I SA/Kr 487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia W skardze wniesionej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, skarżący M. T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia. Skarżący wskazał, że organ podatkowy dysponując ostatecznym postanowieniem będzie mógł wszcząć postępowanie egzekucyjne oraz wszczynać kolejne postępowania podatkowe za dalsze okresy tj. lata 2013 – 2015. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawi art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że przedmiotem wstrzymania mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo akty, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, np. postanowienie o zawieszeniu postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia stwierdzającego odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie to nie jest wykonalne, nie stwarza ono bowiem dla skarżącego żadnych dyspozycji działania. Nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Skoro zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy. W przypadku tego rodzaju aktu nie mają zatem zastosowania ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.