzględnieniu stawek właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazano, skoro spółka zajęła grunty rolne i lasy na wykonywanie działalności gospodarczej, to należało opodatkować je podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b i pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnośnie zaś zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dla gruntów położonych na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynków i budowli trwale związanych z gruntem, służących bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody, na które spółka powoływała się w trakcie dotychczasowego postępowania, Kolegium wskazało, że powyższy przepis dotyczy gruntów objętych ochroną ścisłą, czynną i krajobrazową położonych wyłącznie na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody, a nie na terenach parków krajobrazowych. W związku z tym, że nieruchomości spółki położone w otulinie Rudniańskiego Parku Krajobrazowego i Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego nie mogą zostać zwolnione z podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu, gdyż nie znajdują się w obrębie ani parku narodowego, ani rezerwatu przyrody. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zastosował prawidłowe stawki z uchwały Rady Miejskiej w Alwerni nr II/13/2006 z dnia 1 grudnia 2006r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, tj.: - od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, w wysokości 0,59 zł od 1m² powierzchni, co dało kwotę 45 017,59 zł (0,59 zł x 76 301 m²); - od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w wysokości 15,65 zł od 1 m² powierzchni użytkowej, co dało kwotę 197 911,47 zł (15,65 zł x 12 646,10 m²); - od budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej według stawki 2 % od ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co dało kwotę 33 255,40 zł (2% x 1.662.770,00 zł), co w konsekwencji doprowadziło do prawidłowego określenia kwoty podatku od nieruchomości za 2007r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niezastosowanie przepisu art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez dokonanie oceny prawnej działalności skarżącej spółki w sposób sprzeczny z wiążącym organ II instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2014r., sygn. akt II FSK 2009/12; - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, polegające na przyjęciu, że osoba prawna, której podstawowym, statutowym przedmiotem działalności jest działalność w charakterze wytwórni filmowej, i która działalność w tym charakterze faktycznie prowadzi, nie prowadzi działalności kulturalnej w rozumieniu tej ustawy; - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwały nr II/13/2006 Rady Miejskiej w Alwerni z dnia 1 grudnia 2006r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości w zw. z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej polegające na przyjęciu, że do opodatkowania podatkiem od nieruchomości działek należących do skarżącej spółki należy stosować stawki opodatkowania właściwe dla budynków i budowli zajętych na zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej lub związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; - naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 1 i art. 3 ustawy o kinematografii w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, polegające na przyjęciu, że działalność w zakresie produkcji filmów nie może być działalnością kulturalną polegającą na tworzeniu kultury, jako, że ustawa o kinematografii odróżnia niezdefiniowaną twórczość filmową od innej działalności w dziedzinie kinematografii; - naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 69 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz przepisów: art. 8 ust. 3, art. 11, art. 70 ust. 1, art. 71 oraz art. 104 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, art. 4 pkt 12 i 25 ustawy o radiofonii i telewizji oraz art. 13 zd. 1 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej o współpracy w dziedzinach kultury, oświaty i nauki, sporządzonej w Wilnie dnia 17 grudnia 1998r., polegające na przyjęciu, że rozróżnienie twórców i producentów obecne w tych przepisach może być zastosowane przy interpretacji pojęcia tworzenia kultury obecnego w art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej; - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 45b ustawy o państwowych instytucjach filmowych w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy o kinematografii, ust. 4, art. 24 ust. 1, art. 20 ust. 2, art. 27a, art. 45a i art. 28 ustawy o państwowych instytucjach filmowych poprzez przyjęcie, że przepisy te mogą stanowić kryterium różnicujące przy kwalifikacji czy skarżąca spółka prowadzi działalność kulturalną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej w sytuacji, gdy przedmiot tej działalności jest tożsamy z przedmiotem działalności państwowych instytucji filmowych; - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji i Usług, jako przepisu, który miałby zmieniać regulacje rangi ustawowej, i który kwalifikuje działalność jako działalność gospodarczą, co w żaden sposób z niego nie wynika; - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych do klasyfikacji działalności Skarżącej jako działalności kulturalnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, podczas gdy klasyfikacja działalności skarżącej spółki na gruncie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie jest uzależniona od klasyfikacji budynków, znajdujących się na nieruchomości, na której działalność ta jest prowadzona, a działalność kulturalna w rozumieniu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej może być prowadzona bez wątpienia także w budynkach, które nie są ogólnodostępne. Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sądowej kontroli została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy Alwernia przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, była przede wszystkim wykładnia art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 25 października 1991r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2001r. Nr 13, poz. 123 ze zm.) powoływanej dalej jako "u.o.p.d.k." , zgodnie z którym działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Przepisy te mają znaczenie dla wysokości zastosowanych stawek opodatkowania, a to dlatego że zgodnie z art. 3 ust. 2 u.o.p.d.k. "działalność kulturalna" nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. W konsekwencji, gdyby przyjąć, że skarżąca spółka w 2007r. prowadziła działalność kulturalną, to do opodatkowania podatkiem od nieruchomości należałoby zastosować niższe stawki, niż te przewidziane dla działalności gospodarczej. Ponieważ w skardze zostały sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia prawa materialnego, to w pierwszej kolejności należało odnieść się do zagadnienia prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego kwestionowanej przez skarżącą spółkę. W skardze w tym zakresie został sformułowany zarzut naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dokonanie oceny prawnej działalności skarżącej spółki w sposób sprzeczny z wiążącym organ II instancji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2014r., sygn. akt II FSK 2009/12. Orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku wskazał, że "Ponieważ po nowelizacji u.o.p.d.k. z 2005 r. "... działalność kulturalna nie jest wyłączną domeną instytucji publicznych, za dopuszczalną po spełnieniu wyżej wymienionych kryteriów, można uznać sytuację lokującą prywatną wytwórnię filmową do jednej z form organizacyjnych działalności kulturalnej, niekoniecznie wymienionej wprost w ustawie". Jak słusznie zauważyła skarżąca spółka NSA stwierdził, że prywatna wytwórnia może być formą organizacyjną działalności kulturalnej, pod warunkiem spełnienia wskazanych przez niego kryteriów. O tych kryteriach wypowiedział się NSA stwierdzając, że "Problematyka prowadzenia działalności kulturalnej regulowana jest ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Ustawa ta wymienia trzy grupy podmiotów prowadzących działalność kulturalną: państwowe instytucje kultury (art. 8 u.o.p.d.k.), samorządowe instytucje kultury (art. 9 ust. 1 u.o.p.d.k.) oraz osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art. 3 ust. 1 u.o.p.d.k.). Dla wszystkich tych podmiotów prowadzenie takiej działalności powinno być podstawowym celem statutowym. Zastrzeżenie to odnosi się również do osób prawnych (a contrario z art. 4 ust. 1 u.o.p.d.k.). Można się zastanawiać, czy w przypadku osób prawnych dokumentem potwierdzającym ten fakt powinien być statut, czy wystarczającym jest odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców, do którego mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Niezależnie od treści tych dokumentów, obowiązkiem prowadzących postępowanie samorządowych organów podatkowych było skonfrontowanie danych zawartych w tych dokumentach ze stanem rzeczywistym, zwłaszcza że zakres działalności wynikający z rejestru nie musi pokrywać się z tym co faktycznie w ramach prowadzonej działalności wykonuje spółka. Jedno jest pewne, że prowadzenie działalności kulturalnej musi być celem podstawowym". Jak z powyższego wynika Sąd kasacyjny nie przesądził, że wytwórnia filmowa prowadzona przez osobę prawną w tym przypadku przez skarżącą spółkę jest co do zasady podmiotem prowadzącym działalność kulturalną, wskazał, że obowiązkiem organów podatkowych jest skonfrontowanie danych wynikających z dokumentów (statutu, odpisu z rejestru przedsiębiorców) ze stanem rzeczywistym i ustalenie charakteru prowadzonej działalności. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, ponowna kontrola wydanych przez organy podatkowe decyzji w sprawie określenia skarżącej spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. wykazała, że powyższy obowiązek został przez organy podatkowe prawidłowo zrealizowany, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym według Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do oceny postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd orzekający w sprawie, uznaje za bezzasadny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 3 ust. 1 u.o.p.d.k. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.o.p.d.k. działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w 2007r. spółka nie prowadziła działalności kulturalnej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.o.p.d.k., bowiem działalność spółki nie polegała na tworzeniu, upowszechnianiu bądź ochronie kultury, chociaż jej działalność niewątpliwie była związana z kulturą Podstawowym (a według NSA dla zdefiniowania prowadzonej działalności jako kulturalnej musi to być podstawowa działalność) przedmiotem działalności spółki była bowiem produkcja lub koprodukcja filmów. Kluczową kwestią w przypadku skarżącej spółki, było zatem ustalenie, czy działalność spółki w 2007r. w zakresie produkcji lub koprodukcji filmów polegała na "tworzeniu kultury", ponieważ organy nie ustaliły, a też spółka właściwie nie wykazywała, aby jej działania w 2007r. polegały na upowszechnianiu lub ochronie dóbr kultury. W tym kontekście organ odwoławczy prawidłowo wywiódł, że twórczość filmowa mieści się w zakresie kinematografii, a ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii (Dz. U. z 2015r., poz. 1403 ze zm.) określa zasady wspierania twórczości filmowej i innej działalności w dziedzinie kinematografii oraz ochrony zasobów sztuki filmowej (art. 1). Z przepisu tego wynika jednak, iż kinematografia obejmuje twórczość filmową i inną działalność w zakresie kinematografii. Przepis ten wyraźnie zatem rozróżnia twórczość filmową od innej działalności w zakresie kinematografii, co zostało także podkreślone w art. 3 tej ustawy, według którego kinematografia obejmuje twórczość filmową, produkcję filmów, usługi filmowe, dystrybucję i rozpowszechnianie filmów, w tym działalność kin, upowszechnianie kultury filmowej, promocję polskiej twórczości filmowej oraz gromadzenie, ochronę i upowszechnianie zasobów sztuki filmowej. Zestawienie tych przepisów oznacza, zdaniem Sądu, że wprawdzie kinematografia jest częścią kultury, niemniej jednak działalność związana z kinematografią nie musi zawsze polegać na twórczości, a więc "tworzeniu kultury" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.o.p.d.k. Może też być innym typem działalności w zakresie kinematografii - to jest, tak jak w przypadku spółki w 2007r., wykonywaniem usług produkcyjnych i postprodukcyjnych na rzecz innych podmiotów, które np. prowadziły działalność kulturalną. Tego typu działalność, jak wynika z ww. przepisów ustawy o kinematografii, nie jest "tworzeniem", a więc nie mieści się w kategorii "działalności kulturalnej", chociaż z kulturą na oczywisty związek. Skarżąca spółka nie może więc zostać uznana za twórcę dzieł filmowych, lecz jest tylko ich producentem, nadaje jedynie realny kształt utworowi jako niematerialnemu dobru prawnemu. Zatem skarżąca spółka w zakresie produkcji filmów nie tworzy kultury w powyżej opisanym znaczeniu. W ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie oddzielił działalność merkantylną w postaci produkcji filmowej o charakterze usługowym, związaną ze sferą materialną realizacji filmów (usługi produkcji i postprodukcji przy wykorzystaniu nowoczesnych i innowacyjnych technologii oraz sprzętu) od tworzenia niematerialnej warstwy utworów filmowych. Na stronie internetowej skarżąca przedstawiana jest wprost jako wytwórnia filmowa, największe i najnowocześniejsze studio filmowe w Polsce, łączące kompleksowe usługi filmowe z inwestycjami we własne produkcje i koprodukcje. W ofercie wytwórni znajdują się: studia zdjęciowe, wyposażone w specjalistyczne nowoczesne technologie produkcyjne szczegółowo tam opisane np. sferyczny, bezcieniowy bluescreen, studia nagrań, flota kamperów filmowych zbudowana na bazie kontenerów typu swap bodies, pełne spektrum sprzętu zdjęciowego oraz system motion capture oparty na ultranowoczesnych kamerach Yicon). Oferta obejmuje także pełen zakres usług postprodukcyjnych, poczynając od laboratorium negatywowego z transferem telekino, przez skanowanie, korekcję kolorów, efekty specjalne, po pełną postprodukcję dźwięku łącznie ze zgraniem finalnym i kodowaniem Dolby. Do powyższego doliczyć należy zatrudniony międzynarodowy zespół doświadczonych profesjonalistów. Podkreślić należy, na co również zwracał uwagę organ w zaskarżonej decyzji, że w 2007r. skarżąca spółka nie wyprodukowała żadnego filmu (wszystkie filmy, których producentem była spółka, powstały w latach późniejszych). Jakkolwiek w skardze odnosząc się do powyższych argumentów, spółka wskazała, że w spornym okresie podejmowała szereg aktywności (umów zakupu sprzętów koniecznych do działania w charakterze producenta filmowego), które według niej bez wątpienia można uznać za działalność produkcji filmowej, to jednakże powyższe działania nie mogą być uznane za tworzenie kultury, skoro jak już wcześniej wykazano produkcja filmowa nie jest sensu stricte tworzeniem kultury. Orzekający w sprawie Sąd nie może jednakże tej okoliczności (braku wyprodukowania w 2007r. jakiegokolwiek filmu) całkowicie zbagatelizować. Działalność wytwórni filmowej z jej istoty koncentruje się na produkcji filmów. Niewątpliwie okoliczność, czy skarżąca spółka w 2007r. faktycznie zajmowała się produkcją filmów jest elementem ustalonego stanu faktycznego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 września 2014r. zakwestionował poprzednie rozstrzygnięcie i zaprezentowany w nim pogląd, że prywatna wytwórnia filmowa nie może prowadzić działalności kulturalnej i dopuścił możliwość zaliczenia prywatnych wytwórni filmowych do podmiotów prowadzących działalność, ale uzależnił taką kwalifikację od spełnienia kryteriów, o których mowa w art. 1 ust. 1 u.o.p.d.k., z zastrzeżeniem, że ma być to działalność podstawowa a co powinno wynikać m.in. z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy podatkowe. Dlatego dla pełnego obrazu charakteru prowadzonej przez skarżącą spółkę działalności, znaczenie ma także wskazana i nie podważona przez spółkę, okoliczność, że w 2007r. A. sp. zo.o. nie wyprodukowała żadnego filmu. Należy przy tym dodać, że organ odwoławczy zaznaczył, że powyższa okoliczność nie miała charakteru przesądzającego w kwestii ewentualnego zakwalifikowania działalności spółki do działalności kulturalnej. Dodać również należy, że w art. 2 u.o.p.d.k. rozstrzygnięto, że formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury. Nie zostały w przepisie tym wymienione "wytwórnie filmowe", na co zwrócił uwagę orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych też powodów niezasadny był pogląd spółki utożsamiający "instytucję filmową" z "wytwórnią filmową" w rozumieniu powołanego przepisu. Wymienione natomiast w tym przepisie "instytucje filmowe" są podmiotami, których dotyczy przede wszystkim ustawa o państwowych instytucjach filmowych. Wprawdzie, jak słusznie spółka zauważyła, zgodnie z art. 17 tej ustawy, państwowa instytucja filmowa jest powołana do produkcji i opracowywania filmów, a więc do działalności rodzajowo podobnej do podstawowej działalności spółki - jednakże, w ocenie Sądu, nie rozstrzyga to o wadliwości wykładni zastosowanej w zaskarżonej decyzji. Wbrew temu, co twierdzi spółka, fakt, że sposób działania państwowych instytucji filmowych, jest regulowany odrębnymi przepisami, na co wskazywał organ w zaskarżonej decyzji, ma znaczenie dla sprawy. W szczególności istotna jest wykładnia historyczna art. 2 u.o.p.d.k., na którą wskazał organ II instancji. Wpisanie "instytucji filmowych" do podmiotów prowadzących działalność kulturalną nastąpiło bowiem dopiero w 2005r., kiedy to nowa ustawa z dnia 30 czerwca 2005r. o kinematografii ograniczyła zadania instytucji filmowych do: produkcji i opracowywania filmów (art. 17 ustawy o państwowych instytucjach filmowych w brzmieniu ustalonym przez art. 31 pkt 8 ustawy o kinematografii). Ponieważ celami instytucji filmowych nie były już: upowszechnianie kultury filmowej i ochrona zasobów sztuki filmowej (co pozwalałoby na ich zaliczenia do kręgu podmiotów prowadzących działalność kulturalną) - ta sama ustawa o kinematografii znowelizowała ww. art. 2 u.o.p.d.k. - dodając instytucje filmowe do zbioru podmiotów prowadzących działalność kulturalną. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że państwowe instytucje filmowe zobowiązane były do wpłat na rzecz Państwowego Instytutu Sztuki Filmowej w wysokości 50% przychodów z majątkowych praw autorskich do filmów wyprodukowanych do 31 grudnia 1989r. (także i na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o kinematografii), a więc ponosiły dodatkowe, i to znaczne, obciążenia publicznoprawne, nieistniejące w przypadku komercyjnych wytwórni filmowych. Dodać też należy, że docelowo w rządowym projekcie ww. ustawy z dnia 30 czerwca 2015r. o kinematografii (druk nr 2055 Sejmu IV kadencji) przewidywano przekształcenie instytucji filmowych (tytuł Rozdziału 6 projektu ustawy) poprzez m.in. połączenie państwowych instytucji filmowych z Instytutem Sztuki Filmowej, z wyłączeniem zasobów sztuki filmowej przekazywanych nieodpłatnie Filmotece Narodowej (art. 27 ust. 1 projektu ustawy). Oznacza to, że poszerzenie definicji "działalności kulturalnej" w tym samym akcie prawnym o "instytucje filmowe" dotyczyło jedynie tych, które zostały wymienione w ówcześnie projektowanym art. 27 ust. 1 tj. państwowych instytucji filmowych, Instytutu sztuki Filmowej i Filmoteki Narodowej. W ocenie Sądu produkcja wytwórni filmowej polegająca na świadczeniu usług służących do wyprodukowania filmów, jakkolwiek ma związek z kulturą (tworzeniem dzieła filmowego) jest jednak działalnością komercyjną, nastawioną na zysk, co oczywiście nie wyklucza dbałości właścicieli wytwórni o osiągnięcie jak najwyższej wartości artystycznych. Jak już wcześniej zasygnalizowano skarżąca spółka w żaden sposób nie wykazała, że prowadziła działalność polegającą na upowszechnianiu kultury. Spółka uczestniczyła w 2007r. w wydarzeniach kulturalnych typu: [...], ale jak słusznie zauważał organ odwoławczy, żadna z tych imprez nie odbywała się na przedmiotowych nieruchomościach (w budynkach, którego dotyczył spór podatkowy). Udział spółki w tych przedsięwzięciach polegał przy tym jedynie na byciu partnerem lub sponsorem tych wydarzeń. W praktyce, oznacza to, że po pierwsze była to poboczna działalność spółki, a więc nie mogła rozstrzygać o zakwalifikowaniu działalności spółki do "działalności kulturalnej", a po drugie "bycie partnerem" czy też sponsorem wydarzeń kulturalnych, w przypadku spółki, która, co do zasady nie zajmowała się organizacją wydarzeń kulturalnych, było elementem działalności marketingowej tj. związanej z jej działalnością komercyjną. Spółka nie wykazała, że w 2007r. wydawała czasopisma oraz publikacje naukowe i kulturalne poświęcone sztuce filmowej. Organ odwoławczy zasadnie podkreślił, że nawet gdyby spółka w jakimś zakresie prowadziła działania określone w art. 5 pkt 9 ustawy o kinematografii, to z uwagi na, to że nie była to podstawowa działalność, lecz działalność marginalna (podstawową działalnością była produkcja filmów), brak było podstaw do zastosowania obniżonej stawki podatkowej. Poza sporem pozostaje, że skarżąca spółka nie zajmowała się i nie zajmuje ochroną kultury. Niezasadne były również zarzuty dotyczące bezzasadnego odwoływania się przez organy do klasyfikacji środków trwałych i obiektów budowlanych. Tego typu argumentacja zastosowana została pomocniczo i nie miała rozstrzygającego znaczenia. Sąd przyznaje przy tym, że klasyfikacje te nie mogły decydować o charakterze prowadzonej działalności. W konsekwencji powyższych ustaleń za niezasadny należało uznać także zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie zakwalifikowanie nieruchomości będących własnością spółki jako budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił.