I SA/Kr 447/11

Sygn. akt I SA/Kr 477/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r., sprawy ze skargi B.C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 26 stycznia 2011 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2005 r. - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego, prowadzi postępowania egzekucyjne do majątków zobowiązanych J.C. i M.C. na podstawie własnych tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług oraz w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych. Egzekucja została wszczęta w stosunku do J.C. w dniach 15 maja 2002r., 14 sierpnia 2003r., 6 listopada 2003r., 14 grudnia 2003r. oraz 13 września 2004r. zaś w stosunku do M.C.15 maja 2002r., 14 sierpnia 2003r., 6 listopada 2003r. - poprzez doręczenie zobowiązanym odpisów tytułów wykonawczych. Pismami z dnia 22 września 2010r. zobowiązani działając przez swego pełnomocnika złożyli wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie szczegółowo wymienionych tytułów wykonawczych, każdorazowo z powodu wygaśnięcia obowiązku. Podnosząc przedawnienie obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, we wniosku wskazano na konieczność umorzenia wszystkich postępowań egzekucyjnych wskazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w piśmie-informacji z dnia 28 maja 2010r. w liczbie; 33 zawieszonych i 8 prowadzonych postępowań przeciwko J.C. oraz w liczbie 40 zawieszonych i 10 prowadzonych postępowań przeciwko M.C.. Jak wyjaśniono, stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) postępowanie egzekucyjne umarza się m.in. w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), a w takim przypadku organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 3 u.p.e.a., a czyni to albo na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 4 u.p.e.a.). Nadto, zgodnie z przepisem art. 70 § l ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W sprawach zobowiązanych egzekwowane zaległości dotyczą zaś okresu 1998 - 2001, a zatem czasookresu sprzed ponad 12 lat. Wprawdzie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi przy tym, iż bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, jednakże w niniejszej sprawie w zasadzie wszystkie tytuły wykonawcze zostały wydane jeszcze w 2003 roku, a zatem ponad 7 lat temu. Postanowieniami z dnia 22 października 2010r. o numerach [...] i [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych odpowiednio w stosunku do J.C. w ilości 20 i M.C. w ilości 23. W uzasadnieniu podniesiono, że w świetle art. 70 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, jednakże bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a §1 pkt l lub 2 (tj. decyzji o odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu na raty spłaty podatku lub zaległości podatkowej), do dnia terminu płatności ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Tymczasem terminy spłaty ostatnich rat zaległości obu zobowiązanych w podatku od towarów i usług wyznaczone zostały na dzień 6 czerwca 2011r., natomiast termin płatności ostatnich rat zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych ustalono na dzień 5 sierpnia 2011 r. Wobec tego, bieg terminu przedawnienia należności określonych w przedmiotowych tytułach wykonawczych został zawieszony na okres od dnia wydania decyzji o rozłożeniu ich spłaty na raty do dnia upływu terminów spłaty ostatnich rat, co oznacza, że należności te nie uległy przedawnieniu. W konsekwencji brak jest przesłanek do umorzenia przedmiotowych postępowań egzekucyjnych w trybie art. 59 § l pkt 2 u.p.e.a. Końcowo zaznaczono, że nieuwzględnienie w rozstrzygnięciach pozostałych tytułów wykonawczych wyszczególnionych we wniosku strony wynika z faktu, iż prowadzone na ich mocy postępowania egzekucyjne zostały już zakończone. W zażaleniach na te postanowienia pełnomocnik zobowiązanych zarzucił organowi rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 10 i art. 11 k.p.a. oraz art. 124 § l i 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., a nadto art. 59 § l pkt 2 u.p.e.a. - poprzez : 1) faktyczne zaniechanie ustosunkowania się do treści wniosku w całości i ograniczenie rozstrzygnięcia do jedynie jego części, a mianowicie z pominięciem około 20 postępowań egzekucyjnych, które to postępowania - stosownie do informacji zawartych w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 28 maja 2010r. - mają status postępowań "czynnych" (nie zakończonych), 2) faktyczne zaniechanie dokonania kontroli legalności postępowania egzekucyjnego wdrożonego w oparciu o tytuły wykonawcze wymienione we wniosku strony z dnia 22 września 2010r., 3) faktyczne zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego i faktycznego do wydanego postanowienia, w szczególności w zakresie: a) podania przyczyn, dla których wniosek strony nie mógł zostać w całości uwzględniony, b) podania sposobu zakończenia kilkunastu postępowań egzekucyjnych wymienionych we wniosku strony z dnia 22 września 2010 r., opracowanym w oparciu o pisemną informację Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 28 maja 2010 r. i nie objętych rozstrzygnięciem oraz czasookresu, w którym to zakończenie nastąpiło, skutkiem czego nie jest możliwe poddanie tegoż postanowienia prawidłowej kontroli w toku instancji. W konsekwencji tych zarzutów pełnomocnik podatników wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień w całości oraz o umorzenie postępowań egzekucyjnych w stosunku do zobowiązanych zgodnie z pierwotnym żądaniem wniosków, względnie o przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego do ponownego rozpoznania - z uwagi na okoliczność, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. W uzasadnieniach pełnomocnik wyjaśnił, że organ pierwszej instancji nie wskazał mu sposobu zakończenia części postępowań egzekucyjnych. Powtórzył też, treść pierwotnych wniosków o umorzenie, a nadto podkreślił, że przed podjęciem egzekucji organ egzekucyjny jest obowiązany zbadać z urzędu dopuszczalność powadzenia egzekucji, przy czym badanie to obejmuje w szczególności ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna i czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony. Nie chodzi zatem o zbadanie treści obowiązku, ale zbadanie czy tytuł wykonawczy znajduje oparcie w odpowiednim akcie prawnym (orzeczeniu), bowiem to dopiero wynikający z aktu prawnego obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie podlega ocenie co do jego zasadności czy wymagalności. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny takiego badania nie przeprowadził, skutkiem czego prowadzona przezeń w chwili obecnej egzekucja nie ma podstaw prawnych. Pełnomocnik zarzucił także organowi faktyczne zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego i faktycznego do wydanego postanowienia, skutkiem czego nie jest możliwe poddanie go prawidłowej kontroli w toku instancji. Końcowo zarzucono organowi zaniechanie dopełnienia obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie. W szczególności nie można bowiem uznać za udowodnione okoliczności faktyczne opisane w uzasadnieniu skarżonych postanowień, albowiem mowa tu o okolicznościach ustalonych w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia czynnego udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Postanowieniami z dnia 7 stycznia 2010r. o numerach [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację skarżonych postanowień. Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż w rozstrzygnięciu zaskarżonego postanowienia nie uwzględniono pozostałych tytułów wykonawczych wymienionych we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego organ zauważył, że strony zostały poinformowane, że wobec nich nie toczy się już postępowanie egzekucyjne. Jeżeli zaś strona uskarża się na brak informacji o sposobie ich zakończenia, może wnieść do organu egzekucyjnego wniosek z prośbą o wyjaśnienie tej kwestii. Naczelnik Urzędu Skarbowego zajął stanowisko wyłącznie do tytułów wykonawczych wobec których toczy się postępowanie egzekucyjne. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik podatnika w zasadniczej części powtórzył zarzuty odwołań, wytykając nadto organowi, iż ten utrzymując w mocy zaskarżone zażaleniami rozstrzygnięcia dopuścił się naruszenia art. 138 § l pkt l k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia opisanych wyżej postanowień Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skarg. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania zbadano, kierując się między innymi zasadami ogólnymi, o których mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego, czy sformułowane przez skarżących zarzuty są uzasadnione. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego pełnomocnik skarżących miał możliwość udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania, co dawało mu możliwość przeglądania akt egzekucyjnych i składania wyjaśnień oraz wniosków, z czego jednak nie skorzystał. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. oraz 124 § 1 i § 2 k.p.a. organ wskazał, że w zaskarżonych postanowieniach wyczerpująco uzasadnił pełnomocnikowi odmowę umorzenia postępowań egzekucyjnych na postawiony zarzut przedawnienia zaległości. Odpowiadając na zarzut pominięcia słusznego interesu strony postępowania oraz faktycznego zaniechania ustosunkowania się do treści wniosku w całości i ograniczenie rozstrzygnięcia jedynie do jego części, powołano się raz jeszcze na zawarte w skarżonych postanowieniach wyjaśnienie, iż nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu pozostałych tytułów wykonawczych wyszczególnionych we wniosku strony wynikało z faktu, iż prowadzone na ich mocy postępowania zostały już zakończone. Odpowiadając na zarzut zaniechania zbadania legalności postępowania egzekucyjnego podniesiono, że dokładnie wyjaśniono stronom, iż zaległości objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi są wymagalne, nie uległy przedawnieniu jak zarzucały strony. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 138 § l pkt l k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., organ wskazał wreszcie, że utrzymując w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej, również uznał postawiony zarzut przedawnienia zaległości za nieuzasadniony skutkujący odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego, a więc takie rozstrzygnięcie - zdaniem tutejszego organu nie naruszyło obowiązującej procedury administracyjnej. Rozpoznając łącznie sprawy skarg na zaskarżone postanowienia, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu sprawy połączone dotyczyły małżonków, działających przez jednego pełnomocnika, który sporządzał identycznej treści pisma procesowe a nadto w obydwu sprawach skargi opierały się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów postępowania, przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem Sądu, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 cytowanej ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, a strony postępowania nie wnosiły sprzeciwu co do ich połączenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd, kierując się wskazanymi wyżej przesłankami i badając zaskarżone postanowienia w granicach określonych przepisami powołanych ustaw, doszedł do przekonania, że skargi M. C. i J.C. zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podzielić w tym zakresie należy – w zasadniczej części – zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie przez organ I instancji przepisów art. 7, art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego a następnie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 tegoż Kodeksu przez organ II instancji, który mimo zaistniałego naruszenia prawa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Powołane przepisy znajdują zastosowanie w sprawie na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /tekst. jednol. Dz. U. 2005r. nr 229 poz. 1954/ stanowiącego, iż o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy kpa winny więc znaleźć swe odpowiednie i prawidłowe zastosowanie w sprawach, których przedmiotem było rozpoznanie wniosków zobowiązanych o umorzenie prowadzonych w stosunku do nich postępowań egzekucyjnych w oparciu o treść art. 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 59 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – jak wskazywano "każdorazowo z powodu wygaśnięcia egzekwowanego obowiązku". Powołane we wniosku przepisy dawały - w ocenie wnioskodawcy - podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na żądanie zobowiązanego związaną z tym, że "obowiązek nie jest wymagany, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo obowiązek ten nie istniał". Oceniając zaskarżone postanowienia Sąd na wstępie nie znalazł podstaw do kwestionowania prawidłowej i mającej swe uzasadnienie w powołanych przez organy przepisach, oceny organów w świetle której brak było określonych w art. 59 § l pkt 2 u.p.e.a podstaw do umorzenia uprzednio zawieszonych, na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowań egzekucyjnych Słusznie w tym zakresie przyjęto, iż art. 70 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej stanowią, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, jednakże bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 67a §1 pkt l lub 2 (tj. decyzji o odroczeniu terminu płatności lub rozłożeniu na raty spłaty podatku lub zaległości podatkowej), do dnia terminu płatności ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. W rozpoznawanych sprawach terminy spłaty ostatnich rat zaległości obu zobowiązanych w podatku od towarów i usług wyznaczone zostały na dzień 6 czerwca 2011r., natomiast termin płatności ostatnich rat zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych ustalono na dzień 5 sierpnia 2011 r. Wobec tego, bieg terminu przedawnienia należności określonych w przedmiotowych tytułach wykonawczych został zawieszony na okres od dnia wydania decyzji o rozłożeniu ich spłaty na raty do dnia upływu terminów spłaty ostatnich rat, co oznacza, że należności te nie uległy przedawnieniu. Wniosek o umorzenie postępowań egzekucyjnych odnosił się jednak nie tylko do opisanych wyżej spraw, ale zawierał – w przypadku każdego ze zobowiązanych, żądanie umorzenia postępowań egzekucyjnych wymienionych w piśmie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 maja 2010r. tj. - 33 postępowań zawieszonych i 8 prowadzonych w stosunku do J.C. - 40 postępowań zawieszonych i 10 prowadzonych w stosunku do M. C . Tymczasem rozstrzygając wniosek organy orzekły o odmowie umorzenia postępowania w 20 sprawach w stosunku do J. C oraz w 23 sprawach w stosunku do M.C.. Co do pozostałych spraw wymienionych we wniosku organy nie orzekły nic.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał jedynie, iż nieuwzględnienie w rozstrzygnięciach pozostałych tytułów wykonawczych wyszczególnionych we wniosku strony wynika z faktu, iż prowadzone na ich mocy postępowania egzekucyjne zostały już zakończone. Organ II instancji powielił to twierdzenie dodając, iż strony zostały poinformowane, że wobec nich nie toczy się już postępowanie egzekucyjne. Jeżeli zaś uskarżają się na brak informacji o sposobie ich zakończenia, mogą wnieść do organu egzekucyjnego wniosek z prośbą o wyjaśnienie tej kwestii. Sąd nie mógł uznać takiego sposobu procedowania za prawidłowy albowiem wniosek strony nie został rozstrzygnięty w całości, mimo przekonania organów, iż postanowienia załatwiały całą sprawę. Jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 13 czerwca 2008r. sygn. akt II SA/Gl 336/08 niekompletność rozstrzygnięcia sprawy jest widoczna przy porównaniu go z materiałem zawartym w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi materiałami i dowodami. Taka sytuacja miała miejsce właśnie w rozpoznawanej sprawie, co wyżej opisano. Organ winien więc rozpatrzyć wniosek w całości i w istocie orzec – tak jak prawidłowo orzekł o odmowie umorzenia w stosunku do postępowań egzekucyjnych zawieszonych w wyniku rozłożenia zaległości na raty – o wszystkich wymienionych we wniosku postępowaniach. Tymczasem organ – w stosunku do wniosku, bazującego na wcześniejszej informacji tegoż organu – zagubił gdzieś po około 20 postępowań w stosunku do każdego z małżonków, pozostawiając, ich tylko z informacją, iż sprawy pozostałe zostały zakończone. Rażąco niewłaściwa i sprzeczna z zasadą zaufania do władzy publicznej, określoną w art. 8 kpa była już na pewno rada organu odwoławczego o możliwości złożenia kolejnego wniosku z prośbą o wyjaśnienie tej kwestii. Co do postępowań, które zostały zakończone i w których sposób zakończenia nie obligował do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w oparciu o treść art. 59 § 1 lub 2 u.p.e.a. tj. np. takich w których doszło do wyegzekwowania obowiązku, po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, organ winien po prostu odmówić umorzenia postępowania ale już z innych powodów, w szczególności braku podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku. Umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje bowiem wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub bezcelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma zatem na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej konkretnej sytuacji, zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Pamiętać więc należy, iż wykonanie obowiązku po wszczęciu postępowania egzekucyjnego nie stanowi podstawy jego umorzenia lecz realizację celu postępowania a zarazem sposób jego zakończenia. Przepisy u.p.e.a. znają instytucję zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku, przewiduje ją choćby art. 64c § 8 u.p.e.a., wspomina o niej także orzecznictwo sądowe /przykładowo wyrok WSA w Gliwicach I Sa/Gl 190/10/ czy też piśmiennictwo /przykładowo; komentarz Piotra Pietrasza do art. 59 u.p.e.a. Lex Omega 18/2011/. Źródła te jednoznacznie wskazują, że są różne sposoby zakończenia postępowania egzekucyjnego ; wydanie i doręczenie postępowania o umorzeniu tego postępowania lub wyegzekwowanie obowiązku. Wykonanie obowiązku już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego nie stanowi natomiast podstawy jego umorzenia ale zasadniczy cel tego postępowania i zakończenie tego postępowania. Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w sprawie. Przytacza je jednak przewidując jedynie, iż część lub może całość postępowań pominiętych w zaskarżonych postanowieniach mogła w taki sposób się zakończyć. Wiedzy w tym zakresie jednak nie posiada, tak jak zresztą skarżący. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji prawidło i wyczerpująco rozpozna wniosek skarżących w przedmiocie dotyczących ich postępowań egzekucyjnych, które wymienione były we wniosku, chyba, że wnioskujący uznają iż sytuacja uległa takiej zmianie lub wyjaśnieniu, że dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe i wniosek swój wycofają lub ograniczą. Rozpoznając wnioski organ zastosuje zasady określone w art. 7, art. 8 i art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, które obecnie naruszył a nadto odniesie się w swym rozstrzygnięciu do możliwości orzeczenia o umorzeniu wszystkich objętych wnioskami postępowań egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 cytowanej ustawy.