I SA/Kr 499/11

Sygn. akt I SA/Kr 499/11 | | POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011r., sprawy ze skargi "O" Sp. z o.o. w O., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 12 stycznia 2011r. nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej odmawiających przywrócenia terminu do wniesienia odwołania złożonym przez "O" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień. Stosownie do art. 61§1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności skarżący powinien wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (vide postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r., sygn. akt: OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z 8 grudnia 2004r. sygn. akt: OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z 9 marca 2005r. sygn. akt: II OZ 52/05, niepubl.). Żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została przez Skarżącą wykazana. Pełnomocnik Skarżącej ograniczył się jedynie do sformułowania prośby o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień, wskazując, że wykonanie ich (czy decyzji?) spowoduje niezwykle dotkliwe konsekwencje dla Skarżącej. Pełnomocnik nie przedstawił żadnej argumentacji potwierdzającej zasadność tego wniosku w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 61§1 i §3 p.p.s.a. Brak ten jest o tyle istotny, że nie wskazanie na konkretne okoliczności, oparte odpowiednimi dowodami, jest o tyle ważny, gdyż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, wstrzymanie wykonania aktu może dotyczyć tylko takiego aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (vide T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego.(vide postanowienie NSA z 12 lutego 2010r. sygn. akt: II FSK 198/10 LEX nr 663276). Postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest postanowieniem nadającym się do wykonania, gdyż nie tworzy skutków materialnoprawnych, np. w postaci obowiązku strony do konkretnego zachowania. Instytucja wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, uregulowana w art. 61§3 p.p.s.a., może dotyczyć tylko takiej kategorii decyzji administracyjnych, które posiadają przymiot wykonalności, tzn. stwierdza lub tworzy po stronie swoich adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia. Pogląd ten nie budzi zastrzeżeń (por. np. Z. Kmieciak, Glosa do postanowienia NSA z 23 stycznia 1997r., sygn. akt: SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54). Zaskarżone orzeczenie nie stwierdza ani nie tworzy po stronie Skarżącej uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak te (pieniężne) określone w decyzji wymiarowej. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd uznał za nieuzasadniony, a tym samym należało orzec jak w sentencji.