I SA/Kr 454/14

|Sygn. akt I SA/Kr 454/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2014 r., sprawy ze skargi R.B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 stycznia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki., - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 10 stycznia 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 czerwca 2013 r., nr [...] orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego R.B. za zaległości podatkowe "E" Sp. z o.o. obejmujące zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2011 r. oraz z tytułu odsetek za zwłokę od w/w zaległości wyliczonych na dzień 21.06.2013 r. i kosztami egzekucyjnymi. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 26 marca 2012 r., nr [...] określił Spółce "E " Sp. z o.o. z siedzibą w K., zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2011 r. Z uwagi na nieuregulowanie należności, które pierwotnie wynikały z deklaracji VAT-7 za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2011 r., a następnie zostały określone w ww. decyzji, organ podatkowy I wszczął egzekucję na podstawie tytułów wykonawczych nr : [...],[...],[...],[...] oraz [...]. Wszystkie ww. tytuły zostały doręczone zobowiązanej spółce. W trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podejmowano próby zajęcia rachunków bankowych oraz poszukiwano majątek spółki. Organ I instancji mając na uwadze stwierdzony stan faktyczny i prawny, zgodnie z zapisem art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, póz. 1954 z późn. zm.) stwierdził, iż wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na jego bezskuteczność. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 21 września 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne obejmujące swym zakresem m.in. ww. tytuły wykonawcze - uznając, iż w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jak ustalił organ I instancji w terminie płatności zobowiązań Spółki z o.o. "E" w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2011 r., zarząd spółki był jednoosobowy, a skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu. W konsekwencji bezskuteczności egzekucji i po ustaleniu występowania wszystkich przesłanek pozytywnych do przeniesienia odpowiedzialności Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 19 grudnia 2012 r., nr [...] wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, za zaległości spółki z o.o. "E " w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2011 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 grudnia 2012 r. Po przeprowadzeniu ww. postępowania organ I instancji wydał decyzję z dnia 21 czerwca 2013 r., nr [...], w której orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za wymienione tam szczegółowo zaległości podatkowe "E " Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu 20 września 2013r. Od przedmiotowej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, w którym zarzucono naruszenie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, iż w okresie od 21.02.2011 r. do 02.04.2012 r. skarżący wchodził w skład zarządu spółki "E ". W związku z powyższym skarżący wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania podatkowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia 10 stycznia 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 czerwca 2013 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w sprawie zaistniały wszelkie przesłanki określone prawem do wydania względem skarżącego decyzji o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W pierwszej kolejności podkreślono, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej wszczęto po dniu doręczenia decyzji określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Od decyzji tej nie wniesiono wobec czego uzyskała atrybut ostateczności. Natomiast wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia o Pana odpowiedzialności za zaległości Sp. z o.o. "E " z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okres nastąpiło z dniem doręczenia Panu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] tj. 27.12.2012 r. Ponadto stwierdzono, że wystąpiły wszystkie przesłanki pozytywne do przeniesienia na skarżącego odpowiedzialności podatkowej za zaległości ww. spółki bowiem istniała zaległość podatkowa (co uznano za bezsporne), jej egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna (co także uznano za bezsporne), a skarżący pełnił obowiązki prezesa zarządu w terminie płatności przedmiotowych zobowiązań. Podkreślono, że w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie m.in. ww. tytułów wykonawczych podjęto próby zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, które okazały się nieskuteczne. Równolegle podjęte działania zmierzające do ustalenia posiadania przez spółkę majątku, do którego możliwe byłoby skierowanie egzekucji administracyjnej (nieruchomości, środki transportu), nie wskazały żadnych składników majątkowych należących do spółki. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej czynności podjęte w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dowiodły, iż w zakresie przedmiotowych zaległości nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki oraz wykazana została bezskuteczność egzekucji. Stwierdzono również, że w terminach płatności przedmiotowych zobowiązań podatkowych skarżący był jedynym członkiem zarządu pełniąc funkcję prezesa zarządu Spółki "E " Sp. z o.o. oraz że skład zarządu nie uległ zmianie. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący naruszenia art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej organ podniósł, że jest on niezasadny. Twierdzenia skarżącego jakoby od dawna nie miał nic wspólnego ze spółką E ", ponieważ sprzedał jej udziały na początku roku 2011 i przestał pełnić jakiekolwiek funkcje w zarządzie nie zostały poparte żadnymi dowodami i dokumentami źródłowymi, a zatem uznano je za gołosłowne, mimo że w złożonym odwołaniu skarżący zadeklarował takie dokumenty przedstawić. Podkreślono, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne wyłączające możliwość orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki. Skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Jednocześnie do sądu upadłościowego nie wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości "E " Sp. z o.o. i nie toczyło się postępowanie wobec ww. Spółki. W stosunku do "E " Sp. z o.o. nie zostało również wszczęte postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). Skarżący nie wskazał także powodu niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacja podatkowa. Tym samym zdaniem organu nie było możliwe uwolnienie się od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, w szczególności: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 133 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacja podatkowa. Zarzucono też, że zaskarżona decyzja została skierowana do niewłaściwej osoby. Wskazano też, że naruszenie wyrażonych w art. 120, art. 121 §1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej zasad postępowania podatkowego polega na nieprzeprowadzeniu dodatkowego, wnioskowanego postępowania w celu ustalenia kto i w jakich okresach pełnił funkcję prezesa zarządu spółki, a także na przyjęciu domniemania, że skarżący pełnił w taką funkcję w spółce o określonym czasie. W skardze podniesiono również, iż powoływanie się na treść wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego winno być poprzedzone przeprowadzeniem rozważenia, co do jego charakteru, który może być deklaratoryjny lub konstytutywny. W odpowiedzi na skargę organ powtórzył stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta czynność jednakże Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddala. W niniejszej sprawie spór sprowadzał się do kwestii zaistnienia przesłanek odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki "E " Sp. z o.o. Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że z mocy art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 199 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.) przesłankami orzekania o odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe, jak i stowarzyszenia na mocy art. 116a ustawy Ordynacja podatkowa były: a) powstanie zobowiązania w czasie pełnienia przez daną osobę funkcji członka zarządu spółki,, b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki/stowarzyszenia w całości lub części, c) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy (jakiejkolwiek) w niepodjęciu działań w tym kierunku, d) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki. Powyższa regulacja dowodzi, że oceniając przesłanki orzekania o odpowiedzialności za zobowiązania spółki organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie dwie z nich - pełnienie obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Ciężar wykazania okoliczności uwalniającej osobę trzecią od odpowiedzialności za długi spółki tj. złożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego), wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku bądź wskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki - spoczywa na członku zarządu. Dwie ostatnie ze wskazanych przesłanek, jeżeli wystąpią (niekoniecznie łącznie) uwalniają stronę od odpowiedzialności za zobowiązania spółki i stanowią przeszkodę do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu - § 2 art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wyznacza przedmiotowy zakres odpowiedzialności. W konstrukcji przesłanek odpowiedzialności tkwi domniemanie winy członków zarządu w dopuszczeniu do powstania zaległości, tj. nieregulowania w terminie powstających z mocy prawa zobowiązań podatkowych. Nie chodzi przy tym o winę umyślną, ale także niedbalstwo przejawiające się w braku wiedzy o sytuacji podatkowej i finansowej osoby prawnej czy brak zainteresowania tą kwestią. Przytoczona regulacja prawna określa zarówno przesłanki pozytywne, warunkujące powstanie odpowiedzialności członków zarządu różnego rodzaju spółek i stowarzyszeń mających osobowość prawną, za zaległości podatkowe, jak i przesłanki negatywne, wyłączające taką odpowiedzialność. Wśród tych pierwszych wymienić należy niezapłacenie zobowiązania powstałego w czasie pełnienia przez osobę trzecią funkcji członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji w stosunku do majątku spółki. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego spółki. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z akt sprawy wynika, iż spółka "E " Sp. z o.o. postanowieniem Sądu Rejonowego w K. Wydział XI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 02.12.2010 r. nr [...] została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców. Z powyższego wpisu wynika, iż skarżący był jedynym udziałowcem i członkiem zarządu ww. podmiotu. Powyższy jednoosobowy skład zarządu, gdzie skarżący pełni funkcję prezesa zarządu (od dnia 15.11.2010 r.) potwierdza także pismo Sądu Rejonowego z dnia 23.10.2012 r. nr [...] , oraz pismo z dnia 10.12.1013 r. nr [...]. Co więcej w okresie wystąpienia przedmiotowych zaległości tj. od dnia 25.02.2011 r. do 25.08.2011 r. skład zarządu nie uległ zmianie. Fakt, iż skład zarządu do chwili obecnej nie uległ zmianie potwierdza również znajdujący się w aktach sprawy wydruk z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego stan na dzień 20.12.2013 r. (identyfikator wydruku: [...]) oraz odpis pełny z rejestru przedsiębiorców otrzymany z Centralnej Informacji Rejestru Sądowego numer KRS: [...] stan na dzień 13.12.2013 r. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, skarżący mimo podnoszenia w odwołaniu, że od dawna nie ma nic wspólnego ze spółką E ", ponieważ sprzedał jej udziały na początku roku 2011 i przestał pełnić jakiekolwiek funkcje w zarządzie, nie przedłożył w tym zakresie żadnych dowodów i dokumentów (mimo uprzednich zapewnień). W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego powoływania się przez organ na treść wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego bez uprzedniego przeprowadzenia rozważań, co do jego charakteru, który może być deklaratoryjny lub konstytutywny. Sąd w pełni podziela stanowisko organów podatkowych uznając zarzut za bezzasadny. W istocie istnieje domniemanie prawdziwości danych ujętych w KRS (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze sądowym, Dz. U. z 2007 r. Nr 168, póz. 1186 ze zm.), którego skarżący – mimo takich zapewnień - nie obalił. Sąd w pełni podziela przytoczone przez organ orzecznictwo min. uchwałę z dnia 20 stycznia 2010 r., III CZP 122/09 Sądu Najwyższego gdzie wskazano, że sąd rejestrowy powinien czuwać, aby w rejestrze umieszczane były tylko dane prawdziwe (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 września 2008 r., III CSK 56/08, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1991 r., III CZP 13/91, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 227/97 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2001 r., III CZP 44/00). Wynika to z funkcji i zadań Rejestru, związanego instytucjonalnie z księgami publicznymi, mającymi pełnić powszechną rolę informacyjną w ważnych dziedzinach porządkowanych prawnie, zwłaszcza w odniesieniu do rejestrowania obrotu prawnego. Cechuje je prawdziwość danych, rzetelność, aktualność, kompletność, możliwość identyfikacji uczestników obrotu, ustalenia kolejności i czasu dokonywanych przez nich czynności, ich treści, zmian itd. Tworzy to przesłanki zapewnienia przejrzystości i bezpieczeństwa obrotu, co ma fundamentalne znaczenie w warunkach gospodarki rynkowej, opartej na regułach uczciwej konkurencji równych prawnie podmiotów (...). Prawidłowo również ustalono spełnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec spółki. Postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości spółki "E " Sp. z o.o. zostało prawidłowo wszczęte poprzez doręczenie Spółce tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...],[...],[...]. W jego trakcie podjęto próby zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, które okazały się nieskuteczne. Banki oświadczyły bowiem, że nie prowadzą rachunków dla spółki lub że rachunki należące do dłużnika nie wykazują obrotów od 26 września 2011 r. W toku podjętych działań ustalono też brak majątku ruchomego i nieruchomego należącego do spółki, do którego możliwe byłoby skierowanie egzekucji administracyjnej. Organ zwrócił się do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Departament EPIT Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz Ministerstwo Sprawiedliwości Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych oraz Ksiąg Wieczystych. Również Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że spółka nie figuruje w rejestrach płatników składek ZUS. Zwrócono się także do operatorów sieci komórkowych o wskazanie rachunków bankowych, z których dokonywane były płatności za usługi teleinformatyczne, przy czym uzyskano negatywne odpowiedzi. Dodatkowo wnioski skierowane do Naczelników Urzędów Skarbowych o nadesłanie znanych organom podatkowym informacji dot. składników majątkowych spółki okazały się nieskuteczne. Ponadto z treści pisma Sądu Rejonowego w K. z dnia 23.10.2012 r. wynika, że spółka nie składała sprawozdań finansowych za 2010 i 2011 r. W ocenie Sądu tak poczynione ustalenia dawały Naczelnikowi Urzędu Skarbowego podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego, co nastąpiło postanowieniem z dnia 21 września 2012 r. Natomiast, jak słusznie zauważył organ, formalne umorzenie postępowania egzekucyjnego jest wystarczającym potwierdzeniem bezskuteczności egzekucji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 09.12.2012 r. sygn. akt III SA/Wa 631/10). Rozważając z kolei kwestię zaistnienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych wskazać należy, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa wykazanie, że wystąpiła któraś z okoliczności wskazanych w art. 116 § 1 lit a lub lit b uwalniająca członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, ciąży na członku zarządu, który może postawić wniosek o ogłoszenie upadłości spółki czy podjęcie działań naprawczych. Przesłanką taką jest także wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części - art. 116 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W kontrolowanej sprawie organy jednoznacznie ustaliły, że nie wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości "E " Sp. z o.o. i nie wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe). W konsekwencji takiego stanu rzeczy – jak słusznie zauważył organ - brak jest możliwości uwolnienia skarżącego od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa. Słusznie przyjął organ podatkowy, że skarżący nie wskazał także powodu niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa oraz nie wskazał również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części art. 116 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Tym samym przesłanki egzoneracyjne określone w cyt. wyż artykułach, w niniejszej sprawie nie wystąpiły. W tym miejscu powtórzyć trzeba za organem odwoławczym, że przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku zarządu. Zasadę tę potwierdza ugruntowana linia orzecznicza np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 03.09.2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1420/12 zgodnie z którym "należy podkreślić, iż w orzeczeniu o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wskazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, gdyż ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu". Tymczasem z akt sprawy wynika, iż skarżący nie podjął żadnych prób wykazania, że zaistniała którakolwiek z przesłanek egzoneracyjnych. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji szeregu zasad postępowania określonych w ustawie Ordynacja podatkowa. Organy podatkowe w sposób wnikliwy i kompleksowy zebrały i oceniły całość materiału dowodowego, przy czym podjęte przez nich rozstrzygnięcie nie nosi znamion dowolności albowiem znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym oraz zasadach logicznego myślenia. Sąd nie dopatrzył się także żadnych uchybień w samym kontrolowanym akcie. Decyzja zawiera wszelkie wymagane prawem elementy, a jej obszerne i skrupulatne uzasadnienie w pełni odpowiada wymogom art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. A marginesie Sąd zauważa, że procedowanie w niniejszej sprawie w dniu 13 czerwca 2014 r. było możliwe pomimo nadesłania do tut. Sądu w dniu 12 czerwca 2014 r. informacji pełnomocnika skarżącego o wypowiedzeniu mu pełnomocnictwa. Zgodnie bowiem z treścią art. 42 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.