I SA/Kr 453/15

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: Michał Śmiałowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. C. – W., o wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w sprawie ze skargi J.S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 29.12.2014r., nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2009r., postanawia: przyznać radcy prawnemu M. C. – W., wykonującej zawód w ramach "Kancelarii Radcy Prawnego", znajdującej się w K. przy ul. M., wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w kwocie 442,80 zł ( czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierające podatek od towarów i usług w wysokości 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) W dniu 23 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę w przedmiotowej sprawie. Dnia 27.08.2015r. Starszy Referendarz Sądowy WSA w Krakowie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na tej podstawie Sekretarz Rady OIRP, dnia 15.09.2015r. wyznaczył pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M. C - W. W dniu 12.11.2015r. wyznaczony pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarga kasacyjna zawierała również wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, według stawek określonych w Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Koszty te powiększone miały być o podatek od towarów i usług. Przedmiotowy wniosek zawierał oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W dniu 21.12.2015r. WSA w Krakowie, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Dnia 20.01.2016r. pełnomocnik złożył zażalenie na to postanowienie, a w dniu 16.02.2016r. WSA w Krakowie uchylił przedmiotowe postanowienie i przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 30.09.2016r. NSA oddalił skargę kasacyjną. Dnia 17.10.2016r. pełnomocnik złożył do NSA wniosek o uzupełnienie postanowienia z dnia 30.09.2016r. poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie żądania przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. W dniu 26.10.2016r. NSA odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 30.09.2016r, wskazując w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, będzie przedmiotem analizy referendarza sądowego, po zwróceniu akt sądowi pierwszej instancji. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz .718 z p. zm. ) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik strony skarżącej wywiązał się z powierzonych mu obowiązków. Stąd też zasądzenie wynagrodzenia z tego tytułu jest zasadne. Orzekający przyznał więc pełnomocnikowi wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w kwocie 240 zł, na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 2) lit. b Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz.U z dnia 2013r., poz. 490), a za postępowanie zażaleniowe kwotę 120 zł na podstawie § 14 ust. 2 pkt. 2) lit. d wskazanego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Wynagrodzenie podwyższone zostało o stawkę podatku od towarów i usług, ustaloną w oparciu o art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1) ustawy o podatku od towarów i usług, z dnia 11 marca 2004 r. ( t.j. Dz.U. z 2016r. , poz. 710 z p. zm.) w zw. z § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia i wynoszącą w tym wypadku łącznie 82,80 zł. Należy przy tym podkreślić, iż w przedmiotowej sprawie sądowoadministracyjnej kontrolowana decyzja nie ma charakteru kreującego zobowiązanie. Ono bowiem zostało ustalone w innym postępowaniu. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest więc ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. W konsekwencji stosownie do art. 231 p.p.s.a. w takich przypadkach pobiera się wpis stały, który na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003r., nr 221, poz. 2193) wynosi 500 zł. (por. postanowienie NSA z dnia 23.07.2010r., sygn. II FSK 1275/10). W związku z tym przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu za tego rodzaju sprawy trzeba przyjąć klasyfikację "innej sprawy" wymienionej w § 14 ust. 2 pkt. 1) lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Podstawa prawna rozstrzygnięcia powołana została natomiast w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2016r., poz. 1715) i w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U z 2015r., poz. 1805). Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2, pkt 8) w zw. z art. 250 § 1, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 z p. zm.).