I SA/Kr 446/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o. o. w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. F. Sp. z o. o. w R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2017r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności, w której jednocześnie zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że ewentualne wystawienie tytułu wykonawczego na podstawie skarżonego postanowienia i skierowanie do strony skarżącej, egzekucji na kwotę wynikającą z postanowienia (w większości niewymagalną), spowodowałoby istotną szkodę po jej stronie (związaną z działaniem organu egzekucyjnego), będącą rezultatem załamania systemu finansowania strony skarżącej, dużego prawdopodobieństwa wypowiedzenia instrumentów finansowych, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do upadłości Spółki oraz zwolnienia łącznie ok. stu osób (zatrudnionych na podstawie umowy o pracę oraz umowy zlecenie) oraz przeniesienia ciężaru utrzymania tych osób na Skarb Państwa. Jednocześnie, zdaniem strony skarżącej nie zachodzi obawa braku majątku do egzekucji z uwagi na posiadanie przez Spółkę aktywa o wartości, wystarczającej do zaspokojenia ewentualnego zobowiązania. A ponadto w ocenie strony skarżącej, aktywa, ze względu na ich rodzaj, w razie konieczności ich szybkiego spieniężenia, co zachodziłoby w razie egzekucji, musiałyby zostać zbyte znacznie poniżej ich wartości rynkowej, co naraziłoby Spółkę na szkodę równą, co najmniej różnicy między ich wartością rynkową, a ceną uzyskaną w toku egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, wymienionych we wskazanej regulacji. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzeczniczym, wyrażonym między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/2004 - podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej, nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r. sygn. akt II SA/Bk 352/06). Przystępując do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej podać należy, że stosownie do powyższych uregulowań, zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadnia wstrzymanie wykonania danego aktu. Skoro zaskarżonym postanowieniem określono Spółce wysokość kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku, powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że wykonanie przedmiotowego postanowienia, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Jego autor nie podał bowiem żadnych rzeczowych informacji i nie przedłożył żadnych dokumentów, z których wynikałby aktualny stan prosperowania Spółki. Strona skarżąca nie podała, na czym miałoby polegać załamanie jej systemu finansowania, czy też wypowiedzenie instrumentów finansowych. Ogólnikowe stwierdzenia Spółki nie dają Sądowi możliwości oceny, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia, zagrozi jej, powodując niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca nie sprecyzowała również kwestii zagrożenia upadłością i wywiedzioną z tej okoliczności, możliwością zwolnienia około stu osób. Jednocześnie wskazała, że w sprawie nie zachodzi obawa braku majątku do egzekucji z uwagi na posiadanie przez Spółkę aktywa o wartości, wystarczającej do zaspokojenia ewentualnego zobowiązania – nie wskazując przy tym konkretnych wartości rynkowych tych aktywów. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2014r. sygn. akt II OZ 1099/14). Natomiast orzekanie na podstawie niekompletnych danych nie jest dopuszczalne. Zaznaczyć również należy, że aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku, koniecznym jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi dotyczącymi prosperowania strony skarżącej. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji (postanowienia) odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków, etc. Takich pełnych danych, strona skarżąca nie przedłożyła. Sformułowała jedynie ogólne wywody, których w żaden sposób nie poparła odpowiednimi rzeczywistymi danymi, a ogólnikowe, niczym niepoparte stwierdzenia nie mogą stanowić podstawy dla poparcia przez Sąd przedmiotowego wniosku. Konkludując, warto wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 10 listopada 2016r., sygn. akt II GZ 1146/16, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności, które mogą wystąpić w przyszłości), pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Strona powinna w tym celu należycie uzasadnić złożony wniosek, tj. poprzeć go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.