I SA/Kr 466/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 3 listopada 2017 r., sprawy ze skargi: R. P., na postanowienie: Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 14 lutego 2017r., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, - skargę oddala - Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia 2 stycznia 2017r. w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 10 czerwca 2015r. określającej R. P. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2015 r. w kwocie 7.428 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że prawdopodobieństwo, iż decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji jest obarczona wadą nieważności powinno być na tyle wysokie, aby uzasadniać zastosowanie środka o charakterze tymczasowym. Tymczasem przedstawiona przez skarżącego argumentacja w kontekście dokumentów, którymi dysponował organ I instancji przy wydawaniu decyzji, nie przemawia za uwzględnieniem złożonego wniosku. Skarżący we wniesionej na powyższe postanowienie skardze zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 252 § 1 w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p), polegające na wydaniu postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy skarżący co najmniej uprawdopodobnił, że decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnosi, została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. W oparciu o tak postawiony zarzut, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zgodnie z art. 9 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017r., poz. 1785 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Skarżący zamieszkuje w miejscowości [...] na terenie [...], zatem Prezydent Miasta K. nie był organem właściwym do wydania decyzji wymiarowej. Miejscowość ta stała się od 2008r. centrum życiowym skarżącego, natomiast zgłoszenie w dniu 16 lutego 2015r. wyjazdu na pobyt stały za granicę stanowiło jedynie potwierdzenie stanu faktycznego istniejącego od końca 2008r. Skarżący wskazał, że dokumenty potwierdzające jego zamieszkanie na terenie [...] znajdują się w aktach sprawy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. I SA/Kr 60/16. Złożył ponadto wniosek o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność zamieszkiwania na terenie [...], jak również dołączył do wniosku dokumenty: potwierdzenie zgłoszenia emigracji stałej, prawo jazdy wydane przez [...] oraz kartę stałego pobytu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Zaznaczyło jednocześnie, że dopiero po przesłuchaniu skarżącego (które miało miejsce w dniu 17 lutego 2017r., a więc po wydaniu zaskarżonego postanowienia) Kolegium wydało decyzję stwierdzającą nieważność decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowi odmienna ocena skarżącego i Kolegium odnośnie spełnienia przesłanki uprawniającej do wstrzymania wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2014r. w związku z wszczęciem na wniosek skarżącego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Podstawę orzekania stanowił w sprawie art. 252 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 §1 O.p. Z brzmienia tego przepisu wynika, że organ podatkowy jest zobowiązany wstrzymać wykonanie decyzji, gdy spełniony zostanie określony warunek jakim jest prawdopodobieństwo istnienia jednej z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w przepisie art. 247 § 1 O.p. W art. 252 § 1 O.p. wskazuje się na prawdopodobieństwo, co oznacza, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia nie tylko uprawdopodobnienie, rozumiane jako środek zastępczy dowodu, w ścisłym znaczeniu, dającym wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie, lecz wystarczającym jest wskazanie możliwości istnienia wady decyzji powodującej jej nieważność i to niezależnie od stopnia prawdopodobieństwa. Uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku wady dającej podstawę do stwierdzenia nieważności) jest wysoce prawdopodobne. Tymczasem w niniejszej sprawie rację należy przyznać Kolegium, że z samego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, w porównaniu z dokumentacją, którą dysponował organ I instancji, nie wynikało, że zaistniała przesłanka nieważności. Przesłanka ta mogła mieć miejsce w przypadku uznania, że skarżący faktycznie zamieszkuje na terenie [...]. Na uprawdopodobnienie tej okoliczności, skarżący dołączył do wniosku potwierdzenie zgłoszenia emigracji stałej, z którego wynika, że skarżący zgłosił swój wyjazd za granicę na pobyt stały w dniu 16 lutego 2015r. Ponadto skarżący dołączył do wniosku dwie nieczytelne kserokopie dokumentów (prawo jazdy wydane przez [...] oraz kartę stałego pobytu). Pomijając już fakt, że z uwagi na nieczytelność załączonej kserokopii dokumentów - nie było możliwe zweryfikowanie kiedy dokumenty te zostały wystawione - rację ma Kolegium, iż dokumenty którymi dysponował organ wydający decyzje wymiarowe jednoznacznie wskazywały, że skarżący zamieszkuje na terenie gminy K., czyli organem właściwym do wydania decyzji jest Prezydent Miasta K.. Wobec powyższego fakt, że skarżący zamieszkuje na terenie [...] na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, nie był oczywisty, skoro w dokumentacji podatkowej znajdowały się również dokumenty przedstawiane przez skarżącego, z których wynikało, że zamieszkuje on na terenie Gminy K.. Na marginesie należy jedynie wskazać, że dokumenty na które powoływał się skarżący, a które znajdowały się w aktach I SA/Kr 60/16, nie przekonały Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016r., sygn. akt II FSK 2272/16), że skarżący zamieszkiwał na terenie [...]. Wyrok ten wydany został w dniu 15 grudnia 2016r., czyli przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego zgodzić się należy z Kolegium, że na dzień wydawania zaskarżonego postanowienia, nie było oczywistym, iż zachodzi wysokie prawdopodobieństwo ziszczenia się przesłanki nieważności decyzji wymiarowej. Na zakończenie należy jedynie podnieść, że słusznie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, iż dopiero przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności rozprawy w dniu 17 lutego 2017r. (czyli już po wydaniu zaskarżonego postanowienia), pozwoliło ustalić, że skarżący faktycznie zamieszkiwał poza właściwością organu wydającego decyzję wymiarową i dopiero na tej podstawie stwierdzono nieważność tej decyzji. Sąd administracyjny dokonujący kontroli zaskarżonego aktu bada, czy na dzień jego wydania, nie doszło do naruszenia prawa. Stwierdzić w tym kontekście należy, że wydając zaskarżone postanowienie, brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji o stwierdzenie nieważności której wnosił skarżący. W szczególności porównując argumentację przedstawioną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dokumentacją, którą dysponował organ wydający decyzję wymiarową, nie sposób było stwierdzić, że prawdopodobnym jest zaistnienie przesłanki nieważnościowej. Mając powyższe na uwadze i uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione, jak również nie dopatrując się po zbadaniu prawidłowości rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2017r., poz. 1369 ze zm.) uchybień Kolegium, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy.