I SA/Kr 498/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2018 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. Sp.k. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 22 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia - skargę oddala - I. Zaskarżonym postanowieniem z 22 lutego 2018r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia K. Sp. z o.o. sp. komandytowa w W. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z 5 stycznia 2018r. nr [...] odmawiającego uchylenia zabezpieczenia dokonanego przez zajęcie zabezpieczające wierzytelności, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. u z 2017r. poz. 1257 ze zm. dalej-k.p.a.), art. 17§1, art. 18, art. 23§1, art. 157a ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2017r. poz. 1201 ze zm. dalej-u.p.e.a.)- utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prowadzi postępowanie zabezpieczające w stosunku do spółki w oparciu o wniosek z 11 października 2017r. otrzymany z Biura Wymiany Informacji Podatkowej w K. o podjęcie środków zabezpieczających w oparciu o art. 16 Dyrektywy Rady 2010/24/UE z 16 marca 2010r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz. UE L. 2010.84.1 z 31 marca 2010r.). Ustawa z 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (Dz. U z 2013r. poz. 1289) wdrożyła w/w dyrektywę. We wniosku o podjęcie środków zabezpieczających, organem wnioskującym jest [...] Państwa HU-Węgry a jako organ występujący z wnioskiem [...]. Wniosek dotyczy należności pieniężnej z tytułu podatku VAT za okres 1/10/2015-30/06/20116 w kwocie całkowitej [...] zł i dotyczy podjęcia środków zabezpieczających w odniesieniu do firmy K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa [...], W.. Zawiadomieniami z 31 października 2017r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W., dokonał skutecznego zajęcia zabezpieczającego wierzytelności w [...] a co do [...] SA bank poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego dla skarżącej spółki. Zobowiązany (skarżąca spółka) pismem z 10 listopada 2017r. zwrócił się z wnioskiem o uchylenie zajęcia zabezpieczającego dołączając kserokopię interpretacji przepisów prawa podatkowego, odpis z rejestru przedsiębiorców, zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych, protokół kontroli i opinię prawną. Zobowiązany zakwestionował działania węgierskiego urzędu podatkowego a to istnienie należności objętej zabezpieczeniem. Kontrola podatkowa przeprowadzona w spółce w dniu 5 lutego 2014r. nie wykazała nieprawidłowości. Skarżąca spółka sprzedawała towary na terytorium RP na rzecz osób fizycznych za pośrednictwem zagranicznych stron internetowych w zgodzie z wydanymi interpretacjami Ministra Finansów a polskie organy nie były zobowiązane do dostarczenia informacji na wniosek organu wnioskującego gdyż ujawnienie ich było sprzeczne z polskim porządkiem publicznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z 5 stycznia 2018r. nr [...] odmówił uchylenia zabezpieczenia dokonanego na rachunku bankowym w [...] SA. Skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie: 1. art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez zastosowanie podwójnego opodatkowania poprzez doprowadzenie do zalegalizowania wobec polskiego podmiotu gospodarczego podwójnego opodatkowania podatkiem VAT przez dwa kraje UE, 2. art. 18, art. 28, art. 34 skonsolidowanej wersji Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zastosowania podwójnego opodatkowania, które stanowi naruszenie zasady dyskryminacji ze względu na narodowość, naruszenie swobody przepływu towarów i ograniczenia importowe, 3. art. 157a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie sposobu zabezpieczenia w sytuacji gdy spółka działała w oparciu o polskie przepisy prawa bowiem zastosowała się do indywidualnej interpretacji podatkowej a zgodne z prawem działania spółki potwierdziły także polskie organy podatkowe w protokole kontroli z 5 lutego 2014r., 4. art. 8 i art. 9 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez dokonanie zabezpieczenia wierzytelności pomimo, iż zabezpieczenie to przeczy stanowisku wyrażonemu w indywidualnych interpretacjach Ministra Finansów , 5. art. 77§1 k.p.a. polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść spółki tj. działania w oparciu o indywidualną interpretację podatkową a także protokołów kontroli, które świadczą o prawidłowym funkcjonowaniu spółki, 6. art. 13 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy zachodzi ważny interes zobowiązanego, 7. art. 14k Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie tego, że spółka posiada chroniące ją indywidualne interpretacje wydane przez organ działający z upoważnienia Ministra Finansów, 8. art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14, art. 15 Dyrektywy ws wzajemnej pomocy poprzez ich niezastosowanie i potraktowanie w sposób uprzywilejowany wierzytelności państwa węgierskiego, która to wierzytelność powstała w oparciu o interpretacje sprzeczne z polskim systemem norm prawnych. Zdaniem spółki naruszono zasadę dotycząca zakazu podwójnego opodatkowania a spółka jest traktowana mniej korzystnie ze względu na przynależność podatkową. Biorąc pod uwagę treść interpretacji indywidualnej wydanej w stosunku do spółki istnieją przesłanki do uchylenia zabezpieczenia. Zabezpieczenie uniemożliwia spółce kontynuowanie działalności zarobkowej. Wskazano także, że spółka podejmuje działania prawne na terenie W.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z 22 lutego 2018r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia wskazał, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, którego celem jest ochrona ,,przyszłych" interesów wierzyciela i zostało ono uregulowane w dziale IV ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 154-art. 168). Zgodzie z art. 157a u.p.e.a. organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia. Rozstrzygnięcie wniosku dotyczące uchylenia bądź zmiany zakresu zabezpieczenia ma charakter uznaniowy. Zaznaczono także-ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów podniesionych w zażaleniu, że organy polskie nie mogą kwestionować dokumentu zabezpieczenia ani wysokości należności objętych tym dokumentem. Uchylenie zabezpieczenia pozbawiłoby wierzyciela jakiegokolwiek zabezpieczenia należności. Organ egzekucyjny w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie wniosku z 2 grudnia 2016r. i dokumentu zabezpieczenia nr [...] dokonał oceny możliwości uzyskania skutecznego zabezpieczenia należności pieniężnej. Zobowiązany nie posiada żadnych pojazdów, nie posiada majątku nieruchomego na terenie powiatu wielickiego. Jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości na której ustanowiono hipotekę umowna w wysokości [...] zł. Spółka nie ma żadnego majątku na którym można by dokonać zabezpieczenia zatem nieuzasadnione byłoby odstąpienie od czynności zabezpieczających. Organ II instancji wskazał również, iż nie powinno być zaskoczeniem, że interpretacja przepisów polskiego prawa nie znajduje zastosowania na [...]. Kwestie związane z istnieniem należności objęte wnioskiem o zabezpieczenie powinny być wyjaśniane na podstawie przepisów obowiązujących na [...]. Organ egzekucyjny jest jedynie organem wykonawczym i nie ma uprawnień do badania zasadności wniosku. II. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 84 i art. 217 Konstytucji RP poprzez zastosowanie podwójnego opodatkowania, które jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, 2. art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14, art. 15 Dyrektywy Rady nr 2010/24/UE z 16 marca 2010r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń poprzez ich niezastosowanie i potraktowanie w sposób uprzywilejowany wierzytelności państwa węgierskiego, która to wierzytelność powstała w oparciu o interpretacje sprzeczne z polskim systemem norm prawnych. 3. art. 33 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżący prowadzi sprzedaż wysyłkową w sytuacji gdy czynność sprzedaży towaru i dostarczanie towaru do klienta to dwie całkowite niezależne i odrębne od siebie czynności, 4. art. 18, art. 28, art. 34 skonsolidowanej wersji Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zastosowania podwójnego opodatkowania, które stanowi naruszenie zasady dyskryminacji ze względu na narodowość, naruszenie swobody przepływu towarów i ograniczenia importowe, 5. art. 14k§1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie polegające na potraktowaniu w sposób uprzywilejowany wierzytelności państwa węgierskiego, która to wierzytelność stoi w sprzeczności z indywidualnymi interpretacjami Polskiego Ministra Finansów, w sytuacji gdy indywidualna interpretacja podatkowa powinna chronić Spółkę, 6. art. 8 i art. 9 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez dokonanie zabezpieczenia wierzytelności pomimo, iż zabezpieczenie to przeczy stanowisku wyrażonemu w indywidualnych interpretacjach Ministra Finansów, w sytuacji gdy Spółka zastosowała się do interpretacji podatkowej wydanej w jej sprawie przez właściwy organ, 7. art. 7, art. 77§1, art. 107§3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie okoliczności wynikających z indywidualnej interpretacji podatkowej wydanej dla Spółki, protokołów kontroli oraz zaświadczenia o wysokości zaległości podatkowych Spółki z 26 października 2016r., 8. art. 13 u.p.e.a. polegające jego niezastosowanie i utrzymaniu zabezpieczenia na składnikach majątkowych Spółki podczas gdy zachodzi ważny interes zobowiązanego a organ egzekucyjny może zwolnić z zabezpieczenia w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego, 9. art. 157a u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie sposobu zabezpieczenia w sytuacji gdy Spółka działała w oparciu o polskie przepisy prawa bowiem zastosowała się do indywidualnej interpretacji podatkowej a zgodne z prawem działania spółki potwierdziły także polskie organy podatkowe w protokole kontroli z 5 lutego 2014r. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania i wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że skarżąca działała w oparciu o indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z 27 lutego 2012r. nr [...] Interpretacja potwierdziła zasadność postępowania Spółki w zakresie rozliczania podatku VAT przy sprzedaży dokonywanej do kontrahentów z UE i z Węgier. Interpretacja ta nie została ani uchylona ani zmieniona. Organ węgierski przyjął odmienne stanowisko nakładając obowiązek zapłaty podatku VAT i obciążył karą za umyślne uchylanie się od podatku. Organy polskie dopuściły się uprzywilejowanego potraktowania wierzytelności państwa węgierskiego pomimo istniejących interpretacji wydanych dla Spółki. Organy błędnie zinterpretowały art. 33 Dyrektywy 112. Utrzymanie postanowienia doprowadzi do złamania zasady podwójnego opodatkowania i będzie stanowiło naruszenie art. 18, art. 28, art. 34 skonsolidowanej wersji Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Art. 14 O.p. zawiera zasadę nieszkodzenia, która oznacza, ze podmiot, który zastosował się do interpretacji nie może z tego tytułu ponosić negatywnych skutków prawnych. Autor skargi raz jeszcze przypomniał, że Skarżąca Spółka działała w zgodzie z treścią interpretacji indywidualnej wydanej w stosunku do niej przytaczając stosowane orzecznictwo sądów administracyjnych i TSUE. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej- p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcie wniosku dotyczącego uchylenia bądź zmiany zakresu zabezpieczenia, w myśl art. 157a u.p.e.a. który stanowi iż organ egzekucyjny może w każdym czasie uchylić lub zmienić sposób lub zakres zabezpieczenia, ma charakter uznaniowy, co oznacza że do organu administracji państwowej należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązkiem organu jest należyte tj. dokładne i wnikliwe rozpatrzenie stanu faktycznego sprawy, rozpatrzenie podnoszonych przez stronę zarzutów i argumentów, oraz podjęcie decyzji w przedmiocie żądania strony. Jeżeli zatem organ administracyjny stwierdzi, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na uchylenie zabezpieczenia w żądanym przez stronę zakresie, może w ramach wspomnianego już uznania administracyjnego odmówić uwzględnienia wniosku. Sądowa kontrola rozstrzygnięć wydawanych w trybie art. 157a p.e.a. sprowadza się do badania czy wydanie postanowienia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Jeśli postanowienie to zostało wydane z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy podlega ono uchyleniu na podstawie art.145§1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. O tego rodzaju naruszeniach prawa można by mówić, gdyby organ dokonując oceny sprawy pominął istotne dla niej dokumenty lub okoliczności faktyczne, dokonał oceny dokumentów i okoliczności wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdy pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, czy tez pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Kontrola legalności postanowień wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do badania czy w procesie dochodzenia do tegoż rozstrzygnięcia organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających uzasadniać uchylenie lub zmianę sposobu lub zakresu zabezpieczenia oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Należy podkreślić, że negatywne rozstrzygniecie wniosku powinno być szczególnie przekonująco i jasno uzasadnione zarówno jeśli chodzi o rzetelne ustalenie faktów, jak i odnośnie wykładni mających zastosowanie przepisów prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Podkreślić należy, że organ egzekucyjny stosując środki egzekucyjne z jak najmniejszym obciążeniem dla zobowiązanego, musi mieć równocześnie na względzie cel ustanowionego zabezpieczenia, jakim jest zachowanie należących do zobowiązanego aktywów majątkowych dla ewentualnej przyszłej egzekucji należności. Skoro, jak wykazało postępowanie dowodowe, podatnik nie posiada innego mienia, co w sposób zrozumiały nasuwa wątpliwości co do jego wypłacalności, usunięcie zabezpieczenia pogorszyłoby jedynie sytuację wierzyciela. Ponadto, zdaniem Sądu okoliczności podane we wniosku nie przesądzają o zaistnieniu szczególnych okoliczności przemawiających za uchyleniem zabezpieczenia. Konieczność swobodnego dysponowania majątkiem jest w sposób oczywisty zrozumiała, jednakże nie może to prowadzić do zaniechania wywiązywania się z zobowiązań publiczno- prawnych, a w tym przypadku do zniweczenia celu dokonanego zabezpieczenia. Jak już powyżej wspomniano, instytucja uchylenia zabezpieczenia, o której mowa w art. 157a u.p.e.a., ma charakter fakultatywny i zależy od uznania administracyjnego, natomiast ocena stanu faktycznego z punktu widzenia wystąpienia tego rodzaju okoliczności należy do organu egzekucyjnego, który w związku ze złożeniem wniosku o uchylenie zajęcia zabezpieczającego winien ocenić występowanie w konkretnym przypadku przesłanek uzasadniających to uchylenie. Dlatego też w ocenie Sądu organ utrzymujący w mocy postanowienie o odmowie uchylenia zabezpieczenia w żądanym przez zobowiązanego zakresie, nie przekroczył ani granicy swobodnej oceny dowodów, a zatem nie naruszył przepisów u.p.e.a. Ocena zasadności odmowy uchylenia zabezpieczenia musi być dokonana przy uwzględnieniu realiów tej konkretnej sprawy jak i podstaw prawnych samego zajęcia dokonanego przez organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Skarżącej Spółki w [...] SA działając w oparciu o wniosek przekazany przez centralne biuro łącznikowe a pochodzący od węgierskiej administracji skarbowej (wniosek nr [...]). Podstawę normatywną dla tych działań stanowiła Dyrektywa Rady 2010/24/UE z 16 marca 2010r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz. UE L. 2010.84.1 z 31 marca 2010r.) oraz ustawa z 11 października 2013r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 425). Oprócz tych aktów normatywnych, kwestie wzajemnej pomocy reguluje też rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1189/11 z 18 listopada 2011r. ustalające szczegółowe przepisy dotyczące niektórych przepisów dyrektywy Rady 2010/24/UE w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (Dz. UE L.2011.302.16 z 19 listopada 2011r.) Powyższa dyrektywa reguluje wzajemną pomoc między państwami członkowskimi przy odzyskiwaniu wierzytelności poszczególnych państw członkowskich tak by zapewnić neutralność podatkową a państwom członkowskim umożliwia usunięcie dyskryminacyjnych środków ochronnych stosowanych w transakcjach transgranicznych w celu zapobiegania oszustwom i stratom budżetowym. Służy ona także zabezpieczeniu interesów finansowych państw członkowskich i neutralności rynku wewnętrznego. Zgodnie z art. 73 cyt. ustawy, organ egzekucyjny podejmuje wszelkie niezbędne czynności zmierzające do wyegzekwowania należności pieniężnych na podstawie wniosku o odzyskanie należności pieniężnych pochodzącego od państwa członkowskiego. Dokument zabezpieczenia otrzymany od państwa członkowskiego nie podlega zatwierdzeniu, uzupełnieniu ani zastąpieniu (art. 84 ustawy). Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie przewidują możliwości weryfikacji przez państwo członkowskie udzielające pomocy, zasadności wniosku o udzielenie pomocy, istnienia wierzytelności itp. Wedle art. 78 ustawy, spory dotyczące należności pieniężnych państwa członkowskiego, pierwotnego tytułu wykonawczego, jednolitego tytułu wykonawczego oraz powiadomienia dokonanego przez państwo członkowskie są rozstrzygane przez właściwy organ tego państwa zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie. Podobnie w art. 14 ust. 1 Dyrektywy, postanowiono, że spory dotyczące wierzytelności podlegają kompetencjom odpowiednich organów wnioskującego państwa członkowskiego. Kwestia zasadności zwrócenia się przez węgierską administrację podatkową o pomoc w odzyskaniu wierzytelności pieniężnej (niezapłacony podatek od towarów i usług oraz kary) nie mogła być zatem przedmiotem analizy ze strony polskich organów egzekucyjnych. Materialnoprawne i procesowe aspekty powstania tej wierzytelności na Węgrzech nie mogą być przedmiotem żadnego z postępowań przewidzianych przez polskie przepisy podatkowe, bowiem polskie organy administracji skarbowej (organy egzekucyjne) nie zostały wyposażone w takie uprawnienia. Świadczą one jedynie pomoc innemu państwu członkowskiemu w odzyskaniu jego wierzytelności z tytułu niezapłaconych podatków. Oznacza to, że zarzuty skargi, które mają w gruncie rzeczy charakter komplementarny i koncentrują się wokół działań Skarżącej Spółki w oparciu o posiadane indywidualne interpretacje podatkowe nie mogły być analizowane w postępowaniu w przedmiocie odmowy uchylenia zabezpieczenia. Aspekty stosowania odpowiednich przepisów polskiej ustawy o podatku od towarów i usług do czynności podejmowanych w działalności gospodarczej Skarżącej Spółki, ochronna funkcja polskiej indywidualnej interpretacji podatkowej, naruszenie przepisów polskiej Konstytucji itd. są irrelewantne w tej sprawie bowiem podjęte przez węgierską administrację skarbową rozstrzygnięcia opierały się na przepisach prawa węgierskiego a nie prawa polskiego. Skarżąca Spółka chcąc zakwestionować działania organów winna zatem podważyć rozstrzygnięcia węgierskich organów skarbowych bowiem to ich działanie zainicjowało procedurę wzajemnej pomocy w oparciu o Dyrektywę Rady 2010/24/UE. Polskie organy administracji skarbowej nie kwestionowały ani wydanych Spółce interpretacji ani nie stwierdziły wadliwości działania Skarżącej w zakresie rozliczania zobowiązań publicznoprawnych. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.