I SA/Kr 507/15

|Sygn. akt I SA/Kr 507/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi L.N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 - skargę oddala - Decyzją z dnia 5 lutego 2015 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 15 stycznia 2015 r. o nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania L.N. jednolitej płatności obszarowej na 2014 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ podniósł, że L.N. wniósł w dniu 18 marca 2014 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o przyznanie jednolitej płatności obszarowej na 2014 r. Wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru opisanego jako działka rolna A (o powierzchni 0,45 ha), B (0,48 ha), C (0,25 ha), D (0,46 ha). Tereny zadeklarowane do płatności były położone na działce ewidencyjnej nr 100 (dz. rolna A), nr 247/1 (B), nr 98 (C), nr 99 (D). Wymienione działki ewidencyjne znajdowały się w powiecie tarnowskim, gminie Wojnicz, obrębie ewidencyjnym M.. Strona zadeklarowała łącznie 1,64 ha do jednolitej płatności obszarowej. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony dotyczącym wyżej wymienionej płatności zostało zakończone decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 15 stycznia 2015 r. nr [...]. Na mocy tej decyzji powierzchnię uprawnioną do jednolitej płatności obszarowej ustalono na poziomie 1,13 ha. Ponieważ różnica między powierzchnią zadeklarowaną a uprawnioną przekroczyła w przypadku jednolitej płatności obszarowej 20% wobec powierzchni uprawnionej, ale nie była większa niż 50% powierzchni uprawnionej, odmówiono stronie wnioskowanych płatności. Od powyższej decyzji L.N. wniósł odwołanie. Dyrektor o Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpoznaniu odwołania wskazał na wstępie, że najważniejsze okoliczności faktyczne ustalono w wyniku kontroli administracyjnej wniosku strony. Wskazano na art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 z późn. zm.) który wskazuje, że kontrole tego rodzaju mają na celu skuteczne zweryfikowanie zgodności danych przedstawionych we wniosku, którego będzie dotyczyć, ze stanem faktycznym. Dodano, że w przypadku działki ewidencyjnej nr 247/1 posiłkowano się również wynikami inspekcji terenowej. Wyjaśniono, że podczas kontroli administracyjnej, dane z wniosku o płatności są porównywane między innymi z możliwie aktualnymi zdjęciami lotniczymi poszczególnych działek ewidencyjnych, na których można prowadzić pomiary powierzchni i odległości (tzw. ortofotomapy cyfrowe), danymi Ewidencji Gruntów i Budynków, dotychczas złożonymi wnioskami strony i innych producentów, wynikami kontroli przeprowadzanych na terenie zadeklarowanym do płatności oraz danymi z rejestrów zwierząt gospodarskich. Czynności te są prowadzone przede wszystkim przy pomocy elektronicznego systemu Agencji Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli. Weryfikując prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że powierzchnia uprawniona do wnioskowanej płatności była mniejsza niż powierzchnia, którą strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie tych płatności. Zawyżenia powierzchni uprawnionej do tej płatności stwierdzono w przypadku następujących działek rolnych: - A (położona na działce ewidencyjnej nr 100) - powierzchnia deklarowana do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 0,45 ha, powierzchnia uprawniona (stwierdzona) w decyzji wyniosła 0,42 ha, - B (100) - do jednolitej płatności obszarowej deklarowano 0,48 ha, powierzchnia uprawniona - 0,00 ha. Zakwestionowany obszar w ramach poszczególnych płatności (działek zadeklarowanych w ramach tych płatności) został wykluczony z wniosku strony i potraktowany jako zawyżenie łącznej powierzchni uprawnionej do tych płatności. Wyjaśniono przy tym, że stwierdzoną niezgodność ustalono przede wszystkim na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych we wniosku strony oraz powierzchni referencyjnych (maksymalnych potencjalnie uprawnionych do płatności, określanych także jako powierzchnie ewidencyjno-gospodarcze [PEG] bądź działki odniesienia) wyliczonych dla działek ewidencyjnych strony i zapisanych w prowadzonym przez Agencję systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS). Dodano, że system LPIS ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które wymuszają jego stosowanie na Polsce jako państwie funkcjonującym w ramach tzw. wspólnej polityki rolnej Unii Europejskiej. Organ wyjaśnił następnie szczegółowo na czym polega kontrola oparta o system LPIS. System identyfikacji działek rolnych (LPIS) jest oparty o państwowe dane kartograficzne, a zwłaszcza zdjęcia lotnicze i satelitarne z naniesionymi granicami i oznaczeniami działek ewidencyjnych przynajmniej w skali 1:10 000 (art. 17 rozporządzenia Rady WE nr 73/2009). W praktyce i zgodnie z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r., nr 86 z późn. zm.), ten system składa się z danych dotyczących wektorowych granic działek ewidencyjnych, informacji opisowych dotyczących tych działek ewidencyjnych obejmujących ich oznaczenia i powierzchnie, wyliczeń maksymalnych areałów kwalifikujących się do płatności w ramach tych działek ewidencyjnych opartych o ortofotomapy cyfrowe, ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane z wniosków o przyznanie płatności i wyników kontroli w terenie. Podstawowym materiałem wykorzystywanym do określania powierzchni uprawnionych do płatności są ortofotomapy cyfrowe, to jest zdjęcia lotnicze lub satelitarne terenu, przetworzone metrycznie to znaczy w taki sposób, aby odnośnie do obiektów widocznych na ortofotomapach (np. pól uprawnych), możliwe było dokonywanie dokładnych pomiarów odległości i powierzchni (tak jak na zwykłej mapie), bez obawy o zafałszowanie takich pomiarów wynikające np. z różnorodności czy też nachylenia mierzonego terenu, ortofotomapy stosowane przez Agencję są wykonane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i innymi regulacjami powiązanymi z tą ustawą oraz są częścią tzw. państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (stanowiąc własność Skarbu Państwa), gromadzonego w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, zarządzanym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii, znaczenie ortofotomap dla ustalania powierzchni uprawnionej do płatności w ramach danej działki ewidencyjnej wynika z w.w przepisów wspólnotowych i krajowych oraz ze sformalizowanego i profesjonalnego sposobu ich tworzenia oraz przechowywania, a także posiadania przez Agencję odnośnie do każdej działki ewidencyjnej informacji o pochodzeniu ortofotopap dotyczących tej działki, a także daty wykonania zdjęć będących podstawą tych ortofotopap. Wektorowe granice działek ewidencyjnych będące elementem systemu LPIS to numeryczny zapis przebiegu wyżej wymienionych granic w terenie, pozwalający na łatwe ich skalowanie względem przykładowo zdjęcia lotniczego obszaru, w obrębie którego znajdują się te granice. Elementy LPIS są na podstawie art. 18 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne pozyskiwane od starostów (organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) oraz od wykonawców zewnętrznych wyłonionych w postępowaniach przetargowych prowadzonych przez Agencję oraz Główny Urząd Geodezji i Kartografii. Wszystkie dane muszą spełniać wymogi zapisane w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Podniesiono ponadto, że system LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów płatności. System ten obejmuje swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZIK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych (tzw. działek odniesienia), którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków. Omówiony wyżej system został stworzony po to, aby możliwie wiarygodnie i jednoznacznie ustalać powierzchnie referencyjne (określane także, jako powierzchnie ewidencyjno - gospodarcze [PEG], bądź też powierzchnie maksymalne kwalifikowane lub działki odniesienia), a więc maksymalne areały potencjalnie i faktycznie uprawnione do płatności w ramach danej działki ewidencyjnej. W ocenie organu odwoławczego można go uznać za wiarygodne narzędzie do ustalania ww. areałów, także na użytek niniejszej sprawy. Odwołano się następnie do art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który jest dla Agencji podstawą do przeprowadzania kontroli, które dzięki zastosowaniu systemów informatycznych umożliwią wykrywanie rozbieżności między deklaracjami dotyczącymi działek zawartymi we wnioskach o płatności, a działkami referencyjnymi z systemu LPIS tak, aby możliwie jednoznacznie ustalić kwalifikowalność zadeklarowanych obszarów do tych płatności. W celu sprawniejszej możliwości weryfikacji tych danych, zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 do rolników są wysyłane spersonalizowane formularze wniosków o płatności wraz z materiałem graficznym dotyczącym działek zawartych w takich spersonalizowanych formularzach (tzw. załączniki graficzne, wydruki ortofotomap z zaznaczonymi granicami i numerami działek ewidencyjnych). Zaznaczono, że zgodnie z wymienionym przepisem formularze dotyczące danego rolnika są personalizowane, to znaczy częściowo wypełniane w oparciu o dane z wniosków i kontroli dotyczącej tego rolnika z roku poprzedniego. To oznacza, że mogą być one nieaktualne i w związku z tym, w oparciu o art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ubiegający się o płatności jest zobowiązany do podawania danych aktualnych, przykładowo nanoszenia już przy składaniu wniosku odpowiednich poprawek dotyczących powierzchni PEG wyliczonej dla danej działki ewidencyjnej. Ewentualne zmniejszenia powierzchni PEG wymagające zgłoszenia przez rolnika są przede wszystkim wynikiem zmian pola zagospodarowania, przykładowo wyłączenia użytkowania przynajmniej części gruntu dotychczas użytkowanego rolniczo na danej działce ewidencyjnej, np. w związku z jego zabudowaniem, odłogowaniem czy też inną zmianą jego przeznaczenia. Wskazano, że bez względu na ten obowiązek dotyczący wnioskujących o wsparcie, ustalenie przez organy Agencji powierzchni uprawnionych do płatności odbywa się w oparciu o możliwie aktualne źródła danych. W związku z tym organy Agencji dokonują także wstecznej oceny powierzchni kwalifikowanych do płatności. Proces taki jest oparty o dokonywaną cyklicznie aktualizację i wymianę ortofotomap w systemie LPIS, a także uwzględnianie informacji pochodzących z bardziej aktualnych niż dana ortofotomapa źródeł, jak przykładowo wyniki kontroli terenowych. Przechodząc do stanu spraw, organ podniósł, że w przypadku działki rolnej A (działka ewidencyjna nr 100, zadeklarowana 0,45 ha, stwierdzona 0,42 ha L.N. zaznaczył na załączniku graficznym do wniosku jako obszar deklarowany do płatności praktycznie cały obszar działki ewidencyjnej nr 100 (powierzchnia całkowita 0,4500 ha). Wymiar powierzchni uprawnionej dla tej działki (PEG) ustalono w oparciu o fotografię lotniczą datowaną na 19 maja 2012 r. dostępną w systemie elektronicznym Agencji. Analiza tej fotografii, a także zdjęć z 22 sierpnia 2014 r., 5 września 2011 r., 1 kwietnia 2008 r. (Google Earth), 11 października 2014 r. wskazują na poprawne oszacowanie wyżej wymienionych powierzchni. Organ ocenił, że jest to korzystne dla L.N.. Na tych zdjęciach widać bowiem, że z roku na rok na obszarze działki zwiększa się ilość zarośli i zakrzaczeń. Zwłaszcza widoczne jest to na fotografii z roku 2014 oraz na zdjęciu z poziomu ziemi dostępnym w programie Google Earth, a pochodzącym z sierpnia roku 2013. Wynika to też z porównania kolorystyki i faktury powierzchni powyższej działki z obszarem działek sąsiednich. Organ jednak uściślił, że ostatecznie z płatności wykluczono najbardziej zaniedbany rejon (zadrzewiony) przy północnej granicy działki i zakrzaczenie obecne w jej centrum. W przypadku działki B (dz. 274/1 - zadeklarowano 0,48 ha, stwierdzono 0,00 ha) strona także zadeklarowała praktycznie całą powierzchnię do płatności (powierzchnia całkowita 0,51 ha). W przypadku tej działki w ocenie organów Agencji wszystkie te zdjęcia (działki są położone niedaleko od siebie) potwierdzają, że jej obszar był bardziej zakrzaczony i zaniedbany niż działka rolna A. Poziom zaniedbania jest większy im bliżej północnej granicy tej działki. Na zdjęciach lotniczych (2014 r.) i z ziemi (2013 r.) widać bardzo nierównomierny kolorystycznie teren, wiele ciemnych punktów wskazujących na zakrzaczenia, bujne trawy i krzewy. Działka ta była ponadto przedmiotem kontroli terenowej z 26 września 2014 r., z której protokół strona otrzymała w tym samym dniu. Materiał zdjęciowy z tej kontroli w zasadzie nie pozostawia wątpliwości odnośnie do niezadowalającego rolniczo stanu tej działki. Ustosunkowując się do zarzutu L.N. z odwołania, że wypełniając wniosek oparł się również lub przede wszystkim na pomiarach geodezyjnych związanych z Ewidencją Gruntów i Budynków (EGiB) czy też Rejestrem Gruntów wskazano, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) rejestry tego typu nie są zbiorami informacji o działkach rolnych w rozumieniu ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r., poz. 86 z późn. zm.) lub ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Stąd też wypisy z tych rejestrów, jak również pomiary związane z siatką działek ewidencyjnych lub podatkiem rolnym, czy też dokumenty, które oparto wyłącznie na nich, nie są wyłączną podstawą ustaleń oraz nie mają pierwszeństwa przed innymi źródłami informacji, co do charakterystyk użytkowanych działek rolnych. Wskazuje na to art. 5 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Nie można więc mówić o prostej nadrzędności danych ewidencji gruntów i budynków, czy też dokumentów z nią związanych, wobec pomiarów prowadzonych na podstawie zdjęć lotniczych, czy też w terenie lub dowodów wskazujących na faktyczne użytkowanie rolnicze, ponieważ ewidencja ze swej natury nie odzwierciedla zawsze szczegółowego i aktualnego stanu użytków rolnych w danym gospodarstwie. Wskazano, że naturalną cechą użytkowania rolniczego jest bowiem jego zmienność wynikająca między innymi z techniki upraw, zasad prowadzenia poszczególnych gospodarstw rolnych, czy też sytuacji na rynku rolnym. Tym samym dane dotyczące działek rolnych zadeklarowanych do płatności mogą się różnić od często nieaktualnych informacji ujętych w ewidencji gruntów i budynków. Uściślono, że przedmiotem sporu są charakterystyki działek rolnych, a nie powierzchnie działek ewidencyjnych. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami obszar faktycznie użytkowany rolniczo (obszar działek rolnych) jest wyliczany jako tzw. obszar maksymalnie kwalifikowany wynikający przede wszystkim z analizy możliwie aktualnych zdjęć lotniczych. Co do podniesionego przez L. N. deklarowania działek zgodnie z informacjami przekazanymi przez Agencję wraz z wnioskiem spersonalizowanym - nie podzielono w pełni tego stanowiska. Wyjaśniono, że L. N. był zobowiązany do podania w złożonym przez siebie wniosku informacji, umożliwiających ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskował. Dodano, że obowiązek ten wynika z art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r. z późn. zm.) w zw. z art. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. (Dz.U. UE L 25 z 28 stycznia 2011, str. 8 z późn. zm.). Podstawą wysyłania do rolników gotowych, częściowo wypełnionych formularzy wniosków i materiałów graficznych jest art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (Dz. U. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16 z późn. zm.) oraz art. 25 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Obowiązek korygowania (lub przynajmniej zgłaszania) ewentualnych pomyłek lub niezgodności w ww. materiałach spoczywa na starającym się o płatności z uwagi na brzmienie art. 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Wzmiankę o takim obowiązku wpisano także na ostatniej stronie wniosku o płatności (zgłaszanie wszelkich zmian dot. gruntów i uprawnień do płatności). Także w piśmie załączonym do formularza wniosku wpisano prośbę o sprawdzenie aktualności przekazanych informacji i skorygowanie ewentualnych niezgodności. Samo zadeklarowanie danego obszaru zgodnie z powyższą informacją nie usprawiedliwia automatycznie w przypadku wykrycia, że taka deklaracja nie pokrywa się z rzeczywistym stanem tego obszaru. Wynika to między innymi z tego, że dane przekazywane przez Agencję rolnikom wraz z formularzami wniosku są oparte na informacjach z roku, który poprzedzał ten, którego dotyczy taki formularz. Kwestie dotyczące takich działek są jednak rozpatrywane z uwzględnieniem stanu danej działki i możliwości ewentualnego zastosowania przepisów pozwalających na nietraktowanie różnic jako zawyżeń powierzchni uprawnionej do wsparcia. Wskazano ponadto, że wbrew zarzutom odwołania nie zaszło opóźnienie w wydaniu decyzji przez organ l instancji. Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego "o każdym przypadku niezałatwienia sprawy dotyczącej przyznania płatności do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek, Agencja zawiadamia rolnika, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy". Ponadto zgodnie z art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. "płatności są przekazywane w nie więcej niż dwóch ratach na rok, w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca kolejnego roku kalendarzowego", a zgodnie z ust. 3 cytowanego przepisu "płatności w ramach systemów wsparcia wymienionych w załączniku l nie dokonuje się przed zakończeniem sprawdzania warunków kwalifikowalności dokonywanego przez państwa członkowskie zgodnie z art. 20". Wskazano, że okoliczności sprawy wskazują, iż zaskarżona decyzja została wydana jeszcze przed terminem z art. 19 ust. 7. Nie wymagało to zatem odrębnego zawiadomienia strony. Podniesiono, że zastosowane w niniejszej sprawie szacunki dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności są prawidłowe. Obszar wykluczony z płatności nie kwalifikuje się do płatności, ponieważ nie był i nie jest faktycznie użytkowany rolniczo, to jest nie był "utrzymywany zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności" (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Organ poparł następnie stanowisko orzecznictwem sądowym. I tak zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 14 października 2010 r. (sprawa C- 61/09 - dostępny na witrynie internetowej http://eur-lex.europa.eu/), do płatności kwalifikuje się grunt będący częścią gospodarstwa rolnego osoby starającej się o płatności (wykorzystywany do działalności rolniczej przez tą osobę, w jej imieniu i na jej użytek), przynajmniej utrzymywany w dobrej kulturze rolnej (cel rolniczy nie musi być jedynym, do którego taki grunt jest wykorzystywany). Z wyroków NSA z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn.. akt II GSK 1287/10, z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11, czy też WSA w Gdańsku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn.. akt l SA/Gd 1116/10 oraz z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt l SA/Gd 334/10, WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 11/10, WSA w Poznaniu z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Po 80/10 i z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Po 353/10 wynika, że posiadanie uprawniające do płatności obszarowych za dany grunt (działkę rolną) powinno polegać na faktycznym (rzeczywistym), władztwie nad tym gruntem, mającym postać efektywnego i trwałego (nie sporadycznego) użytkowania rolniczego (polegającego przynajmniej na utrzymywaniu tych gruntów w dobrej kulturze rolnej), wykonywanego w imieniu i na rachunek osoby (podmiotu) deklarującego te grunty do ww. płatności. Wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07 stanowi z kolei, że instytucja płatności obszarowych jest skierowana do użytkowników, którzy nie utracili posiadania gruntów po złożeniu wniosku o płatności na korzyść innego podmiotu. Stan zakwestionowanych obszarów uniemożliwiał (według organu odwoławczego) prowadzenie jakiejkolwiek rzeczywistej działalności rolniczej uprawniającej do uzyskania wsparcia, którego dotyczy niniejsza decyzja. Nie sposób bowiem przekonująco twierdzić według organu, że strona faktycznie prowadziła działalność rolniczą na terenie zabudowanym (część działki A), zadrzewionym (działka B) i zakrzaczonym (D), i to zadrzewionym na tyle gęsto, że uznanie tego terenu za uprawniony do płatności ewidentnie naruszałoby także § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r., nr 39, poz. 211 z późn. zm.). Wskazano, że zgodnie z § 1 za grunt utrzymywany zgodnie z normami uznaje się grunty orne na których jest prowadzona uprawa roślin lub ugorowanie albo łąki i pastwiska, których okrywa roślinna jest koszona i usuwana co najmniej raz w roku, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Paragraf 4 ww. rozporządzenia wprost stanowi z kolei, że grunty rolne, o których mowa w § 1 nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami z wyjątkiem takich, które nie podlegają wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody, mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, pojedynczych (o ile ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar), będących plantacjami wierzby wykorzystywanej do wyplatania bądź plantacjami zagajników o krótkiej rotacji (na cele energetyczne). Organ podniósł, że wskazane wyżej obszary nie podlegają przepisom ochrony przyrody, wskazując, że strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów mogących to potwierdzać dotyczących przykładowo gniazd lęgowych związanych z opisywaną przez stronę roślinnością lub oczkiem wodnym. Nie jest to też plantacja wierzby, ani zagajnik o krótkiej rotacji. Nie można przyjąć zdaniem organu, że następuje szczególne znacznie tych zakrzaczeń i zadrzewień dla stosunków wodnych. Kwestionowany teren nie jest porośnięty pojedynczymi krzewami/drzewami - to zwarty obszar zakrzaczeń i starych wysuszonych traw. Ten obszar skutecznie zmniejsza powierzchnię, która może być użytkowana rolniczo w ramach wyżej wskazanej działki ewidencyjnej. Posiada wpływ na prowadzoną na obszarze tej działki produkcję roślinną. Wskazano, że stanu działek strony nie uzasadniają żadne wymogi związane z rolnictwem ekologicznym, gdyż L. N. także w tej kwestii nie wskazał żadnych konkretów. Zdaniem organu twierdzenie, że zakrzaczenia czy wybujała niekoszona najróżniejsza roślinność łąkowa zajmująca praktycznie całe powierzchnie deklarowanych działek nie wpływa na możliwość prowadzenia na tych gruntach działalności rolniczej jest co najmniej wątpliwe. Wskazano, że celem rolniczym strony nie była zapewne produkcja i pielęgnacja zakrzaczeń, starych wysuszonych traw, czy też drzew. Z kolei nawet hodowla ziół nie wyłącza od utrzymywania działek z taką hodowlą w dobrej kulturze rolnej, a przynajmniej w stanie, który pozwalałby uznać te działki za faktycznie użytkowane rolniczo, a nie zaniedbane. W przypadku strony oznaczało to tylko i aż konieczność wykoszenia tych działek w terminie do 30 lipca 2014 r. Powyższe nieprawidłowości oznaczały zdaniem organu brak dochowania przez stronę podstawowych wymogów związanych z płatnościami, o jakie starano się w przedmiotowej sprawie. Strona była bowiem zobowiązana do podania w złożonym przez siebie wniosku informacji, umożliwiających bezproblemowe ustalenie rodzaju i wymiaru wsparcia, o jakie wnioskowała. Ten obowiązek wynika z art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 65 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu: 1. Pojedynczy wniosek zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy, w szczególności: [...] tożsamość rolnika; system lub systemy pomocy, których dotyczy wniosek; identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 do celów systemu płatności jednolitej; d) szczegóły pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, w stosownych przypadkach ich użytkowanie oraz informację, czy dana działka rolna jest nawadniana; e) oświadczenie rolnika, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów pomocy." 2. W celu identyfikacji uprawnień do płatności, o których mowa w ust. 1 lit. c), wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie żart. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają identyfikację uprawnień do płatności zgodną z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 niniejszego rozporządzenia". Wskazano, że zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., celem usprawnienia procesu składania wniosków o płatności związane z powierzchnią, "państwa członkowskie dostarczają między innymi drogą elektroniczną z góry ustalone formularze sporządzone w oparciu o obszary określone w poprzednim roku oraz materiały graficzne wskazujące położenie takich obszarów, oraz, w stosownych przypadkach, umiejscowienie drzew oliwnych. Państwo członkowskie może zdecydować, że wniosek o pomoc ma zawierać jedynie zmiany w odniesieniu do wniosku o pomoc złożonego w poprzednim roku". Podstawą takiego działania (dostarczania gotowych, częściowo wypełnionych formularzy wniosków i materiałów graficznych) jest również art. 25 ww. ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu: 1. Rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, płatności do krów i owiec i zgody, o której mowa w art. 28 ust. 1, na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję, 2. Agencja przesyła formularz oraz materiał graficzny (materiał geograficzny), o których mowa wart. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych w poprzednim roku, 2a. Do informacji dotyczącej maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, przesłanej rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, w postępowaniu w sprawie przyznania płatności obszarowych przepisu art. 77 § 4 zdanie drugie Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się, 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rolnik składa kolejny wniosek o przyznanie płatności obszarowych na formularzu przesłanym przez Agencję i dołącza do niego przesłany przez Agencję materiał graficzny." Art. 2 pkt 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wskazuje, że "materiały geograficzne" oznaczają mapy oraz inne dokumenty wykorzystywane do przekazywania informacji zawartych w GIS pomiędzy osobami wnioskującymi o pomoc a państwami członkowskimi. W Polsce są to z reguły zdjęcia lotnicze z naniesionymi granicami i oznaczeniami działek ewidencyjnych ( załączniki graficzne do wniosków o płatności) oraz tabelaryczne zestawienia powierzchni referencyjnych poszczególnych działek ewidencyjnych strony. Szczegóły dotyczące tej kwestii zawiera art. 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym: "3. W celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, o których mowa w ust. 1 lit. d), wcześniej ustalone formularze przekazane rolnikowi zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zawierają informację na temat maksymalnego obszaru kwalifikowalnego przypadającego na działkę referencyjną do celów systemu płatności jednolitej lub systemu jednolitej płatności obszarowej. Ponadto materiały geograficzne przekazane rolnikowi zgodnie z tym przepisem określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. 4. Jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu. Jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej." Wskazane wyżej okoliczności oznaczały brak możliwości przyznania stronie płatności w żądanej wysokości. Wynika to w szczególności z art. 7 ust. 1 pkt 1-2a oraz ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Brzmienie art. 7 ust. 1 pkt 1-2a oraz ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, obowiązujące dla wniosków o płatności istotne w niniejszej sprawie przedstawiało się następująco: "1. Rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 (chodzi o wymóg utrzymywania gruntów deklarowanych do w/w płatności w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.), jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009 (1 ha), z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni, co najmniej 0,1 ha; wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. 1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności." Brzmienie art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, obowiązujące dla wniosków o płatności istotne dla niniejszej sprawy przedstawiało się następująco: "Kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych, w tym kontroli krzyżowych, które: c) dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy;[...]" Zgodnie z ww. przepisami deklaracja dotycząca płatności, o które wnioskowała strona, powinna zostać zweryfikowana odnośnie do jej zgodności z tzw. "działkami odniesienia" (inaczej powierzchnią referencyjną lub powierzchnią ewidencyjno-gospodarczą - PEG), wskazującym największy możliwy areał uprawniony na danej działce ewidencyjnej do wskazanej wyżej płatności, tj. spełniający wymogi dot. rzeczywistego i zgodnego z normami oraz wymogami użytkowania rolniczego. Dane dotyczące powierzchni referencyjnych są zapisane w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), prowadzonym przez Agencję na podstawie art. 2, 4 i 9a ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Wskazano, że określanie powierzchni referencyjnej ("działek odniesienia") odbywa się na podstawie dostępnych w systemie informatycznym Agencji możliwie aktualnych zdjęć lotniczych poszczególnych działek, na których można prowadzić pomiary powierzchni i odległości – tak zwanych ortofotomap cyfrowych, informacji zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków i wnioskach stron o przyznanie płatności oraz na podstawie wyników kontroli wykonanych w gospodarstwach wnioskodawców. Stosowanie przez Agencję do kontroli wniosków związanych z powierzchnią uprawianą rolniczo, narzędzi opartych o system informacji geograficznej (czego efektem są powierzchnie PEG dla działek ewidencyjnych) wynikało w przypadku niniejszej sprawy m.in. z art. 14-17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (Dz. U. WE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16 z późn. zm.), art. 28 ust. 1 lit. c oraz art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2.12.2009 r., str. 65 z późn. zm.). Zaznaczono, że efekty czynności wyjaśniających przeprowadzonych w niniejszej sprawie, nie pozwalały na uznanie, że w przypadku zakwestionowanych obszarów były to tereny faktycznie użytkowane rolniczo zgodnie z normami i wymogami przez cały rok, za który starano się do tych obszarów o ww. płatności, na powierzchni wskazanej we wniosku strony. Strona nie dochowała bowiem podstawowych wymogów związanych z płatnościami, o jakie starano się w przedmiotowej sprawie. Inne ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności powodowałyby naruszenie art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem płatności, o które wnioskowała strona, przysługują do powierzchni nie większej niż powierzchnie referencyjne obliczone przez Agencję dla poszczególnych działek ewidencyjnych. Sprawdzenie ile wynosi powierzchnia faktycznie uprawniona do płatności w danym roku w ramach danej działki ewidencyjnej i czy jest równa powierzchni referencyjnej dot. tej działki, może mieć miejsce w oparciu np. o wyniki kontroli terenowej i taka sytuacja miała miejsce m.in. w sprawie niniejszej (odnośnie do jednej działki ewidencyjnej). Według organu odwoławczego nieprawidłowości, jakie stwierdzono w przedmiotowej sprawie obciążają producenta. Podniesiono, że przy ocenie uchybień przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Zdaniem Agencji w przypadku osoby prowadzącej gospodarstwo, uprawnione jest domniemanie, że znane jej są podstawy mechanizmów związanych z płatnościami, z których chce ona skorzystać. W związku z tym to sama strona powinna postarać się o to, by dane z wniosku o płatności odpowiadały rzeczywistości, oraz odpowiednio wcześnie powiadomić Agencję o ewentualnych zmianach w tym zakresie. Podpis pod wnioskiem o płatności w niniejszej sprawie oznaczał swego rodzaju poręczenie znajomości zasad, w oparciu o które przyznawane są te płatności, gwarancję rzetelności deklarowanych we wniosku informacji, jak i zgodę na poddanie weryfikacji tych informacji. Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ l instancji nie mógł zignorować stanu stwierdzonego w wyniku czynności kontrolnych. Wskazano, że rozstrzygając sprawy wniosków o płatności Agencja musi bowiem respektować wymogi związane z udzielaniem wsparcia danego rodzaju i podobnie traktować rolników w podobnych sytuacjach. Brak uwzględnienia ww. nieprawidłowości byłby możliwy, gdyby w okolicznościach tej konkretnej sprawy strona nie była w stanie ich uniknąć bądź usunąć. Nie złożono wniosku całkowicie poprawnego pod względem faktycznym, a strona ani nie wycofała się prawidłowo z wątpliwej zawartości swojego wniosku, ani terminowo nie wprowadziła żadnych zmian w tej mierze. Wyjaśniono następnie podstawy prawne konsekwencji zawyżenia powierzchni uprawnionej do jednolitej płatności obszarowej. Reguluje je art. 57 i 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu rozporządzenia wspólnotowego: "art. 57: W przypadku wniosków o pomoc w ramach systemów pomocy obszarowej, jeżeli stwierdzony obszar grupy upraw jest większy niż zadeklarowany we wniosku o przyznanie pomocy, do obliczania pomocy wykorzystuje się obszar zadeklarowany. W odniesieniu do wniosku o pomoc w ramach systemu płatności jednolitej: - jeśli istnieje rozbieżność między zadeklarowanymi uprawnieniami do płatności a zadeklarowanym obszarem, płatność oblicza się na podstawie mniejszej wartości; - jeżeli liczba zadeklarowanych uprawnień do płatności przekracza liczbę uprawnień do płatności przysługujących rolnikowi, zmniejsza się liczbę zadeklarowanych uprawnień do płatności do liczby uprawnień do płatności przysługujących rolnikowi. 3. Bez uszczerbku dla obniżek lub wykluczeń zgodnie z art. 58 i 60 w przypadku wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej, jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla przedmiotowej grupy upraw. Nie naruszając przepisów art. 30 rozporządzenia (WE) 73/2009, jeśli różnica między całkowitym obszarem zatwierdzonym a całkowitym obszarem zadeklarowanym do objęcia płatnością w ramach systemów pomocy ustanowionych w tytułach III, IV oraz V rozporządzenia (WE) 73/2009 nie przekracza 0,1 ha, obszar zatwierdzony uznaje się za równy zadeklarowanemu. Na potrzeby obliczeń uwzględnia się jedynie zawyżenia powierzchni obszarów na poziomie grup upraw. Akapitu drugiego nie stosuje się w przypadku gdy różnica przekracza 20 % całkowitej powierzchni obszaru zadeklarowanego do płatności. art. 58: Jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli nie jest możliwe odliczenie całej kwoty zgodnie z wymienionym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, pozostałe saldo zostaje anulowane. Organ zaznaczył, że z ww. przepisów wynika, iż ustalanie poziomu zawyżenia powierzchni uprawnionej do danej grupy płatności (w tym wypadku chodzi o JPO) odbywa się poprzez porównanie obszaru zadeklarowanego w ramach danej grupy, do obszaru uznanego za uprawniony (zatwierdzony, stwierdzony) do przyznania tych płatności. Uwzględniając takie brzmienie ww. przepisu wysokość zawyżenia w % można obliczyć stosując następujące przeliczenie: powierzchnia deklarowana - powierzchnia stwierdzona --------------------------------------------------------------- x 100 % powierzchnia stwierdzona W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, że łączna powierzchnia uprawniona do płatności JPO wynosiła w przedmiotowej sprawie 1,13 ha. Pierwotnie łącznie zadeklarowano do tych dopłat 1,64 ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie (tj. różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną) wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do ww. płatności 45,13%. Ponieważ zawyżenie przekroczyło 20% powierzchni stwierdzonej, ale nie przekroczyło 50% tej powierzchni, to zgodnie z ww. regulacją konsekwencją tego była odmowa płatności JPO za rok, na który wnioskowano o wsparcie tego rodzaju. Na koniec wyjaśniono zasady postępowania dowodowego w sprawie płatności. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie przedmiotowych płatności są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności tej sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia określonego faktu danej sprawy spoczywa przede wszystkim na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Art. 3 ust. 2 pkt 4 cytowanej ustawy stanowi z kolei, że organ prowadzący postępowanie w sprawie tych płatności zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Tym samym istotna w danej sprawie okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, również, kiedy strona nie wypowiedziała się, co do przeprowadzonych dowodów, ponieważ np. nie zażądała tego, bądź w ogóle nie przedstawiła organowi swojego stanowiska odnośnie tej okoliczności przed rozstrzygnięciem jej sprawy. Do momentu wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła jednak żadnych materiałów mogących podważyć ustalenia poczynione przez organ l instancji. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. nr [...]sprostował omyłki stwierdzone w treści decyzji z dnia 5 lutego 2015 r., w sposób następujący: Zdanie z ww. decyzji nr [...] na str. 7 brzmiące pierwotnie: "Nie sposób bowiem przekonująco twierdzić, że strona faktycznie prowadziła działalność rolniczą na terenie zabudowanym (część działki A), zadrzewionym (działka B) i zakrzaczonym (D), i to zadrzewionym na tyle gęsto, że [...]", na mocy niniejszego postanowienia otrzymuje brzmienie: "Nie sposób bowiem przekonująco twierdzić, że strona faktycznie prowadziła działalność rolniczą na terenie zadrzewionym i zakrzaczonym. l to zadrzewionym i zakrzaczonym na tyle gęsto, że [...]". Zdanie z ww. decyzji na str. 7, brzmiące pierwotnie: "Kwestionowany teren nie jest porośnięty pojedynczymi krzewami/drzewami - to zwarty obszar zakrzaczeń i starych wysuszonych traw. l ten obszar skutecznie zmniejsza powierzchnię, która może być użytkowana rolniczo w ramach w/w działki ewid. - nie sposób więc twierdzić, że pozostaje bez wpływu na prowadzoną na obszarze tej działki produkcję roślinną. Stanu działek strony nie uzasadniają żadne wymogi związane z rolnictwem ekologicznym - strona także w tej kwestii nie wskazała żadnych konkretów. Twierdzenie, że zakrzaczenia czy wybujała niekoszona i najróżniejsza roślinność łąkowa (nie wspominając już o specjalnie pozostawianych i nasadzanych przez stronę brzozach) zajmująca praktycznie całe powierzchnie deklarowanych działek nie wpływa na możliwość prowadzenia na tych gruntach działalności rolniczej jest co najmniej wątpliwe. Przecież celem rolniczym strony nie była zapewne produkcja i pielęgnacja zakrzaczeń, starych wysuszonych traw, czy też drzew. Z kolei nawet hodowla ziół nie wyłącza od utrzymywania działek z taką hodowlą w dobrej kulturze rolnej, a przynajmniej w stanie, który pozwalałby uznać te działki za faktycznie użytkowane rolniczo, a nie zaniedbane. W przypadku strony oznaczało to tylko i aż konieczność wykoszenia w/w działek w terminie do 30-07-2014 r.", sprostowano w ten sposób, że: "Kwestionowany teren nie jest porośnięty pojedynczymi krzewami/drzewami - to zwarty obszar zakrzaczeń i wybujałych, przerośniętych traw. l ten obszar skutecznie zmniejsza powierzchnię, która może być uznana za prawidłowo użytkowaną rolniczo w ramach w/w działek ewid. - nie sposób więc twierdzić, że pozostaje bez wpływu na prowadzoną-na obszarze tej działki produkcję roślinną. Stanu działek strony nie uzasadniają żadne wymogi związane z rolnictwem ekologicznym - strona także w tej kwestii nie wskazała żadnych konkretów. Twierdzenie, że zakrzaczenia czy wybujała niekoszona i najróżniejsza roślinność łąkowa, krzaki i drzewka zajmujące znaczne powierzchnie deklarowanych działek nie wpływa na możliwość prowadzenia na tych gruntach działalności rolniczej jest co najmniej wątpliwe". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że omyłki te nie miały charakteru istotnego i nie wpływały na rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji. Chodziło w nich przede wszystkim o niepotrzebne użycie w treści ww. decyzji wzmianek o rzekomym celowym nasadzaniu przez stronę drzewek na działkach zgłoszonych do płatności oraz rzekomym zadeklarowaniu do tych płatności w części terenu zabudowanego. Te wzmianki znalazły się w uzasadnieniu powyższej decyzji omyłkowo i pochodzą z zupełnie innej sprawy dotyczącej płatności i innego producenta rolnego. Konkretne uzasadnienie przyczyn wykluczenia z części gruntów zadeklarowanych przez stronę oraz jednoznaczne wskazanie tych gruntów znajduje się natomiast przed tym sprostowanym fragmentem, na str. nr 5 i 6 decyzji nr [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję L. N. stwierdził, że organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy. Uznał za nieuprawnione twierdzenie, iż miałby zawyżyć powierzchnię uprawnioną do płatności. Wskazał, że każdego roku opierał się na spersonalizowanym formularzu wniosku, nigdy nie był informowany o obowiązku aktualizacji danych. Nie można z tego względu przerzucać odpowiedzialności na rolnika. Stwierdził, że nie ma nadal wiedzy, z jakiego powodu pomniejszono powierzchnie działek, które nie objęto kontrolą. Zakwestionował ustalenia organu szczególnie odnoszące się do sposobu gospodarowania na przedmiotowych działkach, odwołując się do faktów wynikających z nakazów podatkowych. Wniósł wobec tych zarzutów o uchylenie zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie z dnia 8 maja 2015 r. skarżący wniósł o uwzględnienie załączonych dokumentów w postaci kserokopii map graficznych z 2014 r., które mają potwierdzać, że tzw. zadrzewienie pojawia się jedynie na terenie po wyciętych drzewach owocowych (tj. ok. 0,17 ha). Zgodnie z legendą brak jest oznaczenia "tereny zadrzewione – zakrzewione i zalesione". Z kolei na załączonych mapach graficznych, które skarżący otrzymał w lutym 2015 r. pojawia się zgodnie z legendą sad na działce 247/1, którego podczas kontroli we wrześniu 2014 r. nie było. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są dokonane przez organy orzekające ustalenia faktyczne, których wynikiem jest stan prawny przyjęty przez organy za podstawę kwestionowanych przez skarżącego rozstrzygnięć. Niemniej jednak w ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zgromadzono taki materiał dowodowy, który nie pozwala na powstanie wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Motywy wydanych w niej rozstrzygnięć zawierają dostatecznie przekonującą argumentację, przemawiającą za prawidłowością podjętych decyzji. Materialnoprawne podstawy przyznania płatności zostały zawarte w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 z późn. zm.). Według art. 7 ust. 1 tej ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W myśl natomiast art. 26 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65 z późn. zm.), wnioski o płatności sprawdzane są w sposób zapewniający rzeczywistą weryfikację i zgodność z warunkami przyznawania pomocy. Wnioski podlegają kontroli administracyjnej i ewentualnie kontroli na miejscu. Kontrole polegają na zweryfikowaniu zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności. Stosownie do art. 2 pkt 34 rozporządzenia nr 1122/2009 w zw. z art. 2 pkt 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez normy rozumiemy normy określone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oraz załącznikiem III do tego rozporządzenia, jak również zobowiązania odnośnie do trwałych użytków zielonych określone w art. 4 wymienionego rozporządzenia. Z kolei stosownie do art. 2 pkt. 36 rozporządzenia nr 1122/2009, niezgodność oznacza wszelką niezgodność z wymogami oraz normami. Tymczasem, jak zasadnie zaznaczył organ w zaskarżonej decyzji, za grunt utrzymywany zgodnie z normami stosownie do treści § 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1372) uznaje się grunty orne, na których jest prowadzona uprawa roślin lub ugorowanie albo łąki i pastwiska, których okrywa roślinna jest koszona i usuwana co najmniej raz w roku, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw, jednakże obie te kategorie gruntów rolnych nie mogą być porośnięte drzewami i krzewami, za wyjątkiem tych drzew i krzewów, które nie podlegają wycięciu zgodnie z przepisami o ochronie przyrody lub mają znaczenie dla ochrony wód i gleb lub też krzewy te nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną. W ocenie Sądu organy słusznie ustaliły, że powierzchnia uprawniona za 2014 r. do płatności JPO była mniejsza niż powierzchnia, którą strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie ww. płatności. Obszar wykluczony z płatności (działka o nr ew. 100 w północnej i centralnej jej części oraz działka nr 247/1) nie był i nie jest faktycznie wykorzystywany rolniczo, m. inn. utrzymywany zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego), gdyż znajdują się na nim zadrzewienia i zakrzaczenia uniemożliwiające prowadzenie jakiejkolwiek działalności rolniczej. Okoliczność ta bezsprzecznie wynika zarówno z wyników kontroli przeprowadzonej na gruncie w październiku 2014 r. w stosunku do działki nr 247/1 (nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność o wykoszeniu trawy w lipcu 2014 r., bowiem organ wyłączył z dopłat jedynie najbardziej zaniedbany rejon zadrzewiony i zakrzewiony), ale znajduje także potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w szczególności chodzi o dokumentację fotograficzną lotniczą, a także zdjęcia z Google Earth i Terraserver z 2013 i 2014 r. oraz z lat wcześniejszych, które z kolei pozwoliły na określenie terenów nieużytkowanych rolniczo z powodu ich zaniedbania (zakrzaczenia i zadrzewienia) na działce nr 100. W odniesieniu do niej wprawdzie nie było przeprowadzonej kontroli na miejscu, w terenie, ale zgromadzona dokumentacja zdjęciowa wystarczyła na poczynienie stosownych ustaleń, co czyni niezasadnym zarzut skarżącego o tym, że nie otrzymał odpowiedzi dlaczego zostały pomniejszone powierzchnie działek, które nie były objęte kontrolą. Wymienione nieprawidłowości słusznie zatem potraktowane zostały w zaskarżonej decyzji jako zawyżenia powierzchni uprawnionych do płatności. Konsekwencją poziomu zawyżenia była odmowa przyznania płatności za rok 2014. Z pola widzenia nie może również w niniejszej sprawie umknąć fakt, że skarżący był obecny podczas kontroli na miejscu, w trakcie której dokonano oględzin działki o nr ew. 247/1 w zakresie weryfikacji powierzchni PEG i podpisał powyższy protokół bez żadnych uwag. W aktach sprawy brak również jakiegokolwiek śladu, by skarżący składał zastrzeżenia do kontroli, jej przebiegu i ustaleń. Wprawdzie skarżący twierdzi, że składał takie uwagi przeprowadzającym kontrolę osobom, ale okoliczność ta nie wynika ani z protokołu oględzin w terenie, ani też nie wniesiono zastrzeżeń na piśmie. Odnotować w tym miejscu trzeba, że na zasadzie art. 54 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, z kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, przy czym informacje o wszelkich stwierdzonych niezgodnościach są rolnikowi przedkładane. Z kolei, z przepisu art. 31 ust. 6 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i art. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009. W przypadku natomiast, gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może on zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu (ust. 7). Jak stwierdzono wyżej, w aktach sprawy brak takiego pisma pochodzącego od skarżącego. Skoro zatem nie były zgłaszane przez skarżącego na piśmie żadne zastrzeżenia, zaś raport z kontroli oraz dołączona do niego dokumentacja, zdaniem Sądu, jednoznacznie potwierdzają ustalenia organów odnośnie do zawyżenia powierzchni uprawnionej do płatności, to brak jest podstaw do uznania w tej materii zarzutów skarżącego. Wskazać przy tym należy, że to właśnie kontrola na miejscu jest w stanie najpełniej oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku. Nie może zostać nadto zaakceptowany argument skarżącego o tym, że przy składaniu wniosku opierał się na spersonalizowanym formularzu przesłanym mu przez Agencję. Jak szczegółowo wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji, rolą rolnika ubiegającego się o uzyskanie dopłat nie jest wyłącznie mechaniczne podpisanie dostarczonego mu przez Agencję formularza oraz zakreślenie w całości obszarów własnych działek ewidencyjnych na załączniku graficznym, zwłaszcza że do płatności kwalifikują się jedynie grunty faktycznie wykorzystywane do działalności rolniczej, co powoduje że nierzadko obszar ten nie będzie pokrywał się z obszarem ewidencyjnym działki ujętym w ewidencji gruntów i budynków. Stąd posługiwanie się wyłącznie wypisem z takiej ewidencji lub decyzją podatkową jest nieuprawnione. Natomiast obowiązek aktualizacji danych w formularzu przesłanym przez Agencję wynika z przepisów prawa, w szczególności art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 43 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu. Jeśli poprawki dotyczą powierzchni działki referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej. Wzmianka o takim obowiązku znajduje się z na ostatniej stronie formularza (konieczność zgłaszania wszelkich zmian dotyczących gruntów i uprawnień do płatności), jak twierdzi organ prośba o sprawdzenie aktualności przekazanych informacji i skorygowanie ewentualnych niezgodności znajduje się też każdorazowo w piśmie przewodnim załączonym do formularza wniosku przesyłanego rolnikowi. Ponadto podpisując wniosek rolnik potwierdza, iż znane są mu zasady przyznawania płatności oraz skutki składania oświadczeń niezgodnych z rzeczywistością. Kwestia uzyskiwania dopłat wiąże się bowiem nie tylko z wymiernymi korzyściami, ale także z pewnymi obowiązkami ciążącymi na beneficjencie. Natomiast podnoszona przez skarżącego wzmianka o specjalnie pozostawianych i nasadzanych przez stronę brzozach i zabudowaniu jednej z działek strony znalazła się w treści decyzji w wyniku omyłki, pozostającej jednak bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia, zostało to zresztą sprostowane odpowiednim postanowieniem. Omyłka ta nie zmienia jednak faktu, że całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wskazuje na zawyżenie przez skarżącego powierzchni uprawnionych do płatności. Z kolei przedłożone przez skarżącego do pisma z dnia 8 maja 2015 r. materiały graficzne przesłane przez Agencję w celu złożenia kolejnego wniosku o dopłaty za 2015 r. nie stanowią istotnego dowodu w sprawie, a jedynie wskazują na to, że organ zweryfikował wcześniejsze mapy i zawarte w nich oznaczenia zgodnie z tym, co zastał bezpośrednio na gruncie w trakcie kontroli z września 2014 r. i co wynika z dokładnych ortofotomap i pozostałej dokumentacji zdjęciowej. Zarówno bowiem na spornej działce o nr ew. 100, jak i na działce 247/1 oznaczono zgodnie z legendą tereny zalesione i zakrzaczone, które organ wyłączył z powierzchni uprawnionej do dopłat. Wbrew stanowisku skarżącego nie ma na przedłożonych mapach oznaczenia "sady". Nie można zgodzić się też z zarzutem skargi, jakoby organ II instancji nie ustosunkował się do twierdzeń i zastrzeżeń skarżącego zawartych w odwołaniu, albowiem przeczy temu treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Szczegółowe odniesienie się do argumentów odwołania znajdujemy bowiem na str. 4-7 decyzji (wytłuszczona czcionka). Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).