I SA/Kr 457/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi G.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 24 marca 2017 r. G. W. – dalej skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 17 lutego 2017 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych w 2010r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że kwota podatku jest w takiej wysokości, iż aby ją zapłacić zmuszona będzie sprzedać dom albo mieszkanie. Nadto podkreśliła, że z uwagi na wiek oraz ciążące na niej zobowiązania wynikające z kredytów mieszkaniowych, nie ma "możliwości pozyskania zewnętrznego finasowania w koniecznej wysokości". Wskazując na sytuację materialną podniosła, że kiedyś była ona doskonała, a dziś jest bardzo dobra, jednakże mając na uwadze duże zobowiązania, bez sprzedaży nieruchomości nie udźwignie spłaty podatku ustalonego zaskarżoną decyzją. Do przedmiotowego wniosku nie załączono żadnych dokumentów na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) - zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego należy zauważyć, że skoro zaskarżoną decyzją ustalono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2010 w kwocie 270 968 zł, to z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać jej aktualną sytuację finansową i majątkową, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku. Jego autor nie podał bowiem żadnych rzeczowych informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącej, wskazując jedynie, że z uwagi na duże zobowiązania, bez sprzedaży nieruchomości nie udźwignie ona spłaty podatku ustalonego zaskarżoną decyzją. Nie dał zatem Sądowi możliwości oceny, czy uiszczenie ustalonej kwoty podatku przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy spowoduje zachwianie płynności finansowej skarżącej, a co więcej sam wskazał w uzasadnieniu wniosku, że sytuacja materialna skarżącej jest bardzo dobra. Przypomnieć należy w tym miejscu, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II OZ 1099/14). Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (vide: postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 684/13). Ponadto wskazać należy, że subiektywne przekonanie o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.