I SA/Kr 495/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług za październik 2013 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w związku z istnieniem zagrożenia wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia w przypadku rozpoczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ podatkowy. Spółka podniosła w uzasadnieniu wniosku, że w przypadku niewstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, w Spółce powstanie zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy nadwyżką zadeklarowaną przez Spółkę, a nadwyżką określoną przez organ. Zobowiązanie to będzie zdaniem Spółki skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Jako dowód Spółka przedstawiła wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 marca 2016 r. do złożenia korekty deklaracji VAT – 7 za listopad 2013 r. w związku z błędem w pozycji ,,kwota nadwyżki z poprzedniej deklaracji". W opinii Spółki zostanie ona narażona na poniesienie bezzasadnych kosztów w przypadku uwzględnienia skargi. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Bk 8/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. W przypadku przesłanki odnoszącej się do wyrządzenia znacznej szkody, chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy zwrócić uwagę, że art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter nadzwyczajny. Jego zastosowanie sprawia, że decyzja już funkcjonująca w obrocie prawnym nie wywiera tymczasowo skutków w niej przewidzianych. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku powinna zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że sam fakt obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są bowiem zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem takie uzasadnienie wniosku, by wynikało z niego, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Rozpoznając złożony w przedmiotowej sprawie wniosek stwierdzić należy, że strona skarżąca nie powołała okoliczności wskazujących na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności rozpoznawany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są natomiast niezbędne do ustalenia, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Jeśli chodzi o wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego do złożenia korekty deklaracji VAT – 7 za listopad 2013 r. Sąd uznał, że nie może ono być traktowane jako uzasadnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego jest bowiem naturalnym skutkiem powstania zaległości podatkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2011 r. sygn. akt I FZ 331/11). Nie może więc ono wpływać na wstrzymanie wykonania decyzji. Na końcu wskazać należy, że Sąd na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie bada zasadności skargi. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach, wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.