I SA/Kr 1445/10

Sygn. akt I SA/Kr 1445/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Piotr Paździor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r., sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z/s w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 7 czerwca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r.;, I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 9957,00 zł (dziewięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt siedem złotych 00/100). Decyzją z dnia 20 listopada 2009 r., nr [...], Burmistrz Gminy A. określił "A" Sp. z o.o. siedzibą w W. (określanej dalej jako "Spółka") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 274.001 zł. Organ I instancji stwierdził, że skoro Spółka prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym, to tym samym wszystkie grunty, budynki i budowle będące w jej posiadaniu podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości objęte są stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że Spółka jest właścicielem zabudowanych nieruchomości w miejscowości Nieporaz. "A" Sp. z o.o. (dawna nazwa "D" Sp. z o.o.) w złożonej deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości zakwalifikowała powierzchnię użytkową budynków 8.759,10 m2 jako powierzchnię użytkową pod "budynki pozostałe" niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej, argumentując w ten sposób, że ww. budynki znajdują się w złym stanie technicznym, potwierdzonym opiniami trzech biegłych, uniemożliwiającym prowadzenie w nich studia nagrań. Strona powołując się na § 1 ust. 5 Uchwały Rady Miejskiej w Alwernii Nr XXVI/203/2004 z dnia 30 listopada 2004 w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą z dnia 2 lutego 2005 r. stwierdziła, że wykonywana przez nią działalność w zakresie szeroko pojętej produkcji telewizyjnej i radiowej stanowi działalność związaną z kulturą, a w związku z tym grunty, budynki i budowle wykazane przez Spółkę w deklaracji podatkowej podlegają zwolnieniu z podatku od nieruchomości na mocy ww. uchwały jako zajęte na cele kultury. Dodatkowo strona wskazała, że z uwagi na fakt posiadania przez nią gruntów położonych w strefie Rudniańskiego i Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego, co potwierdzał plan ochrony krajobrazu i przyrody miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Alwernia, grunty te powinny na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844, określana dalej jako "u.p.o.l"), podlegać zwolnieniu od podatku. W ocenie organu I instancji opinie przedstawione przez Spółkę, niepotwierdzone przez organ nadzoru budowlanego, dotyczą wyłącznie instalacji znajdujących się w przedmiotowych budynkach, a nie przedmiotu opodatkowania jakim są budynki jako konstrukcje budowlane. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania nieprzydatny jest do prowadzenia działalności gospodarczej wtedy, gdy nie nadaje się do prowadzenia żadnej działalności gospodarczej, a nie jedynie konkretnego jej rodzaju wykonywanego przez przedsiębiorcę. Dodatkowo organ I instancji wskazał, że nawet mimo tego, że Spółka musi przeprowadzić remont przedmiotowych budynków, aby dostosować je do wymogów określonych dla studia nagrań to zgodnie z zapatrywaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonymi w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. wydanym w sprawie do sygn. akt II FSK 301/05 przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do opodatkowania takiej nieruchomości stosować stawkę dla budynków niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż adaptacja takich budynków stanowi jeden z wyznaczników zamierzonej działalności gospodarczej. Jeżeli chodzi o zwolnienie podatkowe dla nieruchomości zajętych na cele kultury to organ podkreślił, że zgodnie z literalnym brzmieniem Uchwały Rady Miejskiej Nr XXVI/203/2004 budynki muszą być zajęte "na cele kultury", przez co należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele kultury. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z twierdzeniem Spółki w 2007 r. wykonywała ona głównie czynności adaptacyjne budynków na cele twórczości filmowej, więc nie prowadziła żadnej działalności na cele kultury, a co za tym idzie niedopuszczalne jest zróżnicowanie stawek podatkowych. Odnosząc się do kwestii zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. organ I instancji podał, że dotyczy ono przedmiotów opodatkowania znajdujących się w parkach narodowych i rezerwatach przyrody, a nie obszarów ochrony krajobrazowej położonej poza nimi. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, Spółka wniosła odwołanie, wskazując, że zwolnienie wynikające z Uchwały XXVI/203/2004 ma charakter przedmiotowy i dotyczy każdego przypadku zajęcia nieruchomości na cele kultury niezależnie od statusu podatnika i charakteru jego działalności. Odwołując się do potocznego znaczenia pojęcia "kultura" Spółka wskazała, że w jego ramach wyróżnić można kulturę duchową, obejmującą w szczególności sztukę, w tym muzykę i film, a zatem prowadzona przez stronę działalność w zakresie produkcji filmów mieści się w zakresie sztuki będącej dziedziną kultury. Ponadto strona wskazała, że okoliczność prowadzenia w 2007 r. czynności służących adaptacji przedmiotowych budynków na cele twórczości filmowej potwierdzać może jedynie fakt, że budynki te zajęte były na cele kultury. Spółka dokonując wykładni historycznej przepisów Uchwały Rady Miejskiej Nr XXVI/203/2004 stwierdziła, że z dniem 1 stycznia 2009 zawężono zakres zwolnienia związanego z zajęciem przedmiotu opodatkowania na cele kultury wyłącznie do przypadków, gdy nie jest on jednocześnie związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, co świadczyć powinno o tym, że w 2007 r. kiedy ograniczenie takie nie istniało fakt, iż Spółka jest przedsiębiorcą nie stanowił przeszkody do tego, aby uznać jej działalność jako prowadzoną na cele kultury. Za prawidłowością przedstawionej interpretacji §1 ust. 5 w/w Uchwały przemawia także brzmienie jej §2. Z przepisu tego wynika, że zwolnienie od podatku na podstawie §1, w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, może być udzielone, jeżeli wartość tej pomocy (tj. tego zwolnienia) brutto, łącznie z wartością innej pomocy de minimis, otrzymanej w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień uzyskania pomocy, nie przekroczy kwoty stanowiącej równowartość 100 tys. Euro. Wyraźne odwołanie się więc do zasad udzielania pomocy publicznej przedsiębiorcom przemawia za przyjęciem, że zwolnienia z §1 Uchwały, o ile nie zostały wyraźnie ograniczone wyłącznie dla ściśle określonych podmiotów, znajdują zastosowanie również w przypadku podmiotów prowadzących działalności gospodarczą, o ile oczywiście spełniają one wskazane w Uchwale warunki dla skorzystania ze zwolnienia. Decyzją z dnia 7 czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję zaznaczając, że jeżeli chodzi o pojęcie "kultury" Spółka niepotrzebnie odwołała się do jego potocznego znaczenia, gdyż pojęcie "działalności kulturalnej" wyjaśnione zostało w ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 13, poz. 123 ze zm.), określana dalej jako "ustawa o działalności kulturalnej", w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. Kolegium nie neguje przy tym faktu, iż grunty, budynki i budowle należące do podatnika przeznaczone mogą być wyłącznie na cele produkcji filmowej. Zajęcie ich na te cele nie jest jednak tożsame z zajęciem na cele kultury. Działalność podatnika jest bowiem działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 3 ustawy o działalności kulturalnej w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., działalność kulturalna określona w art. 1 ust. 1 nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu odrębnych przepisów. A zatem, w ocenie organu fakt, że Spółka jest przedsiębiorcą wyklucza możliwość zastosowania wyłączenia wynikającego z § 1 ust. 5 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXVI/203/2004, gdyż działalność gospodarcza ze względu na swój zarobkowy charakter, nie może stanowić działalności kulturalnej będącej działalnością non profit. Ponadto organ stwierdził, że wprowadzenie 1 stycznia 2009 r. ograniczenia zwolnienia podatkowego stanowiło tylko zbędny zabieg legislacyjny, gdyż prawnie zdefiniowana działalność kulturalna nie mogła być prowadzona w ramach działalności gospodarczej. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., Kolegium podobnie jak organ I instancji, stanęło na stanowisku, że powyższy przepis dotyczy gruntów objętych ochroną ścisłą, czynną i krajobrazową położonych wyłącznie na terenach parków narodowych i rezerwatów przyrody, a nie na terenach parków krajobrazowych. Organ II instancji podkreślił także, że fakt, iż przedsiębiorca nie wykorzystuje nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku. Rozstrzygającym jest stan posiadania rozumiany jako możliwość prowadzenia działalności teraz lub w przyszłości. Organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonych przez podatnika dokumentów (opinii) nie wynika, aby przedmiotowe nieruchomości nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wskazują one jedynie na: nienależyte wykonanie instalacji wentylacji i klimatyzacji, co w konsekwencji nie doprowadziło do osiągnięcia parametrów cieplnych i akustycznych jakich oczekiwał inwestor, niewystarczająco skuteczną wibroizolację w jednej z kopuł oraz wady okładzin położonych na obiektach w Nieporazie. Organ stanął na stanowisku, że za "względy techniczne", które stoją na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji uniemożliwiają jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów, budynków i budowli wykorzystywanych do działalności gospodarczej, nie mogą być uznane przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej, np. konieczność remontu lub modernizacji obiektu. Nie chodzi także o częściową nieprzydatność nieruchomości np. ze względu na planowany rodzaj i rozmiar działalności, planowany standard usług lub inne okoliczności, które zależą od woli i decyzji podatnika. W konsekwencji organ II instancji uznał, że prawidłowo określono podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. W skardze skierowanej do tut. Sądu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Spółka zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 1 ust. 5 Uchwały Rady Miejskiej Nr XXVI/203/2004 poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż w przedmiotowym stanie faktycznym grunty i budynki będące w posiadaniu strony skarżącej były w 2007 r. faktycznie zajęte na cele kultury. Zarzucono również naruszenie art. 7 ust. 1 pkt. 8 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, pomimo faktu, iż grunty będące w posiadaniu strony postępowania położone są na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie z uwagi na przyjęcie, iż brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania dla potrzeb działalności gospodarczej należy odnieść do szeroko rozumianej działalności gospodarczej, a nie do działalności gospodarczej wykonywanej przez stronę skarżącą. Na uzasadnienie swojego żądania Spółka przytoczyła całość dotychczasowej argumentacji zawartej w postępowaniu przed organem I instancji oraz w odwołaniu od decyzji. W kwestii naruszenia przepisów postępowania, strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 120 oraz art. 122, art. 121 § 1, art. 187 oraz art. 212 w zw. z art. 233 § 2 zdanie drugie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p."), wskazując okoliczność pomijania jej wyjaśnień i innych przedkładanych dowodów potwierdzających działalność na cele kultury, a także rozstrzyganie przez organ II instancji wszelkich wątpliwości na jej niekorzyść, prezentowanie niespójnego i odmiennego stanowiska w zakresie oceny prowadzonej przez Spółkę działalności w ramach przedmiotowej sprawy jak i sprawy dotyczącej podatku od nieruchomości za rok 2008, mimo tożsamego stanu faktycznego. Ponadto skarżący zarzucił, że organ I instancji nie wypełnił obowiązków nałożonych na niego przez organ odwoławczy decyzją z dnia 27 lipca 2009 r., a dotyczących zbadania istotnych okoliczności faktycznych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, lecz z innych powodów niż w niej wskazanych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 7 ust. 1 przewiduje szereg zwolnień od podatku od nieruchomości. Jednocześnie w myśl art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Z przepisu tego wynika, że rada gminy nie może wprowadzać zwolnień określonych podmiotów. Jeżeli zwolnienie dotyczy natomiast określonego przedmiotu, to dalsze jego sprecyzowanie przez wskazanie określonych cech tego przedmiotu, np. przez kogo jest wykorzystywany lub jakim celom służy, nie zmienia jego zasadniczego charakteru. Jest to nadal zwolnienie przedmiotowe. Każde zwolnienie przedmiotu odnosi się do konkretnych podatników, którzy z niego korzystają. To nie osoba podatnika decyduje jednak o zwolnieniu, ale przede wszystkim rodzaj przedmiotu opodatkowania. Rada Miejska w Alwerni korzystając z uprawnienia wynikającego z ww. przepisu, 30 listopada 2004 r. wydała Uchwałę Nr XXVI/203/2004 w sprawie wprowadzenia zwolnień w podatku od nieruchomości, która została zmieniona uchwałą z dnia 2 lutego 2005 r. Nr XXVIII/223/2005. Na mocy § 1 ust. 5 niniejszej uchwały zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części zajęte na cele kultury, kultury fizycznej, sportu i turystyki. Uchwała ta utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2009 r. ponieważ w życie weszła Uchwała Rady Miejskiej w Alwerni Nr XXVI/181/2008 z dnia 30 września 2008 r. w sprawie wprowadzenia zwolnień z podatku od nieruchomości, zgodnie z którą zwolnione z podatku od nieruchomości zostały grunty, budynki, lub ich części zajęte na cele kultury, kultury fizycznej, sportu i turystyki, za wyjątkiem zajętych na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. A zatem w 2007 r. okoliczność czy właściciel nieruchomości prowadził działalność gospodarczą, była bez znaczenia dla możliwość skorzystania z przedmiotowego zwolnienia. Decydujący był bowiem cel wykorzystywania budynku. Słusznie strona skarżąca odwołała się także do wykładni historycznej. Przed nowelizacją Uchwała XXVI/203/2004 wprowadzała zwolnienie podatkowe tylko dla stowarzyszeń. Zmiana dokonana uchwałą z dnia 5 lutego 2005 r., poszerzyła zakres normowania Uchwały XXVI/203/2004, gdyż nie zawierała ona żadnego ograniczenia podmiotowego. Zwolnienie podatkowe obowiązujące w 2007 r. miało najszerszy zakres, gdyż jedyną przesłanką warunkującą jego zastosowanie było przeznaczenie nieruchomości m.in. na cele kultury. Z kolei wejście w życie 1 stycznia 2009 r. nowej uchwały Nr XXVI/181/2008 ponownie zawęziło zakres zwolnienia podatkowego, gdyż dotyczyło ono nieruchomości zajętych m.in. na cele kultury, ale za wyjątkiem tych nieruchomości, które zajęte zostały przez przedsiębiorcę. Założyć należy racjonalność działania Rady Miejskiej w Alwerni, a zatem skoro w 2009 r. wyłączono spod zakresu zwolnienia podatkowego przedsiębiorców, oznacza to, że Uchwała XXVI/203/204 w brzmieniu z 2007 r. pozwalała przedsiębiorcom na korzystanie z tego zwolnienia podatkowego. Potwierdzeniem słuszności powyższego stanowiska jest także §2 tej uchwały, który stanowi, że "w przypadku podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, zwolnienie na podstawie §1 niniejszej uchwały może być udzielone jeżeli wartość tej pomocy brutto łącznie z wartością innej pomocy de minimis, otrzymanej w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień uzyskania pomocy, nie przekroczy kwoty stanowiącej równowartość 100 tys. euro". Podsumowując tę część rozważań, Sąd stwierdza, że fakt prowadzenia przez stronę skarżącą działalności gospodarczej, nie sprzeciwia się objęciu jej w 2007 r. zwolnieniem z podatku od nieruchomości, jeżeli oczywiście zostaną spełnione określone w w/w przepisie przesłanki warunkujące jego uzyskanie. Wskazać w tym miejscu należy, że informacje o tym jakie jest przeznaczenie, funkcja użytkowa budynku zawarte są w ewidencji gruntów i budynków. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę na regulację zawartą w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, jak i podmiotu podatkowego. Od tej reguły, potwierdzonej treścią w/w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie zostały przewidziane w tym przepisie żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia w zasadzie innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09, Lex nr 489351, wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. II FSK 1243/08, LEX nr 558871, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., II FSK 1410/07, LEX nr 549643). Należy bowiem wskazać, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Podważenie tych zapisów, bądź też ich zmiana, może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966). Brak w aktach tego dokumentu był jedną z przyczyn uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wcześniej wydanej decyzji w sprawie przedmiotowego podatku. W uzasadnieniu decyzji z dnia 5 czerwca 2008 r. organ wskazał, że dopiero po dołączeniu wypisu z rejestru gruntów będzie można stwierdzić z całą pewnością stan przedmiotowych nieruchomości w 2007 r. Dokument taki został włączony do materiału dowodowego w toku dalszego postępowania, jednak organy do jego treści w ogóle się nie odniosły. Tymczasem z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działki zgłoszone przez Spółkę do opodatkowania stanowią grunty orne, łąki trwałe, grunty zadrzewione i zakrzewione, lasy i grunty leśne oraz pastwiska trwałe. Zwrócić należy uwagę, że organy mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych wynikających z ewidencji gruntów, ale dotyczy to sytuacji, gdy na podstawie art. 194§3 O.p., dojdą do wniosku, że dane te są zdezaktualizowane. Wspomniany przepis Ordynacji podatkowej dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Daje on zatem podstawę do przeprowadzenia przeciwdowodu w odniesieniu do domniemania wiarygodności oraz w odniesieniu do domniemania autentyczności dokumentu urzędowego. Istnieje zatem możliwość obalenia domniemania poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków, w przypadku gdy istnieje inny dokument, który świadczy o wadliwości zapisów w ewidencji. Z powyższych uwag wynika, że organ nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli, tak jak to miało miejsce w rozpoznanej sprawie, budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. A zatem rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę, projekt budowlany, czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Dokumentacja ta powinna w sposób precyzyjny określać rodzaj danego budynku. W przypadku braku odpowiedniej dokumentacji architektoniczno - budowlanej organ podatkowy może zgodnie z art. 197 O.p. powołać na biegłego osobę dysponującą odpowiednią wiedzą techniczną, celem wydania opinii w powyższym zakresie. Na konieczność podjęcia takich działań wskazuje art. 122 O.p. wyrażający zasadę prawdy obiektywnej. Jej treść oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistym stanem, a jeżeli okaże się to niemożliwe, dokonanie ustaleń zbliżonych do stanu rzeczywistego. Artykuł 187 O.p. nakazuje z kolei, wyczerpujące i wszechstronne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy. Organy powinny mieć także na uwadze, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Ponadto § 65 tego rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe. Przepis ten wskazuje na następuje rodzaje: budynki mieszkalne, budynki przemysłowe, budynki transportu i łączności, budynki handlowo-usługowe, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, budynki biurowe, budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, inne budynki niemieszkalne. Przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej (§65 ust.2). Z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) wynika, że do rodzaju budynków oświaty, nauki i kultury oraz budynków kultury fizycznej zaliczono min. ogólnodostępne obiekty kulturalne, muzea i biblioteki, przedszkola, szkoły, placówki, szkoły wyższe, budynki instytucji badawczych oraz budynki sportowe, w tym: kina, sale koncertowe, opery, teatry, sale kongresowe, domy kultury i wielozadaniowe sale wykorzystywane głównie do celów rozrywkowych, kasyna, cyrki, teatry muzyczne, sale taneczne i dyskoteki, estrady itp. Stwierdzić w związku z powyższym należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobligowane będą do dokładnego określenia rodzaju budynku znajdującego się na nieruchomości strony skarżącej w w/w sposób i dopiero po dokonaniu takich ustaleń zasadne będzie zajęcie się kwestiami związanymi z w/w zwolnieniem podatkowym, względnie stanem technicznym budynku. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, że adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość, uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio, dochodów w danym roku podatkowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, Lex nr 193364). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l., Sąd stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty położone na obszarach objętych ochroną ścisłą, czynną lub krajobrazową, a także budynki i budowle trwale związane z gruntem, służące bezpośrednio osiąganiu celów z zakresu ochrony przyrody - w parkach narodowych oraz w rezerwatach przyrody. Odnosząc ten przepis do stanu faktycznego będącego podstawą niniejszego postępowania, na uwzględnienie zasługuje stwierdzenie organu, że nieruchomość strony skarżącej położona w otulinie Rudniańskiego Parku Krajobrazowego i Tenczyńskiego Parku Krajobrazowego nie może być zwolniona z podatku od nieruchomości na podstawie ww. przepisu, gdyż nie znajduje się ona w obrębie ani parku narodowego ani rezerwatu przyrody. Okoliczność, że grunt objęty jest ochroną nie jest bowiem wystarczającą przesłanką do zastosowania tego zwolnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na zasadzie art. 145§ 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z §14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z §6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) oraz opłatę od pełnomocnictwa.